Chapter 56: การจารึก เกรย์ยืนอยู่บนเวทีอย่างใจเย็นและจ้องมองคู่ต่อสู้ เขาลอบถอนหายใจออกมาด้วยความผิดหวัง คู่ต่อสู้ของเขาเป็นเด็กสาวจากหอวายุ เกรย์เคยเห็นหน้าเธอผ่านตาบ้างในตอนที่เขาไปเข้าเรียนที่นั่น แม้พวกเขาจะไม่ใช่เพื่อนกัน แต่ก็ถือว่าพอรู้จักมักคุ้น เธออยู่ในระดับที่เจ็ดของขั้นอาร์เคน แต่ไม่มีทางที่เธอจะเป็นคู่ต่อสู้ของเกรย์ได้ ถึงจะผิดหวังแต่เขาก็ไม่ได้แสดงท่าทีออกไป เพื่อไม่ให้ดูเหมือนว่าเขากำลังดูถูกเธอ “สวัสดีค่ะ” เธอเอ่ยทักเกรย์ “สวัสดีครับ” เกรย์โบกมือให้พร้อมรอยยิ้ม “เริ่มได้” ผู้คุมสอบกล่าวหลังจากนักสู้ทั้งสองขึ้นมาบนเวที “ช่วยออมมือให้ฉันด้วยนะ” เด็กสาวกล่าวอย่างนุ่มนวล ก่อนจะใช้เทคนิคการเคลื่อนที่เพื่อจู่โจมเกรย์ด้วยการโจมตีฉับพลัน เมื่อเธอปรากฏตัวขึ้นข้างกายเกรย์และปล่อยการโจมตีออกไป เกรย์ก็หายตัวไปจากจุดที่เขายืนอยู่ทันทีและไปโผล่ที่อีกฝั่งของเวที เขามองคู่ต่อสู้ของตนอย่างใจเย็นโดยยังมีรอยยิ้มประดับอยู่บนใบหน้า เด็กสาวปล่อยการโจมตีใส่เกรย์อีกครั้ง แต่ก็เหมือนเดิม เกรย์สามารถหลบหลีกการโจมตีทั้งหมดได้อย่างง่ายดาย เด็กสาวระดมโจมตีใส่ไม่ยั้ง ในขณะที่เกรย์ก็หลบได้สบายๆ “เธอควรจะยอมแพ้นะ” เกรย์กล่าวพร้อมถอนหายใจ เขาได้จังหวะเผด็จศึกมาหลายครั้งแล้ว แต่เขาไม่อยากให้เธอรู้สึกแย่หากการต่อสู้จบลงเร็วเกินไป เด็กสาวมองเขาแล้วกัดริมฝีปากล่าง จากการแลกเปลี่ยนกระบวนท่าเล็กๆ น้อยๆ นี้ เธอรู้ดีว่าเธอไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเกรย์ แต่เธอก็ไม่อยากยอมแพ้โดยไม่ได้พยายามให้มากกว่านี้ “ไม่” เธอส่ายหน้าอย่างดื้อรั้น “ตกลง” เกรย์ตอบก่อนจะหายตัวไปจากสายตาของเธออีกครั้ง ไม่จำเป็นต้องยืดเยื้อการต่อสู้ไปมากกว่านี้ เขาปล่อยให้เธอได้แสดงความสามารถออกมาบ้างแล้ว ยิ่งจบเร็วเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งเริ่มฝึกฝนของวันนี้ได้เร็วขึ้นเท่านั้น ทันใดนั้นหนามปฐพีก็พุ่งขึ้นมาจากพื้น เด็กสาวรีบกระโดดขึ้นฟ้าเพื่อหลบหลีกการโจมตี ขณะที่เธอยังลอยตัวอยู่กลางอากาศ เกรย์ก็ปรากฏตัวขึ้นด้านหลังและสับลงไปที่คอของเธอ เนื่องจากเธอเป็นนักเรียนจากสถาบัน เขาจึงไม่อยากทำร้ายเธอให้บาดเจ็บ เธอตกใจกับการปรากฏตัวอย่างกะทันหันของเกรย์ด้านหลัง ก่อนที่เธอจะทันคิดวิธีรับมือ เธอก็หมดสติไปทันที เกรย์รับร่างของเด็กสาวที่หมดสติเอาไว้ไม่ให้กระแทกพื้นก่อนจะส่งเธอให้กับผู้คุมสอบ ผู้คุมสอบพยักหน้าเมื่อเห็นท่าทีของเกรย์ การต่อสู้ของเขานั้นสะอาดและมีประสิทธิภาพ เขาบอกได้เลยว่าเกรย์ไม่เหมือนนักเรียนส่วนใหญ่จากวิธีการต่อสู้ เกรย์คงผ่านการต่อสู้เป็นตายมาอย่างโชกโชนแน่ๆ หลังจากส่งตัวเด็กสาวให้กับผู้คุมสอบ เกรย์ก็เดินลงจากเวที ราวกับว่าเขาไม่ได้มีส่วนร่วมในการต่อสู้เมื่อครู่เลยแม้แต่น้อย มีเพียงนักเรียนระดับแปดเท่านั้นที่พอจะทำให้เขาตื่นเต้นได้บ้าง แต่เขาก็ไม่แน่ใจว่าพวกเขาจะสามารถทำให้เขาต้องทุ่มสุดตัวได้หรือไม่ มีเพียงพวกที่อยู่ในระดับเก้าเท่านั้นที่เขาถือว่าเป็นคู่ต่อสู้อย่างแท้จริง ถ้าไม่ใช่เพราะต้องการเข้าร่วมการแข่งขัน เขาก็คงจะมุ่งเน้นไปที่การฝึกฝนของตัวเองและไม่เสียเวลากับเรื่องพวกนี้หรอก “นักเรียนทุกคนที่ผ่านเข้ารอบให้มาที่เวที” ผู้คุมสอบร้องเรียก เนื่องจากยังมีเวลาเหลืออยู่ วันนี้นักเรียนจะได้รับหมายเลขใหม่เพื่อที่จะได้รู้ลำดับการต่อสู้ในวันพรุ่งนี้ นักเรียนทั้งห้าสิบสี่คนยืนอยู่บนเวที มีการต่อสู้ทั้งหมดห้าสิบสามครั้งในรอบแรก นักเรียนครึ่งหนึ่งผ่านเข้ารอบในขณะที่อีกครึ่งหนึ่งถูกคัดออก เคลาส์ผ่านเข้ารอบไปโดยอัตโนมัติ นั่นทำให้พวกเขามีนักเรียนทั้งหมดห้าสิบสี่คนที่ผ่านเข้าสู่รอบที่สอง “เนื่องจากจำนวนนักเรียนลงตัวพอดี นักเรียนทุกคนจะต้องสู้ในรอบนี้” ผู้คุมสอบอธิบายก่อนจะนำกล่องใบใหญ่ที่เต็มไปด้วยป้ายไม้หมายเลขออกมา เหล่านักเรียนต่างรู้กันดีอยู่แล้วว่าพวกเขาจะต้องสู้ทุกคนหลังจากได้คำนวณจำนวนคนไว้ก่อนหน้านี้ “ก้าวออกมาแล้วหยิบป้ายคนละหนึ่งอัน” ผู้คุมสอบสั่ง หมายเลขถูกจัดวางไว้อย่างสุ่ม ทำให้ไม่มีทางที่นักเรียนจะเลือกได้ว่าต้องการสู้กับใคร คนแรกเดินออกไปหยิบป้าย จากนั้นคนอื่นๆ ก็เดินตามออกมาอย่างเป็นระเบียบ ไม่นานป้ายทั้งหมดก็ถูกหยิบไปจนครบ “เช่นเดียวกับรอบแรก นักเรียนที่มีป้ายหมายเลขหนึ่งจะได้สู้กับหมายเลขห้าสิบสี่และเรียงลำดับไปเรื่อยๆ จะมีการต่อสู้ยี่สิบครั้งในแต่ละวันเหมือนกับรอบที่แล้ว” ผู้คุมสอบกล่าวทิ้งท้ายก่อนจะให้นักเรียนแยกย้าย “นายได้หมายเลขอะไรน่ะ?” เคลาส์ถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น “ฉันได้หมายเลขสี่สิบสาม” เกรย์ตอบ “ฉันได้สิบสี่” เรย์โนลด์กล่าว “ฉันได้หก โชคดีจริงๆ ที่พวกนายไม่ต้องเจอฉัน” เคลาส์กล่าวพร้อมรอยยิ้ม หลังจากออกจากสนามประลอง เกรย์ก็มุ่งหน้าไปยังหุบเขา เขากำลังตั้งตารอการฝึกในวันนี้เพราะคริสบอกเขาว่าเขาจะเริ่มเรียนรู้วิธีการจารึกในวันนี้ ความคิดที่จะได้เรียนการจารึกทำให้เขารู้สึกตื่นเต้น แม้ว่ามันจะช้ากว่า แต่มันก็มีพลังโจมตีที่รุนแรงกว่า ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อเขาสฝึกฝนไปเรื่อยๆ ระยะเวลาที่ใช้ก็จะลดลง จนในที่สุดมันจะกลายเป็นชั่วพริบตาเดียว เมื่อไปถึงหุบเขา เขาก็จัดการเตรียมอาหารที่พวกเขาทุกคนจะกินกัน เขาร่วมโต๊ะกับคริสเป็นส่วนใหญ่ในเวลาที่กินอาหาร แม้แต่บราวน์ก็เริ่มชอบอาหารที่เกรย์ทำ ดังนั้นเธอจึงตื่นเต้นเสมอเมื่อเขามา ตลอดระยะเวลาที่เกรย์มาที่นี่ เขาได้สร้างความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดกับบราวน์ คริสมักจะกินข้าวก่อนที่จะเริ่มสอนเกรย์ “การต่อสู้ของวันนี้เป็นยังไงบ้าง?” คริสถามหลังจากพวกเขากินเสร็จ “น่าผิดหวังครับ” เกรย์ส่ายหน้า “ทำไมถึงพูดแบบนั้นล่ะ?” คริสถามด้วยความสงสัย “ถึงคู่ต่อสู้ของผมจะไม่ใช่คนอ่อนแอ แต่เธอก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ที่สมน้ำสมเนื้อครับ” เกรย์เล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้คริสฟัง “นายไม่ควรจะมีคู่ปรับในระดับเดียวกันหรอกนะ ผมไม่คิดว่าพวกที่อยู่ในระดับแปดจะสามารถคุกคามนายได้เหมือนกัน คู่ต่อสู้ที่แท้จริงของนายคือพวกที่อยู่ในระดับเก้า” คริสกล่าว เกรย์พยักหน้า เขาก็รู้สึกเช่นนั้นเหมือนกัน “แต่ในระดับแปดก็มีบางคนที่น่ากลัวอยู่เหมือนกัน แม้จะหายากมากก็ตาม” คริสเสริม “ผมทราบครับ” เกรย์กล่าว หากเขาเลื่อนระดับไปถึงระดับแปด เขาก็จะถูกมองว่าเป็นหนึ่งในคนพวกนั้นที่น่ากลัว หรืออาจจะแข็งแกร่งกว่าด้วยซ้ำ “ดี งั้นเข้าเรื่องของวันนี้กันเลย ผมจะสอนพื้นฐานการจารึกให้ ในเมื่อนายมีพื้นฐานเรื่องอาเรย์ (Array) ที่ดีอยู่แล้ว มันก็น่าจะไม่อยากจนเกินไปสำหรับนาย” คริสเริ่มสอนเกรย์ถึงวิธีการจารึก มันก็เป็นไปตามที่คริสบอก ด้วยความรู้เรื่องอาเรย์ที่เขามี ทำให้เขาใช้เวลาไม่นานนักในการจับจุดได้ หลังจากได้รับตัวอย่างหลายครั้งจากคริส ความเข้าใจของเกรย์เกี่ยวกับการจารึกก็เพิ่มพูนขึ้นมาก “มันก็เหมือนกับการสร้างอาเรย์ เพียงแต่รวดเร็วกว่า และทำลงไปบนอากาศน่ะครับ” เกรย์กล่าว “ใช่แล้ว ตอนนี้เมื่อนายรู้พื้นฐานแล้ว ด้วยความรู้เรื่องอาเรย์ของนาย นายก็น่าจะไม่มีปัญหาอะไรกับมัน” คริสกลับไปนั่งที่เก้าอี้ของตน เนื่องจากเขาได้แสดงให้เกรย์เห็นแล้วว่าจะต้องทำอย่างไร สิ่งที่เขาต้องทำก็แค่เฝ้าดูเกรย์ฝึกฝนและแก้ไขให้หากเขาทำผิดพลาด เกรย์ทำตามคำแนะนำของคริสและพยายามจารึก แต่เขาก็ทำพลาด ซึ่งนั่นเป็นเรื่องที่อยู่ในความคาดหมายอยู่แล้วเพราะเขาไม่คิดว่าตัวเองจะทำได้ในทันที เขาฝึกฝนต่อไปเรื่อยๆ แม้จะล้มเหลว แต่จากความล้มเหลวนั้นทำให้เขาได้รับประสบการณ์เกี่ยวกับการจารึกมากขึ้น หลังจากอยู่จนถึงพระอาทิตย์ตกดิน เกรย์ก็มุ่งหน้ากลับบ้าน เขาไม่สามารถจารึกได้สำเร็จในวันนี้ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็มีความคืบหน้าอยู่บ้าง เขาทำกิจวัตรการฝึกตามปกติหลังจากกลับถึงบ้านก่อนจะเข้านอน เนื่องจากต้องต่อสู้ในวันพรุ่งนี้ เขาจึงอยากอยู่ในสภาพที่พร้อมที่สุด หวังว่าเขาจะได้เจอกับคู่ต่อสู้ที่คู่ควรนะ เช้าวันรุ่งขึ้น พวกเขาทุกคนรวมตัวกันที่บ้านของเกรย์ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังสนามประลอง เมื่อไปถึงสนามประลอง ก็มีนักเรียนจำนวนมากอยู่ที่นั่นเพื่อรอเชียร์นักสู้เช่นเดียวกับเมื่อวาน หลังจากผู้คุมสอบมาถึง พวกเขาก็เรียกนักเรียนให้เริ่มการต่อสู้รอบที่สองทันที การต่อสู้ชุดแรกเริ่มต้นขึ้นอย่างดุเดือด บนเวทีแห่งหนึ่ง นักเรียนระดับแปดของขั้นอาร์เคนสองคนกำลังต่อสู้กัน ซึ่งนับเป็นเรื่องที่ไม่คาดคิดมากนักเนื่องจากจำนวนนักเรียนในระดับแปดนั้นมีน้อย เนื่องจากการจับคู่การต่อสู้แต่ละครั้งเป็นการสุ่ม ทำให้นักเรียนในระดับแปดต้องมาสู้กันเองตั้งแต่รอบแรก มาถึงรอบที่สองนี้พวกเขาก็ยังคงต้องมาสู้กันอีก นักเรียนระดับแปดที่ถูกคัดออกคงจะซวยหน่อยเพราะมีนักเรียนบางคนในนั้นที่แข็งแกร่งกว่า แต่เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับทางสถาบัน แม้พวกเขาจะอยากคัดนักเรียนที่เก่งที่สุดไปที่นั่น แต่พวกเขาก็ไม่สามารถทำสิ่งที่ไร้ความเป็นธรรมได้ ยิ่งไปกว่านั้นหากปราศจากความสามารถที่ทัดเทียมกัน การจะก้าวหน้าต่อไปก็คงเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ การต่อสู้เป็นไปอย่างสูสี แต่เช่นเดียวกับการต่อสู้ทุกครั้งในการแข่งขัน ย่อมต้องมีผู้ชนะ นักเรียนจากหอปฐพีสามารถเอาชนะนักเรียนจากหออัคคีได้ หลังจากการต่อสู้รอบแรกจบลง รอบที่สองก็เริ่มขึ้น เคลาส์จะต้องเข้าร่วมการต่อสู้ในรอบที่สองนี้ เป็นครั้งแรกที่เขาจะได้ลงสนามสู้จริงๆ และเขาก็อดที่จะตื่นเต้นไม่ได้ คู่ต่อสู้ของเขามาจากหอวารีเช่นเดียวกับเขา แต่มีระดับสูงกว่าเขาหนึ่งขั้น ในบรรดากลุ่มของพวกเขา เคลาส์เป็นคนที่ดูขี้เล่นที่สุด แต่พวกเขาทุกคนรู้ดีว่าลึกๆ แล้วเขาก็ขยันไม่ต่างไปจากคนอื่นๆ เคลาส์เองก็สามารถต่อสู้ข้ามระดับได้เช่นกัน ดังนั้นผลของการต่อสู้ครั้งนี้จึงยังเป็นเรื่องที่คาดเดาไม่ได้ หลังจากการต่อสู้อันยาวนาน เคลาส์ก็สามารถคว้าชัยชนะมาได้ เขาเกือบจะพ่ายแพ้อยู่หลายครั้ง แต่ก็สามารถเอาตัวรอดจนชนะมาได้ในที่สุด ถึงคราวของเกรย์ในกลุ่มถัดมา และเช่นเดียวกับครั้งที่แล้ว เขาได้เจอกับคนที่อยู่ในระดับเจ็ด ความแตกต่างเพียงอย่างเดียวคือคู่ต่อสู้ของเขาเป็นเด็กหนุ่มจากหอวารี ‘น่าผิดหวังชะมัด’ เกรย์ถอนหายใจในใจขณะมองดูคู่ต่อสู้ เขาไม่เสียเวลาเปล่าและจบการต่อสู้ลงอย่างรวดเร็วเพราะเขายังต้องรีบไปฝึกฝนต่อ