บทที่ 57: แกอีกแล้วเรอะ! เรย์โนลด์สเดินขึ้นไปบนลานประลองและคว้าชัยชนะเหนือคู่ต่อสู้ที่เป็นนักเรียนระดับเจ็ดของอาณาจักรเวทมนตร์มาได้สำเร็จ คู่ต่อสู้คนนั้นมาจากหอผืนดินจึงเน้นไปที่การป้องกันเสียส่วนใหญ่ เรย์โนลด์สเลยกระหน่ำโจมตีใส่ชุดใหญ่จนอีกฝ่ายพลาดท่าจากแรงกดดันที่ถาโถมเข้ามา หลังจบการต่อสู้ของเรย์โนลด์ส กลุ่มของพวกเขาก็เดินออกจากสนาม เนื่องจากสู้เสร็จกันหมดแล้ว จึงไม่มีเหตุผลให้ต้องอยู่ที่นั่นต่อ พวกเขาอยากจะไปฝึกฝนและจดจ่ออยู่กับภารกิจถัดไปที่รออยู่ข้างหน้ามากกว่า เกรย์มุ่งหน้าไปยังหุบเขาเพื่อฝึกฝนการจารึกอักขระต่อ มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย วิธีเดียวที่เขาจะเข้าใจมันได้อย่างแท้จริงคือการพยายามอย่างต่อเนื่อง เขาล้มเหลว เขาลองใหม่ เขาล้มเหลวอีก เขาก็ลองใหม่อีกครั้ง วงจรนี้ดำเนินไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งเขากลับบ้าน แม้จะกลับถึงบ้านแล้ว เขาก็ยังคงฝึกฝนต่อ เขาพอจะสัมผัสได้ว่าอีกไม่ไกลก็จะจารึกอักขระชิ้นแรกได้สำเร็จ ดังนั้นเขาจึงทำต่อไปแม้จะล้มเหลวมาหลายครั้ง ในเมื่อพรุ่งนี้ไม่มีคิวประลอง เขาจึงอดหลับอดนอนเพื่อฝึกฝนจนดึกดื่น คืนนั้นผ่านไปโดยที่เกรย์ยังคงไม่ประสบความสำเร็จ แต่เขาก็ยังฝืนตื่นขึ้นมาแต่เช้าแม้จะอ่อนเพลียก็ตาม การจารึกอักขระสร้างภาระมหาศาลให้กับพลังวิญญาณ และเพราะเขาหักโหมทำซ้ำ ๆ ตลอดทั้งวันก่อนหน้า ร่างกายเขาจึงเหนื่อยล้าถึงขีดสุด “ขืนฝืนฝึกวันนี้ไปก็ไม่มีทางสำเร็จหรอก” เกรย์รู้ตัวว่ามาถึงขีดจำกัดแล้ว หากฝืนทำต่อไปก็มีแต่จะส่งผลเสียมากกว่าผลดี เมื่อวานมีการต่อสู้เกิดขึ้นยี่สิบแมตช์ ดังนั้นวันนี้จึงเหลือการต่อสู้อีกเพียงเจ็ดแมตช์เท่านั้น หลังจากจบการประลอง พวกเขาจะต้องจับหมายเลขใหม่ ซึ่งนั่นคือเหตุผลที่เกรย์มาที่นี่ อย่างไรก็ตาม พวกเขาไม่ได้มาถึงสนามตรงเวลา พอมาถึงการต่อสู้ชุดแรกก็ใกล้จะจบลงพอดี พวกเขาหาที่นั่งและรออย่างใจเย็นให้การต่อสู้ชุดที่สองจบลง เพื่อที่จะได้จับหมายเลขใหม่แล้วกลับบ้าน การต่อสู้ชุดที่สองเริ่มขึ้นในไม่ช้าและทุกคนก็นั่งดูการแข่งขัน ส่วนเกรย์นั้นรู้สึกเฉื่อยชาเป็นพิเศษเนื่องจากความเครียดจากการฝึก เขาแค่อยากกลับบ้านไปนอนพักเสียหน่อย แค่จะทำอาหารให้คริสเขายังไม่มั่นใจว่าจะทำไหวเลย จึงตัดสินใจว่าจะกลับไปพักผ่อนที่บ้านดีกว่า หลังจากนั้นไม่นาน รอบที่สองก็จบลง ผู้คุมสอบเดินขึ้นมาบนลานประลองอีกครั้ง “นักเรียนทุกคนที่ผ่านเข้ารอบ จงขึ้นมาบนแท่น” ผู้คุมสอบกล่าว พวกเขาทุกคนลุกจากที่นั่งของตัวเองและมุ่งหน้าไปยังแท่น จำนวนนักเรียนลดลงจากหนึ่งร้อยเจ็ดคนเหลือเพียงยี่สิบเจ็ดคนเท่านั้น “เช่นเดียวกับรอบแรก จะมีนักเรียนหนึ่งคนได้รับสิทธิ์ผ่านเข้ารอบโดยอัตโนมัติเนื่องจากมีจำนวนนักเรียนเกินมา นักเรียนคนไหนที่จับได้ป้ายหมายเลขสิบสี่จะได้รับสิทธิ์ผ่านเข้ารอบโดยอัตโนมัติ” หลังจากพูดจบเขาก็นำกล่องออกมาและวางไว้ตรงหน้า “เอาล่ะ ก้าวออกมาแล้วหยิบป้ายได้เลย” ผู้คุมสอบบอก ป้ายทั้งหมดถูกคว่ำหน้าเอาไว้ ดังนั้นไม่มีทางที่นักเรียนจะรู้ได้เลยว่าป้ายไหนมีหมายเลขสิบสี่ ตอนที่กำลังเข้าแถวเพื่อไปจับป้าย เคลาส์พยายามจะแทรกตัวมาข้างหน้าเกรย์ แต่เรย์โนลด์สคว้าตัวเขาไว้ทันควันแล้วผลักไปไว้ข้างหลัง ก่อนจะก้าวขึ้นมาอยู่หน้าเกรย์แทน เขาไม่มีทางยอมให้เคลาส์ทำแบบเดิมเป็นครั้งที่สองแน่ พวกเขาเป็นสามคนสุดท้ายในแถว ดังนั้นพวกเขาจึงต้องเป็นคนหยิบป้ายสามใบสุดท้าย เมื่อเกรย์นึกถึงเหตุการณ์ครั้งก่อน เขาก็ผลักเคลาส์ไปข้างหลังเขาเช่นกัน ตอนนี้เคลาส์กลายเป็นคนสุดท้ายของแถวไปแล้ว เขาคงไม่มีโอกาสได้เลือกว่าจะหยิบป้ายใบไหนแน่ ๆ แม้ว่าการจับป้ายจะเป็นการสุ่ม แต่โอกาสที่จะได้ป้ายหมายเลขสิบสี่ก็น่าจะสูงกว่าการต้องรับป้ายใบสุดท้ายที่เหลืออยู่ เคลาส์โวยวายเมื่อเห็นสิ่งที่ทั้งสองทำ แต่ไม่ว่าเขาจะพูดยังไง ทั้งสองก็ไม่ยอมให้เขาแซงหน้าไปได้ ในที่สุดก็เหลือป้ายสามใบสุดท้าย เรย์โนลด์สก้าวขึ้นไปคนแรกและหยิบป้ายขึ้นมาใบหนึ่ง เกรย์เดินตามไปหยิบอีกใบ เหลือทิ้งไว้ให้เคลาส์เพียงใบเดียว เคลาส์บ่นพึมพำในลำคอขณะเดินไปหยิบป้าย “การต่อสู้ในรอบนี้จะจัดตามลำดับเดียวกับรอบก่อนหน้า เนื่องจากมีการต่อสู้เพียงสิบสามแมตช์ การแข่งขันทั้งหมดจะจัดขึ้นในวันพรุ่งนี้” ผู้คุมสอบกล่าวทิ้งท้ายก่อนจะเดินออกจากสนาม ระหว่างทางออกจู่ ๆ เขาก็หันกลับมาถาม “นักเรียนคนไหนได้หมายเลขสิบสี่?” นักเรียนทุกคนต่างก้มมองป้ายของตัวเอง แต่ไม่มีใครก้าวออกมา เกรย์และเรย์โนลด์สเองก็มองป้ายของตนแล้วส่ายหัวอย่างผิดหวัง เห็นได้ชัดว่าพวกเขาไม่ได้หมายเลขนำโชคนี้ เคลาส์ก้มมองป้ายของตัวเองอย่างหงุดหงิด แต่อยู่ ๆ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป เกรย์สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงนั้นจึงอดไม่ได้ที่จะชะโงกไปมองป้าย ดวงตาของเขาเบิกกว้างเมื่อเห็นตัวเลขสิบสี่ถูกเขียนไว้อย่างชัดเจนบนนั้น เรย์โนลด์สที่เห็นท่าทีแปลก ๆ ของเกรย์จึงมองตามด้วยความอยากรู้อยากเห็น ผลลัพธ์ที่เห็นเกือบทำให้เขาเป็นลมด้วยความตกใจ เคลาส์ก้าวออกมาและโชว์ป้ายให้ผู้คุมสอบดู “แกอีกแล้วเรอะ” ผู้คุมสอบกล่าวด้วยความตกตะลึง เขายังจำได้ดีว่าเคลาส์เป็นคนได้หมายเลขนำโชคในรอบแรก มาถึงรอบที่สาม เขาก็ได้มันไปครองอีก ที่น่าตกใจคือป้ายที่เขาหยิบนั้นเป็นใบสุดท้ายที่เหลืออยู่พอดี นักเรียนรอบข้างต่างก็ประหลาดใจเพราะรู้ว่าเคลาส์คือคนที่ได้ผ่านเข้ารอบอัตโนมัติในรอบแรกเช่นกัน สายตาที่ทุกคนใช้มองเขาเต็มไปด้วยความอิจฉา การไม่ต้องสู้หมายความว่าเขาเข้าใกล้การชิงตำแหน่งในการแข่งขันไปอีกก้าว เคลาส์ยิ้มและพยักหน้า เมื่อเคลาส์เดินกลับมา เรย์โนลด์สก็ขยับเข้าไปใกล้เกรย์แล้วกระซิบถาม “ถ้าเราตัดสินใจเดินตามหมอนี่ เราจะมีโชคดีแบบเขาบ้างไหมนะ?” เกรย์ตบเข้าที่หลังศีรษะของเรย์โนลด์สทันทีที่ได้ยินคำถามนี้ “ฉันก็แค่ถามดูเฉย ๆ” เรย์โนลด์สโอดครวญ “มันแค่ฟลุกน่ะ” เกรย์กล่าว เคลาส์โชคดีเกินไป โชคดีมากเสียด้วย การที่เขาสามารถจับได้สิทธิ์ผ่านเข้ารอบอัตโนมัติสองครั้งติดกันแบบนี้ มันเป็นเรื่องที่เหลือเชื่อจริง ๆ “โชคดีเกินไปถ้าถามฉันนะ” เรย์โนลด์สเน้นย้ำประโยคแรกของเขา เคลาส์เดินกลับมาอย่างมั่นใจ เขามองเกรย์และเรย์โนลด์สก่อนจะหัวเราะ เพราะทั้งสองคนนั้นแหละที่ผลักเขาไปไว้ตำแหน่งสุดท้าย ทั้งที่พวกเขายังหยิบป้ายก่อนเขา แต่กลับพลาดหมายเลขนี้ไปอย่างน่าประหลาด พวกเขาทั้งหมดเดินกลับไปที่ที่นั่งเพื่อไปหาอลิซก่อนจะแยกย้ายกันกลับ “เป็นยังไงบ้าง?” อลิซถาม “ก็ดีนะ” เคลาส์ตอบพร้อมรอยยิ้ม “อ้าว ฉันเห็นคุณคุยกับผู้คุมสอบ มีปัญหาอะไรหรือเปล่า?” อลิซถามด้วยความอยากรู้ “มันไม่ใช่ปัญหาอะไรหรอก ฉันได้สิทธิ์ผ่านเข้ารอบอัตโนมัติน่ะ” เคลาส์พูดราวกับเป็นเรื่องปกติธรรมดา เมื่ออลิซได้ยินดังนั้น แม้แต่เธอยังอดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมเคลาส์ถึงโชคดีขนาดนี้ การได้รับสิทธิ์ผ่านเข้ารอบอัตโนมัติสองครั้งซ้อนเป็นสิ่งที่ไม่มีเคยเกิดขึ้นมาก่อนในการแข่งขันประเภทนี้ “ฉันมันสุดยอดเกินไปไงล่ะ ครั้งนี้อีกเหมือนกัน ความสุดยอดของฉันทำให้คู่ต่อสู้กลัวจนยอมแพ้ไปโดยที่ยังไม่ทันเห็นหน้าฉันด้วยซ้ำ พวกเธอควรเรียนรู้จากฉันนะ บทเรียนของฉันเริ่มตอนพระอาทิตย์ตกดินทุกวัน ห้ามพลาดเด็ดขาด โดยเฉพาะนาย เกรย์ ตั้งแต่มาที่สถาบันนายยังไม่เคยจีบสาวติดสักคนเลยนะ” เคลาส์พูดหน้าตาเฉย เกรย์ถลึงตาใส่เขาเมื่อได้ยินประโยคหลัง อลิซหัวเราะคิกคักขณะที่เรย์โนลด์สเองก็อดขำไม่ได้ “ฉันแค่ยังไม่เจอคนที่ใช่” เกรย์พูดพลางกัดฟัน เคลาส์ใช้เรื่องนี้มาล้อเขาตลอด แต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะด้วยหน้าตาที่หล่อเหลา มักจะมีสาว ๆ เข้าหาเขาอยู่เสมอ แต่เขาก็ปฏิเสธพวกเธอไปหมด มีครั้งหนึ่งที่เขาไปงานเลี้ยงกับเคลาส์ เขาต้องรีบออกจากงานอย่างรวดเร็วเพราะจำนวนสาว ๆ ที่เข้ามาจีบเขามากเกินไป เรย์โนลด์สเคยมีแฟนครั้งหนึ่ง แต่ตอนนี้เลิกกันไปแล้ว เคลาส์เป็นคนเดียวที่พอเลิกกับคนหนึ่งก็หาคนใหม่ได้ทันที จนอลิซตราหน้าเขาว่าเป็นเพลย์บอยไปเรียบร้อยแล้ว พวกเขาหยอกล้อและหัวเราะกันไปตลอดทางกลับบ้าน กลุ่มของพวกเขามักจะสนุกกับการใช้เวลาด้วยกันเสมอ การมีผู้หญิงอยู่ท่ามกลางกลุ่มไม่ได้ทำให้ความสนุกลดลงเลย แต่มันกลับเพิ่มขึ้นอย่างคาดไม่ถึงด้วยซ้ำ พวกเขาต่างเป็นคนนิสัยขี้เล่น จึงเข้ากันได้ดีมาก ทันทีที่เกรย์ถึงบ้าน เขาก็ทิ้งตัวลงนอน หัวของเขารู้สึกหนักอึ้งและเขาต้องการเวลาพักผ่อน หลังจากได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ ความเหนื่อยล้าคงจะจางหายไป เมื่อเกรย์ตื่นขึ้นมาก็มืดค่ำแล้ว เขารู้สึกว่าความเหนื่อยล้าลดลง หากได้นอนหลับพักผ่อนอีกสักคืน พรุ่งนี้เช้าเขาก็คงจะกลับมาฟิตปั๋งเหมือนใหม่ หรืออาจจะดีกว่าเดิมด้วยซ้ำ เกรย์ทานมื้อค่ำก่อนจะพักผ่อนต่อ นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายวันที่เขาได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ และมันทำให้เขารู้สึกสดชื่นขึ้นมาก