บทที่ 70: การแข่งขัน II หญิงสาวหน้าตาสะสวยสองคนกำลังเดินตรงมาทางเกรย์ โดยมีเด็กหนุ่มสองคนเดินตามหลังมาติดๆ พวกเขาคือกลุ่มนักเรียนจากสถาบันไอดริสที่เกรย์เคยพบที่ภูเขามิสตี้ เมื่อพวกเขาเข้ามาใกล้ เกรย์ก็เอ่ยทักด้วยรอยยิ้ม “เฮ้ เป็นยังไงบ้าง?” หญิงสาวทั้งสองตอบพร้อมกัน “สบายดี” ในขณะที่เด็กหนุ่มสองคนนั้นเอาแต่จ้องมองเกรย์ราวกับเห็นสัตว์ประหลาด พวกเขาได้เห็นการต่อสู้ของเกรย์กับนักเรียนระดับที่ 6 ของอาคานเพลนมาแล้ว และมันทำให้พวกเขาตกใจมาก นับตั้งแต่ที่พวกเขาพบเกรย์ที่ภูเขามิสตี้ก็ผ่านไปเพียงสามเดือนเศษเท่านั้น ซึ่งในตอนนั้นพวกเขารู้ดีว่าเกรย์น่าจะอยู่ในระดับที่ 1 หรือระดับที่ 2 ของอาคานเพลน และเนื่องจากหญิงสาวทั้งสองเคยบอกเรื่องที่เกรย์เป็นผู้ใช้พลังสองธาตุให้ฟังแล้ว พวกเขาจึงไม่ได้แปลกใจนักเมื่อเห็นเกรย์ใช้พลังอีกธาตุหนึ่ง ในขณะที่พวกเขาเลื่อนระดับขึ้นมาได้เพียงขั้นเดียว เกรย์กลับก้าวกระโดดไปถึงห้าหรือหกขั้น ความเร็วในการฝึกฝนของเขานั้นน่าเหลือเชื่อเกินไป ฝ่ายหญิงไม่ได้ตกใจมากนักเพราะพวกเธอรู้สึกว่าเกรย์แข็งแกร่งกว่าที่เขาแสดงออกมามาก ยิ่งไปกว่านั้นพวกเธออยู่ในเหตุการณ์ตอนที่เกรย์สู้กับพวกทหารรับจ้าง จึงรู้ว่าเขาสามารถทำสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวกว่านี้ได้อีก แต่ถึงอย่างนั้นพวกเธอก็ยังงุนงงว่าความเร็วในการเลื่อนระดับของเขาเพิ่มขึ้นเร็วขนาดนี้ได้อย่างไร หากเขาใช้วิชาลับ มันก็ไม่ควรจะทำให้ก้าวหน้าได้รวดเร็วปานนี้ นอกจากเสียว่า... ในตอนนั้นเขากำลังซ่อนพลังที่แท้จริงเอาไว้ คลอดด์อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม “นายแข็งแกร่งขึ้นเร็วขนาดนี้ได้ยังไง?” ทันทีที่ถามจบ เขาก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเสียมารยาทไปหน่อย เพราะนี่ถือเป็นความลับของเกรย์ เขาจึงรีบเสริมต่อทันที “สาวๆ เล่าให้พวกเราฟังว่านายช่วยพวกเธอไว้อีกแล้ว ขอบใจมากนะ” เขาโค้งคำนับขณะพูดเช่นนั้น เกรย์แสร้งทำเป็นไม่ได้ยินคำถามที่คลอดด์ถามก่อนหน้านี้ แล้วตอบด้วยการยักไหล่ “ไม่มีอะไรหรอก ฉันแค่บังเอิญไปเจอพวกเธอพอดีน่ะ” ทันทีที่เกรย์พูดจบ คลอดด์ก็ตอบกลับมา “ถึงจะบังเอิญเจอ แต่นายก็สามารถเลือกที่จะปล่อยให้พวกเธอเผชิญชะตากรรมไปก็ได้ แต่นายก็ไม่ทำ” ระหว่างที่พวกเขาคุยกัน เกรย์ก็อนุมานได้ว่าหญิงสาวทั้งสองได้เก็บความลับของเขาไว้ตามที่สัญญาเอาไว้จริงๆ เคลาส์และเรย์โนลด์ต่างมองดูเหตุการณ์ด้วยความงุนงง เพราะเท่าที่พวกเขารู้จักเกรย์มา เขาไม่มีเพื่อนที่อยู่นอกสถาบันเลยสักคน เกรย์แนะนำกลุ่มของสถาบันไอดริสให้รู้จักกับเคลาส์และเรย์โนลด์ นี่ถือเป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้พบกัน เขาเล่าถึงเหตุการณ์ที่ภูเขามิสตี้ให้เพื่อนทั้งสองฟัง แน่นอนว่าเขาละเว้นส่วนที่ตัวเองเข้าสู่สภาวะประหลาดนั้นไว้ หลังจากพูดคุยกันได้สักพัก กลุ่มจากสถาบันไอดริสก็ขอตัวลาไป เมื่อพวกเขาจากไป เคลาส์ก็เอ่ยขึ้น “เฮ้ยพวก นายนี่เพิ่งเคยมาเมืองหลวงเป็นครั้งแรกไม่ใช่เหรอ ทำไมไม่ให้ฉันพาเที่ยวล่ะ? ฉันมาที่นี่ตั้งหลายรอบแล้ว ให้ฉันเป็นไกด์ส่วนตัวให้เอง” เกรย์ตอบรับคำชวนของเคลาส์ นี่เป็นครั้งแรกของเขาที่มาที่นี่ การไม่ได้ไปเห็นสถานที่ชื่อดังของเมืองคงน่าเสียดายแย่ แม้ข้าวของที่นี่จะราคาแพงหูฉี่ แต่ด้วยฐานะของเคลาส์ การจะจ่ายค่าใช้จ่ายอะไรก็ไม่ใช่ปัญหาสำหรับเขาเลย พวกเขาไปเยี่ยมชมหอศิลป์ที่มีชื่อเสียงในเมืองหลวงและสถานที่สำคัญอื่นๆ ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังสถานที่โปรดของเคลาส์ นั่นคือ ‘จาเดวอเตอร์พาราไดซ์’ กลางวันเปลี่ยนเป็นกลางคืน บนฝั่งตะวันตกของถนนสายหลัก ‘ถนนคิงส์อเวนิว’ ชั้นสามของจาเดวอเตอร์พาราไดซ์ เกรย์และเพื่อนอีกสองคนได้ห้องส่วนตัว ยามค่ำคืนในเมืองหลวงนั้นวุ่นวายเสมอ โดยเฉพาะในช่วงที่มีการแข่งขัน แต่ในยามค่ำคืนภายในจาเดวอเตอร์พาราไดซ์นั้นกลับคึกคักยิ่งกว่า และกำลังเข้าสู่ช่วงที่พลุกพล่านที่สุด เสียงหัวเราะคิกคักของหญิงสาวดังไม่ขาดสาย สลับกับเสียงหัวเราะกังวานและฮึกเหิมของเหล่าชายชาตรี ภายในห้องส่วนตัว พี่น้องทั้งสามดื่มกินและพูดคุยกันอย่างเพลิดเพลิน โดยข้างกายของแต่ละคนมีหญิงสาวหน้าตางดงามคอยดูแล เว้นก็แต่เกรย์คนเดียว นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขามาสถานที่แบบนี้ เพราะเคลาส์มักจะลากเขามาที่ร้านลักษณะนี้ในเมืองลูนาร์โดยเฉพาะหลังจากที่เคลาส์เลิกกับแฟน โดยปกติแล้ว เคลาส์และเรย์โนลด์มักจะแยกตัวไปสนุกต่อหลังจากดื่มไวน์จนเต็มที่ ส่วนเกรย์มักจะดื่มเพียงเล็กน้อยก่อนจะขอตัวออกไป “พวก ฉันจะไปนอนแล้วนะ” มือของเคลาส์โอบกอดหญิงสาวผมสีเขียวยาวไว้ ลมหายใจของเขามีกลิ่นเหล้าคลุ้ง เรย์โนลด์ลุกขึ้นพร้อมกับหญิงสาวที่อยู่ข้างกายเช่นกัน “พี่ชาย พวกเราไปก่อนนะ นายแน่ใจนะว่าไม่ต้องการคู่หูสำหรับ…” เกรย์พูดขัดเรย์โนลด์ขึ้นมา “พอได้แล้วเรย์ เลิกพูดเถอะน่า” เรย์โนลด์และเคลาส์มองเกรย์ด้วยสายตาสมเพช ก่อนที่เคลาส์จะพูดว่า “นายพลาดแล้วล่ะพวกเอ๊ย นายไม่รู้หรอกว่านายกำลังพลาดอะไรไปบ้าง” เกรย์ส่ายหน้าเมื่อได้ยินเช่นนั้น เขามองดูเคลาส์และเรย์โนลด์เดินโซเซออกจากห้องส่วนตัวไปโดยมีสาวๆ โอบเอวอยู่ เขามองออกไปที่ท้องฟ้ายามค่ำคืนผ่านทางหน้าต่าง เขาก้าวออกจากจาเดวอเตอร์พาราไดซ์แล้วเดินเล่นไปรอบเมือง เงาที่โดดเดี่ยวของเขาเลือนหายไปในความมืดมิดของค่ำคืน การแข่งขันรอบแรกสิ้นสุดลงในไม่ช้า โดยกลุ่มของเขาทุกคนสามารถผ่านเข้าสู่รอบที่สองได้สำเร็จ ดาเมียนเองก็เป็นหนึ่งในนักเรียนที่ผ่านเข้ารอบมาได้เช่นกัน จากนักเรียนยี่สิบห้าคนของสถาบันลูนาร์ มีเจ็ดคนที่ถูกคัดออกในรอบแรก หากพวกเขาทุกคนผ่านรอบที่สองไปได้ พวกเขาก็จะได้ตำแหน่งในการฝึกฝนพิเศษ ตลอดสองวันนี้ เกรย์จดจ่ออยู่กับการฝึกฝน เขาพยายามเพิ่มความเร็วในการสร้างสัญลักษณ์ และพยายามสร้างมันขึ้นมาในขณะที่กำลังทำกิจกรรมอื่นไปด้วย หากเขาทำสำเร็จ เขาก็จะสามารถใช้มันในการต่อสู้และโจมตีศัตรูด้วยการลอบโจมตีได้ การแข่งขันรอบที่สองเริ่มต้นขึ้น โดยมีการต่อสู้ยี่สิบห้าคู่ในแต่ละวัน ในวันที่สอง ถึงตาของเกรย์ที่จะต้องลงสนาม คู่ต่อสู้ของเขาคือนักเรียนระดับที่ 8 จากสถาบันสตาร์ไลท์ “เริ่ม!” เกรย์และคู่ต่อสู้พุ่งเข้าใส่กันในเวลาเดียวกัน ตูม! เกิดการระเบิดดังขึ้นกลางลานประลองจากการปะทะกันของทั้งคู่ คู่ต่อสู้ของเกรย์จ้องมองเขาด้วยความประหลาดใจ เขาตั้งใจว่าจะเผด็จศึกเกรย์ให้หนักหน่วงทันทีที่รู้ว่าเป็นนักเรียนจากสถาบันลูนาร์ แต่ดูเหมือนมันจะไม่ง่ายอย่างที่เขาคิด แรงระเบิดดึงดูดความสนใจของผู้คนรอบสนาม โดยเฉพาะคนหนึ่งที่มองการต่อสู้ด้วยสายตาตกตะลึง ‘นั่นมันเขา! เป็นไปไม่ได้ เขาพัฒนาได้เร็วขนาดนี้ได้ยังไง? ยังไม่ถึงสองปีเลยด้วยซ้ำ’ โจนัสตกตะลึงเมื่อจำเกรย์ได้ เขาเคยภูมิใจในตัวเองมากที่สามารถก้าวหน้าได้เร็วขนาดนี้ แต่เมื่อเห็นเกรย์ ความภาคภูมิใจนั้นก็ลดฮวบลงทันที ตอนที่เกรย์มาทดสอบรอบก่อน เขายังเป็นแค่ระดับที่ 1 ของอาคานเพลนอยู่เลย แต่ตอนนี้เกรย์กำลังต่อสู้กับคู่ต่อสู้ที่ตัวเขาเองยังไม่กล้าแม้แต่จะเผชิญหน้าด้วย และแถมเกรย์ยังเป็นฝ่ายคุมเกมเสียด้วย “เกรย์เป็นฝ่ายชนะ!” เสียงของกรรมการที่ประกาศผลทำให้โจนัสหลุดออกจากภวังค์ ‘เขาชนะงั้นเหรอ’ เขาไม่อยากจะเชื่อเลย ในหัวของเขาตอนนี้มีเพียงคำถามเดียวเท่านั้น ‘ทำได้ยังไงกัน?’