บทที่ 61: รอบที่สี่ วันถัดมา... เกรย์และเพื่อนๆ กำลังปรึกษาหารือกันเกี่ยวกับการต่อสู้ที่กำลังจะมาถึง “ถ้าพวกนายไม่มั่นใจในศึกไหน ก็ควรรีบยอมแพ้ไปเลย จะได้เก็บแรงไว้สู้ในรอบต่อๆ ไป” เกรย์กล่าวพร้อมกับมองไปที่ทั้งเรย์โนลด์และเคลาส์ “รู้แล้วน่า ฉันไม่ได้โง่ขนาดจะไปเปลืองแรงในศึกที่ยังไงก็แพ้อยู่แล้ว” เคลาส์เป็นคนแรกที่ตอบกลับมา “มันเหลือที่ว่างแค่สิบเอ็ดที่เท่านั้น พวกนักเรียนระดับขั้นที่แปดทุกคนน่าจะผ่านเข้ารอบหมด ซึ่งนั่นจะเหลือที่ว่างอีกแค่สี่ที่เท่านั้น” เรย์โนลด์กล่าว “งั้นก็เหลือสามที่แล้วล่ะ เพราะฉันผ่านเข้ารอบแน่นอน” เกรย์กล่าวอย่างใจเย็น “โอเค งั้นก็สามที่ ในเมื่อ...” เรย์โนลด์พูดต่อแต่ถูกขัดจังหวะกลางคัน “เหลือสองที่ต่างหาก เพราะดาเมียนก็มีโอกาสสูงที่จะผ่านเข้ารอบเหมือนกัน” เคลาส์แทรกขึ้นมา “ตกลง เหลือสองที่ นั่นแปลว่าพวกเราต้องเจอกับนักเรียนระดับขั้นที่เจ็ดอีกสี่คน และก็นายด้วย” เรย์โนลด์มองไปที่เคลาส์ “โอกาสที่นายจะเอาชนะอีกสามคนนั้นได้มีสูงมาก ดังนั้นนายก็น่าจะคว้าที่ว่างได้ ส่วนนายล่ะ มั่นใจแค่ไหนว่าจะคว้าที่สุดท้ายมาได้?” เรย์โนลด์ถามเคลาส์ “ไม่ค่อยมั่นใจเท่าไหร่” เคลาส์ส่ายหัวหลังจากครุ่นคิดครู่หนึ่ง “นายควรจะเอาชนะสองในสามคนนั้นได้นะ” เกรย์กล่าว “ใช่ ฉันน่าจะทำได้ แต่มันคงไม่ใช่งานง่ายแน่” เคลาส์กำหมัดแน่น ในกลุ่มพวกเขานั้น เขาเป็นคนที่อ่อนแอที่สุด การได้เป็นเพื่อนกับเกรย์ เรย์โนลด์ และอลิซผลักดันให้เขาต้องฝึกฝนหนักขึ้นเรื่อยๆ เพียงแต่ว่า... บางครั้งเขาก็รู้สึกว่ามันยังไม่พอ ตอนที่เกรย์เข้ามาในสถาบัน เขาอยู่ในระดับขั้นที่หนึ่งของ Arcane Plane แล้ว แต่ตอนนี้เกรย์นำหน้าเขาไปหนึ่งระดับขั้นแล้ว และต่อให้พวกเขาอยู่ในระดับเดียวกัน เขาก็รู้ดีว่าไม่มีทางที่จะเอาชนะเกรย์ได้ โชคดีที่เรื่องนี้ไม่ได้ทำให้เขาหดหู่ แต่มันกลับเป็นแรงผลักดันให้เขาฝึกฝนหนักกว่าปกติ เขาพัฒนาขึ้นเร็วกว่าที่คาดไว้มากตลอดปีที่ผ่านมานับตั้งแต่ได้เป็นเพื่อนกับเกรย์ “นายทำได้อยู่แล้ว” อลิซให้กำลังใจจากด้านข้าง “ตราบใดที่เธอคอยเชียร์ฉัน ฉันก็จะชนะ” เคลาส์กล่าวพร้อมรอยยิ้ม “แน่นอนอยู่แล้ว ก็แค่ทำให้แน่ใจว่านายจะชนะทุกครั้งที่ฉันเชียร์ก็พอ” อลิซกล่าวพร้อมรอยยิ้มที่น่ารัก ‘บางครั้งฉันก็สงสัยนะว่าเธอเป็นคนเดียวกันจริงๆ หรือเปล่า’ เคลาส์คิดในใจหลังจากเห็นรอยยิ้มของอลิซ มันยากที่จะเชื่อมโยงสาวน้อยน่ารักที่อยู่ตรงหน้าเขากับคนๆ เดียวกับที่อัดคู่ต่อสู้จนน่วมในการแข่งขันประจำปี “เอาล่ะ ฉันว่าฉันน่าจะเป็นกลุ่มแรกๆ ที่ได้สู้” เคลาส์กล่าว หมายเลขป้ายของเขาคือสิบสาม ถ้าการต่อสู้ดำเนินไปตามรูปแบบเดิมเหมือนรอบก่อนๆ เขาก็น่าจะเป็นหนึ่งในกลุ่มแรกที่ได้ขึ้นเวที “ฉันด้วย” หมายเลขป้ายของเรย์โนลด์คือหนึ่ง ดังนั้นเขาจะเป็นผู้เข้าแข่งขันคนแรกที่ถูกเรียกชื่อ ในขณะที่พวกเขายังคงสนทนากันอยู่นั้น ผู้คุมสอบก็ปีนขึ้นไปบนแท่น “เนื่องจากนักเรียนแต่ละคนจะต้องต่อสู้สี่ครั้งในวันนี้ หลังจากจบการต่อสู้ในแต่ละรอบ พวกเธอจะมีเวลาพักสามสิบนาทีก่อนจะเริ่มการต่อสู้ถัดไป” ผู้คุมสอบกล่าวอย่างใจเย็น “เอาล่ะ นักเรียนที่มีหมายเลขป้ายหนึ่งถึงสี่ และหมายเลขสิบเอ็ดถึงสิบสี่ ให้ก้าวขึ้นไปยังแท่นประลองที่กำหนดไว้ให้พวกเธอ” หลังจากกล่าวจบ ผู้คุมสอบก็ลงจากแท่นเพื่อให้การต่อสู้เริ่มขึ้นในทันที “ขอให้ฉันโชคดีด้วยนะ” เคลาส์กล่าวทิ้งท้ายก่อนจะมุ่งหน้าไปยังแท่นประลอง “โชคดีนะ” “โชคดีนะ” เกรย์และอลิซพูดขึ้นพร้อมกัน ทั้งคู่ต่างต้องการให้เคลาส์คว้าที่ว่างได้ เพื่อที่พวกเขาจะได้เข้าร่วมการแข่งขันกันทุกคน เรย์โนลด์มุ่งหน้าไปยังแท่นแรก ในขณะที่เคลาส์มุ่งหน้าไปยังแท่นที่สอง เมื่อเรย์โนลด์ไปถึงแท่นประลอง พอเห็นคู่ต่อสู้ เขาก็ส่ายหัวพร้อมรอยยิ้มแหยๆ คู่ต่อสู้ของเขาไม่ใช่ใครที่ไหนนอกจากดาเมียน แม้เขาจะไม่มั่นใจว่าจะเอาชนะได้ แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะไม่พยายาม อย่างน้อยเขาก็อยากรู้ถึงความแตกต่างของพลังระหว่างพวกเขา สถานการณ์ของเคลาส์ดูมีความหวังน้อยกว่านั้นอีก คู่ต่อสู้ของเขาคือเด็กสาวที่ชื่อชีล่า เธอเป็นหนึ่งในสองคนที่แข็งแกร่งที่สุดในระดับขั้นที่แปด เคลาส์คุ้นเคยกับเธอดีเพราะเธอมาจากหอพักสายน้ำเช่นกัน “ไง ชีล่า” เคลาส์โบกมือทักทายพร้อมรอยยิ้ม “ไงเคลาส์ พูดตามตรงนะ ฉันค่อนข้างแปลกใจเลยที่นายมาได้ไกลขนาดนี้ ฉันไม่เคยรู้เลยว่านายเก่งขนาดนี้จนกระทั่งได้เห็นตอนที่นายสู้กับไมค์” ชีล่ากล่าวอย่างตรงไปตรงมา เคลาส์ยิ้มตอบ เขารู้ว่าชีล่าไม่ได้พยายามจะดูถูกเขา เธอแค่พูดในสิ่งที่คิด พวกเขาไม่ได้ถึงกับเป็นเพื่อนสนิทกัน อย่างมากก็เป็นแค่คนรู้จัก พวกเขาพูดคุยกันอยู่พักหนึ่งเนื่องจากนักเรียนคนอื่นๆ ยังมาไม่ถึงแท่นประลอง “เริ่มได้” ผู้คุมสอบประกาศหลังจากนักเรียนคนอื่นๆ มาถึงแล้ว เคลาส์รู้ดีว่าศึกนี้แพ้แน่นอน ดังนั้นเขาจึงไม่คิดจะเปลืองแรง และเขาก็เหลือบไปเห็นการต่อสู้ระหว่างเรย์โนลด์กับดาเมียน ดังนั้นหลังจากปล่อยการโจมตีออกไปชุดหนึ่ง เขาก็ประกาศยอมแพ้ เขาพูดคุยกับชีล่าในขณะที่เดินลงจากแท่นประลองพร้อมกัน ชีล่ารู้สึกดีใจที่เคลาส์รีบยอมแพ้อย่างรวดเร็ว เพราะนั่นช่วยให้เธอประหยัดแรงในการต่อสู้ไปได้ ถึงแม้เธอจะชนะแน่อยู่แล้วหากเขาสู้ต่อ แต่มันก็ไม่ใช่ว่าเคลาส์จะไม่มีปัญญาตอบโต้กลับเลย ผู้คุมสอบพยักหน้าให้กับการตัดสินใจที่ฉลาดของเคลาส์ เขารู้สึกว่าเคลาส์มีโอกาสกับคนที่อยู่ในระดับขั้นที่เจ็ดมากกว่า ในมุมมองของเขา เคลาส์ไม่ควรเอาเวลาไปเสียกับพวกระดับขั้นที่แปด แต่ควรเก็บแรงไว้สู้กับพวกระดับขั้นที่เจ็ดดีกว่า เคลาส์กลับมาที่ที่นั่งเพื่อดูการต่อสู้ระหว่างเรย์โนลด์กับดาเมียน “เรย์เก่งเหมือนกันนะ” เคลาส์กล่าวหลังจากดูการต่อสู้ไปได้สักพัก เขารู้ดีว่าแม้เรย์โนลด์จะบอกว่าไม่ค่อยมั่นใจว่าจะชนะดาเมียนได้ แต่ก็ไม่มีทางที่ดาเมียนจะเอาชนะเขาได้ง่ายๆ “ใช่ แต่ตอนนี้ดาเมียนคุมเกมได้เปรียบอยู่ มันค่อนข้างยากที่เรย์จะพลิกสถานการณ์ แต่มันก็ไม่ใช่ว่าเป็นไปไม่ได้” เกรย์แสดงความเห็นของเขาเกี่ยวกับการต่อสู้ “นั่นสินะ” การต่อสู้ดำเนินต่อไปและเรย์โนลด์สามารถพลิกสถานการณ์กลับมาได้อยู่พักหนึ่ง แต่ไม่นานดาเมียนก็กลับมาเป็นฝ่ายคุมเกมได้อีกครั้ง เรย์โนลด์แพ้ไปอย่างเฉียดฉิว แต่เขาก็ไม่ได้ผิดหวัง ความแตกต่างระหว่างพวกเขามีไม่มาก ดังนั้นหากฝึกฝนเพิ่มอีกนิด เขาก็น่าจะไล่ตามได้ทัน อีกอย่าง เขาก็เพิ่งเลื่อนระดับมาได้ไม่นาน ในขณะที่ดาเมียนอยู่ในระดับขั้นที่เจ็ดมานานกว่าแล้ว เมื่อเขากลับมาหาเพื่อนๆ ทุกคนต่างก็ยกย่องในความพยายามของเขาในการต่อสู้ครั้งนี้ รอบแรกจบลงและเกรย์ก็ได้ขึ้นสู้ในรอบที่สอง คู่ต่อสู้ของเขาเป็นนักเรียนในระดับขั้นที่เจ็ด เขาเป็นฝ่ายคว้าชัยชนะมาได้หลังจากแลกกระบวนท่ากันอยู่ไม่กี่ครั้ง วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว และพวกเขาก็แข่งครบสี่นัดตามกำหนดการในวันนี้ ในบรรดาการต่อสู้ทั้งสี่นัดของเกรย์ เขาได้สู้กับนักเรียนที่อยู่ในระดับขั้นที่แปดเพียงคนเดียว ซึ่งเขาก็เอาชนะมาได้อย่างสบายๆ เกรย์ชนะรวดทั้งสี่นัด ส่วนเคลาส์ชนะหนึ่งนัด และเรย์โนลด์ชนะสองนัด วันนี้เคลาส์และเรย์โนลด์ได้เจอกับคู่ต่อสู้ในระดับขั้นที่แปดสองคน โดยที่เรย์โนลด์สามารถสร้างเซอร์ไพรส์เอาชนะได้หนึ่งในนั้น พวกเขาทั้งหมดจึงเดินทางกลับที่พักเพื่อเตรียมตัวสำหรับการต่อสู้ในวันถัดไป