## ภารกิจของคุณ: แปลเนื้อหานิยายจากภาษาอังกฤษเป็นภาษาไทยในรูปแบบ "Full Prose" (ร้อยแก้วเต็มรูปแบบ) - **สุนทรียภาพทางภาษา**: ใช้คำที่เห็นภาพ (Visualizing words) และท่วงทำนองที่น่าตื่นเต้น (Epic/Dramatic tone) - **อารมณ์ร่วม**: ถ่ายทอดน้ำเสียง ความรู้สึก และบรรยากาศของฉากนั้นๆ อย่างลึกซึ้ง (เช่น ใช้คำว่า "แผดคำราม", "แผ่ซ่าน", "สั่นสะท้าน") - **ความลื่นไหล**: อย่าแปลตรงตัว (Literal translation) แต่ให้เรียบเรียงใหม่ในแบบที่นิยายภาษาไทยชั้นเลิศควรจะเป็น - **ระเบียบการสะกด**: ใช้ชื่อตัวละครและคำเฉพาะตามข้อมูลด้านล่างอย่างเคร่งครัด ## ข้อมูลตัวละครและระเบียบการเรียกชื่อ: # Novel Info — Martial Peak > ไฟล์นี้ใช้เป็น context ส่งให้ Gemini ก่อนแปล > ทำให้ชื่อตัวละครและศัพท์เฉพาะสอดคล้องกันทุกตอน ## ข้อมูลทั่วไป - **ชื่อเรื่อง (EN)**: Martial Peak - **ชื่อเรื่อง (TH)**: ยอดนักสู้ทะยานฟ้า - **แนว**: กำลังภายใน / แฟนตาซีตะวันออก - **Setting**: แดนสวรรค์ถ้ำไร้เงา (Shadowless Cave Heaven) ## ตัวละครหลัก | ชื่อ EN | ชื่อ TH (ที่ต้องใช้) | คำอธิบาย | |---|---|---| | Yang Kai | หยางไค่ | ตัวเอกชาย | | Yun Fei Bai | หยุนเฟยไป๋ | เจ้าภูผาลำดับสอง | | Lan You Ruo | หลันโยวรั่ว | สตรีที่ถูกกล่าวถึง | | Mao Zhe | เหมาเจ๋อ | เจ้าภูผาใหญ่ (ลำดับหนึ่ง) | | Wei Brothers | พี่น้องตระกูลเว่ย | ลูกน้อง | | Ah Da | อาต้า | เทพยักษ์ | ## ศัพท์เฉพาะ / System Terms | คำ EN | คำ TH (ที่ต้องใช้) | หมายเหตุ | |---|---|---| | Open Heaven Realm | ขอบเขตเปิดสวรรค์ | ระดับพลังบ่มเพาะ | | Fifth-Order | ขั้นที่ห้า | | | Sixth-Order | ขั้นที่หก | | | Seventh-Order | ขั้นที่เจ็ด | | | World Force | พลังโลก | พลังงานพื้นฐาน | | Small Universe | จักรวาลน้อย | พื้นที่ภายในกายของผู้ฝึกตน | | Dragon Pressure | แรงกดดันมังกร | | | Azure Dragon Spear | ทวนมังกรคราม | ศาสตราวิเศษของหยางไค่ | | Dao of Space | เต๋าแห่งห้วงมิติ | | | Dao of Time | เต๋าแห่งกาลเวลา | | | Sword Qi | ปราณกระบี่ | | | Profound Yang Mountain | ภูผาปราณหยาง | ชื่อสถานที่ / สำนัก | | Mountain Lord | เจ้าภูผา | | | Shadowless Cave Heaven | แดนสวรรค์ถ้ำไร้เงา | | | Cave Heavens | แดนสวรรค์ถ้ำ | | | Paradises | แดนสุขาวดี | | ## สไตล์การแปล - ใช้สรรพนาม: ข้า/เจ้า ในบทสนทนาที่ตึงเครียด, เขา/มัน สำหรับบุคคลที่สาม - โทนเรื่อง: เข้มข้น, ดุดัน, ยิ่งใหญ่ - ฉาก Action: แปลให้กระชับ รุนแรง ทรงพลัง - บทสนทนา: ใช้ภาษาพูดที่แสดงถึงศักดิ์และสถานะของตัวละคร ## สิ่งที่ห้ามแปล (ให้ทับศัพท์) - [ไม่มี] ## บริบทของเรื่อง (สรุปย่อ) หยางไค่ ยอดฝีมือขอบเขตเปิดสวรรค์ขั้นที่ห้าที่เพิ่งเลื่อนระดับขึ้นมาใหม่ ได้บุกเข้าไปในภูผาปราณหยางและเกิดการปะทะกับหยุนเฟยไป๋ เจ้าภูผาลำดับสองซึ่งเป็นยอดฝีมือขั้นที่หก การต่อสู้ครั้งนี้เป็นการพิสูจน์พลังที่แท้จริงของหยางไค่หลังจากที่เขาได้ทะลวงขอบเขตใหม่ และเป็นการวัดระยะห่างของพลังระหว่างขอบเขตขั้นที่ห้าและขั้นที่หก ## ข้อมูลบท: - **บทที่**: 4385 - **ชื่อบท**: ปะทะยอดฝีมือขั้นที่หก ## เนื้อความภาษาอังกฤษ (Original Content): Chapter 4385 – Fighting a Sixth-Order Master Translator: Silavin & Jon Translation Checker: PewPewLazerGun Editor and Proofreader: Leo of Zion Mountain & Dhael Ligerkeys “You court death!” Yun Fei Bai roared. He would be completely humiliated if word got out that his women were hurt in his own room. Initially, he intended to capture Yang Kai and then deal with the woman named Lan You Ruo; however, his mind was now filled with murderous intent. As his Sixth-Order Open Heaven Realm aura permeated the air, he raised his hand and then brought down his palm. A gigantic green palm was immediately formed above Yang Kai’s head, made from the purest World Force. The attack was like an entire Small Universe pressing against Yang Kai. Moreover, it was the Small Universe of a Sixth-Order Open Heaven Realm Master. At that instant, Yang Kai felt tremendously pressured. Although he’d had a good fight with Ma Tian Yuan after he had just ascended to the Open Heaven Realm, he hadn’t been forced into going all out. However, as he was faced with a furious Sixth-Order Open Heaven Realm Master now, any slight negligence would cost him his life. His fighting spirit had been ignited as he boldly shot into the sky and met the palm head on. A sense of ruthlessness flashed through Yun Fei Bai’s eyes as he clenched his fist, whereupon the gigantic palm also closed and turned into a cage as it grasped Yang Kai’s small figure. The next instant, however, Yun Fei Bai’s expression changed drastically. As World Force undulated, rays of light shot out in all directions. The gigantic hand exploded as a figure shot out and charged towards Yun Fei Bai as swift as lightning. Upon seeing that, Yun Fei Bai snorted. Although he didn’t seem to be moving, he abruptly appeared in front of Yang Kai. As his clothes flapped in the wind, powerful but inconspicuous attacks bombarded Yang Kai. Every attack contained an extremely horrifying World Force. Yang Kai continuously fended off the attacks as his figure shook and stepped backwards upon impact. He reflected as he fought, realizing that a Sixth-Order Open Heaven Realm Master was truly powerful. Although he was pretty strong as a Fifth-Order Open Heaven Realm Master, there was still a difference of one Order between them. Therefore, there was a clear disparity between their might. Yang Kai knew he had to settle this fight as soon as possible; after all, they were in Profound Yang Mountain where there were four Sixth-Order Mountain Lords. If the battle dragged on, the other Mountain Lords and the powerful Masters from Profound Yang Mountain would take notice of the commotion. By then, Yang Kai would fall into a perilous situation. He wasn’t arrogant or ignorant enough to believe he could deal with several Sixth-Order Open Heaven Realm Masters all at once. “You’re really something, brat!” Although Yun Fei Bai was incensed, he still couldn’t help but praise Yang Kai upon seeing that the latter was able to ward off his attacks. Even though there was only a difference of one Order between the Fifth-Order and the Sixth-Order Open Heaven Realm, the disparity in strength was as great as the distance between the Heavens and the Earth. If Yun Fei Bai was dealing with any other Fifth-Order Open Heaven Realm Master, he was confident that he would be able to take down the other party in ten moves. However, Yang Kai had already fended off 100 blows and aside from looking a bit awkward was perfectly fine. He couldn’t help but wonder whether Yang Kai really was a new Fifth-Order Open Heaven Realm Master, [Is he just playing the pig? If he isn’t a new Fifth-Order Open Heaven Realm Master, what’s going on with that unstable aura of his?] While Yun Fei Bai was still lost in his thoughts, Yang Kai, who was forced to continuously step backwards, suddenly stopped in his tracks. At that instant, Yun Fei Bai felt his chest tightening as a sense of crisis suddenly befell him. The next moment, Yang Kai reached out his hand and summoned a long spear into his grip. The entire world seemed to shake the moment the spear appeared. A mighty Dragon Roar resounded as a majestic Dragon Pressure permeated the air. Yang Kai’s demeanor changed completely as he held the spear in his grip. He let out a breath and wielded the spear. Without any wasted movements or hesitation, he unleashed the full power of his Supreme Limitless Spear technique. Yun Fei Bai’s expression changed drastically when he saw the spear approaching him. In his eyes, he could see a terrifying Great Dragon charging at him. As the Dragon swam through the air, seemingly determined to swallow him down in one fell swoop. Faced with this terrifying monster, he felt as insignificant as an ant. He immediately bit his tongue to compose himself. Resisting the Dragon Pressure, Yun Fei Bai roared as he summoned a scroll, on which some illegible characters were written. Despite that, every stroke of the characters looked like a uniquely-shaped sword. The terrifying Sword Qi spread out. After he infused his World Force into the scroll, the characters came apart and turned into beams of very pure Sword Qi. As they slashed across the void, the sounds of breaking through the air were heard. This was a complete humiliation! As a Sixth-Order Open Heaven Realm Master, Yun Fei Bai was forced to use his artifact when dealing with a mere Fifth-Order Open Heaven Realm Master. This was totally inconceivable to him. Prior to this, it never crossed his mind that such a formidable Fifth-Order Open Heaven Realm Master existed in this world. Comparing himself, back when he was still a Fifth-Order Open Heaven Realm Master, to this young man, Yun Fei Bai felt he wasn’t even worthy of carrying the latter’s shoes. To the side, the Wei Brothers were dumbstruck and shuddered violently. They were not on the battlefield, so they were not able to experience how powerful Yang Kai was directly; however, upon seeing that the Second Mountain Lord had summoned his artifact, they knew that the latter had no other means to deal with the opponent. That was why they appeared horrified. Yang Kai wielded the Azure Dragon Spear with complete freedom, unrestrained by anything. The spear was like an extension of himself, and he could manipulate it in any way he imagined. The scroll glowed wildly as the beams of Sword Qi criss-crossed one another. However, they were all warded off by Yang Kai. It had been many years since Giant Spirit God Ah Da had given this spear to Yang Kai, and Yang Kai had used the Azure Dragon Spear and killed many enemies already. Nevertheless, it wasn’t until this moment that he had a real taste of the spear’s true might. This was an artifact that only an Open Heaven Realm Master could truly wield. Although he was able to bring out a fraction of the spear’s power in the past, it was only because he possessed a Dragon Source. Since he was weak, he was unable to fully display the spear’s might. However, this time was different. With the weapon in his hand, Yang Kai could clearly feel fluctuations that resembled joy coming from the spear. Holding it, he felt as though he could challenge all 36 Cave Heavens and 72 Paradises alone. Like a thunderstorm, Yang Kai repeatedly thrust out his spear in rapid succession. The attacks didn’t only contain the power of the Azure Dragon Spear, but also Yang Kai’s understanding of the Dao of Space and Dao of Time. In Yun Fei Bai’s eyes, Yang Kai’s spear and figure were blurry and elusive, making it almost impossible for him to follow his movements or identify his position. On top of that, his own thoughts seemed to be disturbed, like there was a disconnect between his mind, body, and the surrounding world. The power of the scroll had been fully activated, and all the characters had left its surface, transforming into colourful blades of Sword Qi that repeatedly slashed through the air. A long time seemed to have passed, but it was also as if only an instant had gone by. When Yang Kai’s figure completely disappeared from Yun Fei Bai’s sight for an instant and he suddenly felt a tremendous sense of danger engulfing him. As a Sixth-Order Open Heaven Realm Master, he had experienced countless life-and-death moments; therefore, he was extremely sensitive to danger, and he was able to react appropriately. All the Sword Qi returned and formed into a dazzling sword wave in front of him before he pushed it forward. The next moment, Yang Kai abruptly appeared before him, as though he was throwing himself into the sword wave. He didn’t seem to have the intention of backing down as his eyes were filled with determination and murderous intent. As Yang Kai stared fixedly at his opponent, he unleashed a grand thrust with his Azure Dragon Spear and bellowed, “Die!” Blood splattered everywhere. Yun Fei Bai’s chest had been penetrated by Azure Dragon Spear while Yang Kai’s neck was slashed across by the sword wave. The flesh around the wound rolled up as he was almost decapitated. Upon impact, both of them were forced to step backwards as their blood splattered out. It had to be said that at that moment of crisis, Yun Fei Bai had reacted in the best possible manner. If he hadn’t harmed Yang Kai with that sword wave, forcing his spear thrust off course ever so slightly, the attack could’ve killed him. After they separated, Yang Kai held the spear in one hand while covering the wound on his neck with his other. He seemed determined to continue attacking; however, before he could make a move, he suddenly looked in a particular direction and snorted, “This isn’t over. When I see you again, I’ll definitely kill you!” Upon declaring so, Yang Kai shot away from Profound Yang Mountain. He wanted to kill Yun Fei Bai, but the intense battle just now had alerted the top Masters from Profound Yang Mountain and he could detect that those Sixth-Order Open Heaven Realm Mountain Lords were approaching. If he stayed there any longer, he would’ve been besieged by them. “Kill him for me! Kill him!” An extremely pale Yun Fei Bai stomped hard and his roar reverberated across the entire Profound Yang Mountain. The figures who were coming to Yun Fei Bai immediately turned around and chased after Yang Kai, including the Third and Fourth Mountain Lords of Profound Yang Mountain. There was only one person who landed in front of the ruined Grand Hall. It was a fair-skinned and gentle-looking person who looked like an innocent young man; however, the shrewdness behind his eyes suggested that he was older than he appeared. “Head Mountain Lord!” The Wei Brothers hurriedly lowered their heads. This young-looking man was actually the First Mountain Lord of Profound Yang Mountain, Mao Zhe. The Four Great Mountain Lords of Profound Yang Mountain were all in the Sixth-Order Open Heaven Realm, but he was the undisputed leader because he was just one step away from the Seventh-Order. In this regard, the other three Mountain Lords as well as the Three Chiefs of Unrivalled Guild and the two Island Masters of Twin Spirit Island were incomparable to him. In the Shadowless Cave Heaven, cultivators were still able to break through to the next realm; however, due to the scarcity of resources and the existence of the Shadowless Astral Wind, cultivators who had fallen into this place considered themselves lucky if they could maintain their current Order. No one dared hope to achieve a breakthrough here. It took a substantial amount of resources for a Sixth-Order Open Heaven Realm Master to ascend to the Seventh-Order; therefore, even though Mao Zhe had remained in his current Order for over 10,000 years, he was still unable to take the leap to the Seventh-Order Open Heaven Realm. However, everyone believed that if he hadn’t fallen into the Shadowless Cave Heaven, he would’ve reached that realm in the outside world long ago. “Second Brother, what happened?” Mao Zhe looked around and asked. With a pair of eyes that seemed able to spit fire, Yun Fei Bai said through clenched teeth, “I was caught off guard by some brat.” Mao Zhe looked in the direction Yang Kai had left with a slightly furrowed brow, “If I’m not mistaken, that person is only in the Fifth-Order Open Heaven Realm, right?” --- ## แปลภาษาไทย (Epic Full Prose): บทที่ 4385 – ปะทะยอดฝีมือขั้นที่หก “เจ้าหาที่ตาย!” หยุนเฟยไป๋แผดคำรามลั่น เขาจะต้องอัปยศอดสูจนแทบแทรกแผ่นดินหนี หากเรื่องที่สตรีของตนถูกทำร้ายในห้องของตัวเองแพร่ออกไป แต่เดิมที เขาตั้งใจจะจับกุมหยางไค่ก่อน จากนั้นค่อยไปจัดการสตรีนางนั้นที่ชื่อหลันโยวรั่ว ทว่าบัดนี้ จิตสังหารได้พลุ่งพล่านจนเต็มหัวใจของเขาแล้ว ขณะที่กลิ่นอายแห่งยอดฝีมือขอบเขตเปิดสวรรค์ขั้นที่หกแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ เขาพลันยกมือขึ้น ก่อนจะฟาดฝ่ามือลงมา ฝ่ามือสีเขียวมรกตขนาดมหึมาก่อร่างขึ้นทันทีเหนือศีรษะของหยางไค่ มันถูกสร้างขึ้นจากพลังโลกอันบริสุทธิ์ยิ่งยวด การโจมตีนี้ราวกับจักรวาลน้อยทั้งใบกำลังกดทับลงบนร่างของหยางไค่ ยิ่งไปกว่านั้น มันคือจักรวาลน้อยของยอดฝีมือขอบเขตเปิดสวรรค์ขั้นที่หก ในชั่วพริบตานั้น หยางไค่รู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาลถาโถมเข้าใส่ แม้ว่าเขาจะเคยต่อสู้อย่างสูสีกับหม่าเทียนหยวนหลังจากที่เพิ่งทะลวงสู่ขอบเขตเปิดสวรรค์ แต่เขาก็ยังไม่ถูกบีบให้ต้องเผยไพ่ตายทั้งหมดออกมา ทว่าเมื่อต้องเผชิญหน้ากับยอดฝีมือขั้นที่หกผู้กำลังเดือดดาลคลุ้มคลั่งในตอนนี้ เพียงแค่ประมาทเลินเล่อแม้เพียงนิดเดียวก็อาจต้องสังเวยด้วยชีวิต จิตวิญญาณนักสู้ของเขาลุกโชนขึ้น เขาทะยานร่างขึ้นสู่ฟากฟ้าอย่างทระนง พุ่งเข้าปะทะกับฝ่ามือนั้นตรงๆ ประกายอำมหิตวาบผ่านนัยน์ตาของหยุนเฟยไป๋ เขาบีบกำหมัดแน่น พลันฝ่ามือมหึมานั้นก็หุบเข้าหากัน กลายเป็นกรงขังตะครุบร่างเล็กๆ ของหยางไค่เอาไว้ ทว่าในชั่วพริบตาต่อมา สีหน้าของหยุนเฟยไป๋ก็แปรเปลี่ยนไปอย่างใหญ่หลวง ขณะที่พลังโลกปั่นป่วนอย่างรุนแรง ลำแสงเจิดจ้าก็สาดกระจายออกไปทุกทิศทาง ฝ่ามือมหึมานั้นระเบิดออก เผยให้เห็นร่างหนึ่งพุ่งทะยานออกมา พุ่งตรงเข้าหาหยุนเฟยไป๋ด้วยความเร็วปานสายฟ้าฟาด เมื่อเห็นดังนั้น หยุนเฟยไป๋ก็แค่นเสียงเย็นชา แม้จะดูเหมือนไม่ขยับเขยื้อน แต่ร่างของเขาก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าหยางไค่อย่างฉับพลัน ขณะที่อาภรณ์สะบัดพริ้ว การโจมตีอันทรงพลังแต่ไร้ซึ่งรูปแบบได้กระหน่ำเข้าใส่หยางไค่อย่างบ้าคลั่ง ทุกกระบวนท่าล้วนอัดแน่นไปด้วยพลังโลกอันน่าสะพรึงกลัวอย่างที่สุด หยางไค่ต้านรับการโจมตีอย่างต่อเนื่อง ร่างของเขาสั่นสะท้านและถอยร่นไปข้างหลังทุกครั้งที่เกิดการปะทะ เขาวิเคราะห์ขณะต่อสู้ ตระหนักได้ว่ายอดฝีมือขอบเขตเปิดสวรรค์ขั้นที่หกนั้นทรงพลังอย่างแท้จริง แม้ว่าเขาจะแข็งแกร่งมากในฐานะยอดฝีมือขอบเขตเปิดสวรรค์ขั้นที่ห้า แต่ระหว่างพวกเขายังคงมีความห่างชั้นกันอยู่หนึ่งขอบเขต ดังนั้น ความเหลื่อมล้ำทางพลังจึงปรากฏอย่างเด่นชัด หยางไค่รู้ดีว่าเขาต้องรีบจบการต่อสู้ให้เร็วที่สุด เพราะที่นี่คือภูผาปราณหยางซึ่งมีเจ้าภูผาขั้นที่หกอยู่ถึงสี่คน หากการต่อสู้ยืดเยื้อออกไป เหล่าเจ้าภูผาคนอื่นๆ และยอดฝีมือมากมายจากภูผาปราณหยางจะต้องสังเกตเห็นความโกลาหลนี้ เมื่อถึงตอนนั้น หยางไค่จะตกอยู่ในสถานการณ์อันตรายถึงชีวิต เขาไม่ได้หยิ่งผยองหรือโง่เขลาพอที่จะเชื่อว่าตนสามารถรับมือกับยอดฝีมือขั้นที่หกหลายคนพร้อมกันได้ “เจ้าเด็กนี่ไม่ธรรมดาจริงๆ!” แม้หยุนเฟยไป๋จะโกรธจัด เขาก็อดไม่ได้ที่จะชื่นชมหยางไค่เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายสามารถป้องกันการโจมตีของตนได้ แม้ความแตกต่างระหว่างขอบเขตขั้นที่ห้าและขั้นที่หกจะมีเพียงแค่ระดับเดียว แต่ความห่างชั้นของพลังนั้นราวกับฟ้ากับเหว หากหยุนเฟยไป๋ต้องรับมือกับยอดฝีมือขั้นที่ห้าคนอื่นๆ เขามั่นใจว่าจะสามารถโค่นอีกฝ่ายลงได้ภายในสิบกระบวนท่า ทว่าหยางไค่กลับต้านรับได้ถึงหนึ่งร้อยกระบวนท่าแล้ว และนอกจากจะดูทุลักทุเลไปบ้าง เขาก็ไม่ได้รับบาดเจ็บอันใดเลย เขาอดสงสัยไม่ได้ว่าแท้จริงแล้วหยางไค่เป็นยอดฝีมือขั้นที่ห้าที่เพิ่งเลื่อนระดับขึ้นมาใหม่จริงๆ หรือ [มันแค่กำลังแสร้งทำเป็นหมูเพื่อรอขย้ำเสืออยู่หรือเปล่า? ถ้าไม่ใช่ แล้วกลิ่นอายที่ไม่เสถียรของมันคืออะไรกันแน่?] ขณะที่หยุนเฟยไป๋ยังคงจมอยู่ในภวังค์ความคิด หยางไค่ซึ่งถูกบีบให้ถอยร่นอย่างต่อเนื่อง พลันหยุดชะงักฝีเท้าลง ในชั่วขณะนั้น หยุนเฟยไป๋รู้สึกราวกับหัวใจถูกบีบรัด สัมผัสแห่งวิกฤตอันตรายก็ถาโถมเข้าใส่ตัวเขาอย่างฉับพลัน วินาทีต่อมา หยางไค่ยื่นมือออกไปและเรียกทวนยาวเล่มหนึ่งปรากฏขึ้นในอุ้งมือ ทั่วทั้งโลกหล้าดูเหมือนจะสั่นสะท้านในชั่วขณะที่ทวนเล่มนั้นปรากฏกาย เสียงคำรามมังกรอันทรงพลังดังกึกก้องไปทั่ว พร้อมกับแรงกดดันมังกรอันสูงส่งที่แผ่กระจายไปในอากาศ บุคลิกของหยางไค่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงเมื่อถือทวนไว้ในมือ เขาผ่อนลมหายใจและควงทวน ปราศจากความเคลื่อนไหวที่สูญเปล่าหรือความลังเลใดๆ เขาปลดปล่อยพลังทั้งหมดของเพลงทวนไร้ขีดจำกัดขั้นสูงสุดออกมา สีหน้าของหยุนเฟยไป๋เปลี่ยนไปอย่างมากเมื่อเห็นทวนพุ่งเข้าหา ในสายตาของเขา สิ่งที่เห็นคือพญามังกรน่าสะพรึงกลัวกำลังพุ่งเข้าใส่ ขณะที่มันแหวกว่ายผ่านอากาศ ราวกับมุ่งมั่นที่จะกลืนกินเขาลงไปในคำเดียว เมื่อเผชิญหน้ากับอสูรร้ายที่น่าหวาดหวั่นนี้ เขารู้สึกว่าตัวเองต่ำต้อยไม่ต่างจากมดปลวก เขากัดลิ้นตัวเองทันทีเพื่อเรียกสติกลับคืน ขณะต้านทานแรงกดดันมังกร หยุนเฟยไป๋คำรามลั่นพร้อมกับเรียกม้วนคัมภีร์ออกมา บนนั้นมีอักขระบางตัวที่อ่านไม่ออกเขียนไว้ ทว่าทุกขีดของอักขระกลับดูเหมือนกระบี่ที่มีรูปร่างเป็นเอกลักษณ์ ปราณกระบี่อันน่าสะพรึงกลัวแผ่กระจายออกมา หลังจากอัดฉีดพลังโลกของตนเข้าไปในม้วนคัมภีร์ เหล่าอักขระก็แตกสลายกลายเป็นลำแสงแห่งปราณกระบี่อันบริสุทธิ์ยิ่งยวด ขณะที่พวกมันฟาดฟันผ่านความว่างเปล่า เสียงแหวกอากาศก็ดังขึ้นไม่ขาดสาย นี่คือความอัปยศอย่างสมบูรณ์แบบ! ในฐานะยอดฝีมือขอบเขตเปิดสวรรค์ขั้นที่หก หยุนเฟยไป๋กลับถูกบีบให้ต้องใช้ศาสตราวิเศษเมื่อต้องรับมือกับยอดฝีมือขั้นที่ห้าคนหนึ่ง เรื่องนี้เป็นสิ่งที่เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลย ไม่เคยมีครั้งใดที่เขาจะจินตนาการได้ว่าจะมีตัวตนระดับยอดฝีมือขั้นที่ห้าที่น่าเกรงขามถึงเพียงนี้อยู่บนโลก เมื่อเทียบกับตัวเองในสมัยที่ยังเป็นยอดฝีมือขั้นที่ห้า หยุนเฟยไป๋รู้สึกว่าตนเองไม่คู่ควรแม้แต่จะแบกรองเท้าให้ชายหนุ่มผู้นี้ด้วยซ้ำ ทางด้านข้าง พี่น้องตระกูลเว่ยถึงกับตกตะลึงจนพูดไม่ออกและตัวสั่นสะท้านอย่างรุนแรง พวกเขาไม่ได้อยู่ในใจกลางสมรภูมิ จึงไม่สามารถสัมผัสได้โดยตรงว่าหยางไค่ทรงพลังเพียงใด ทว่าเมื่อเห็นเจ้าภูผาลำดับสองถึงกับต้องเรียกศาสตราวิเศษออกมา พวกเขาก็รู้ได้ทันทีว่าอีกฝ่ายไม่มีหนทางอื่นใดที่จะรับมือกับศัตรูแล้ว นั่นคือเหตุผลที่สีหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความหวาดผวา หยางไค่กวัดแกว่งทวนมังกรครามอย่างอิสระเสรี ปราศจากสิ่งใดเหนี่ยวรั้ง ทวนเล่มนี้ราวกับเป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย เขาสามารถควบคุมมันได้อย่างใจนึก ม้วนคัมภีร์ส่องแสงเจิดจ้าขณะที่ลำแสงปราณกระบี่พุ่งสวนกันไปมาอย่างสับสนอลหม่าน ทว่าทั้งหมดกลับถูกหยางไค่ปัดป้องเอาไว้ได้ หยางไค่ได้รับทวนเล่มนี้มาจากเทพยักษ์อาต้าเป็นเวลาหลายปีแล้ว และเขาก็ได้ใช้ทวนมังกรครามเล่มนี้สังหารศัตรูไปแล้วนับไม่ถ้วน ทว่าจวบจนกระทั่งบัดนี้เองที่เขาได้ลิ้มรสอานุภาพที่แท้จริงของมัน นี่คือศาสตราวิเศษที่เพียงยอดฝีมือขอบเขตเปิดสวรรค์เท่านั้นจึงจะสามารถใช้งานได้อย่างแท้จริง แม้ในอดีตเขาจะสามารถดึงพลังของทวนออกมาได้เพียงเศษเสี้ยว นั่นเป็นเพียงเพราะเขามีต้นกำเนิดมังกรอยู่ในร่าง แต่เนื่องจากพลังของเขายังอ่อนด้อย จึงไม่สามารถแสดงอานุภาพของทวนออกมาได้อย่างเต็มที่ แต่ครั้งนี้แตกต่างออกไป เมื่อศาสตราอยู่ในมือ หยางไค่สัมผัสได้อย่างชัดเจนถึงความผันผวนที่คล้ายกับความปิติยินดีที่ส่งออกมาจากทวน เมื่อถือมันไว้ เขารู้สึกราวกับว่าตนสามารถท้าทาย 36 แดนสวรรค์ถ้ำ และ 72 แดนสุขาวดีได้ด้วยตัวคนเดียว ราวกับพายุโหมกระหน่ำ หยางไค่แทงทวนออกไปซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างรวดเร็วต่อเนื่อง การโจมตีเหล่านี้ไม่เพียงแต่อัดแน่นไปด้วยพลังของทวนมังกรครามเท่านั้น แต่ยังหลอมรวมความเข้าใจในเต๋าแห่งห้วงมิติและเต๋าแห่งกาลเวลาของหยางไค่เข้าไปด้วย ในสายตาของหยุนเฟยไป๋ ทวนและร่างของหยางไค่พร่าเลือนและจับต้องไม่ได้ ทำให้แทบเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะติดตามการเคลื่อนไหวหรือระบุตำแหน่งของอีกฝ่ายได้ ยิ่งไปกว่านั้น ความคิดของเขาเองก็ดูเหมือนจะถูกรบกวน ราวกับว่ามีความรู้สึกขาดการเชื่อมต่อระหว่างจิตใจ, ร่างกาย, และโลกรอบข้าง พลังของม้วนคัมภีร์ถูกกระตุ้นจนถึงขีดสุด อักขระทั้งหมดได้หลุดออกจากพื้นผิวของมัน แปรสภาพเป็นคมดาบปราณกระบี่หลากสีสันที่ฟาดฟันผ่านอากาศซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับเวลาได้ผ่านไปเนิ่นนาน แต่ก็คล้ายกับว่ามันเป็นเพียงชั่วพริบตาเดียว เมื่อร่างของหยางไค่หายไปจากสายตาของหยุนเฟยไป๋โดยสิ้นเชิงในชั่วขณะหนึ่ง เขาก็สัมผัสได้ถึงภยันตรายอันใหญ่หลวงที่ถาโถมเข้าใส่ตัว ในฐานะยอดฝีมือขอบเขตเปิดสวรรค์ขั้นที่หก เขาผ่านประสบการณ์เฉียดตายมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน ดังนั้น เขาจึงไวต่ออันตรายอย่างยิ่งยวด และสามารถตอบสนองได้อย่างเหมาะสม ปราณกระบี่ทั้งหมดหวนกลับมารวมตัวกันเป็นคลื่นกระบี่อันเจิดจรัสเบื้องหน้าเขาก่อนที่เขาจะผลักมันไปข้างหน้า ในชั่วขณะต่อมา หยางไค่ก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเขาราวกับกำลังพุ่งเข้าใส่คลื่นกระบี่นั้นด้วยตนเอง เขาดูไม่มีทีท่าว่าจะถอยแม้แต่ก้าวเดียว ดวงตาของเขาเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่นและจิตสังหารอันแรงกล้า ขณะที่หยางไค่จ้องเขม็งไปยังคู่ต่อสู้ เขาปลดปล่อยการแทงทวนมังกรครามอันยิ่งใหญ่ออกไปพร้อมกับเปล่งเสียงคำราม “ตายซะ!” โลหิตสาดกระเซ็นไปทั่วทุกแห่ง หน้าอกของหยุนเฟยไป๋ถูกทวนมังกรครามแทงทะลุ ในขณะที่ลำคอของหยางไค่ถูกคลื่นกระบี่ฟันผ่าน บาดแผลเหวอะหวะจนเนื้อหนังปลิ้นออกมา เขาเกือบจะถูกตัดศีรษะ จากการปะทะ ทั้งคู่ถูกบังคับให้ถอยหลังกรูดขณะที่โลหิตของพวกเขาสาดกระเซ็นออกมา ต้องยอมรับว่าในช่วงเวลาแห่งวิกฤตนั้น หยุนเฟยไป๋ได้ตอบสนองในลักษณะที่ดีที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ หากเขาไม่สามารถทำร้ายหยางไค่ด้วยคลื่นกระบี่นั้น บีบให้ปลายทวนเบี่ยงออกจากเป้าหมายไปแม้เพียงเล็กน้อย การโจมตีนั้นอาจคร่าชีวิตเขาไปแล้ว หลังจากที่ทั้งคู่แยกจากกัน หยางไค่ถือทวนด้วยมือข้างหนึ่งขณะที่ใช้มืออีกข้างปิดบาดแผลที่ลำคอ เขาดูมุ่งมั่นที่จะโจมตีต่อ ทว่าก่อนที่เขาจะได้เคลื่อนไหว เขาก็พลันมองไปยังทิศทางหนึ่งแล้วแค่นเสียงเย็นชา “เรื่องนี้ยังไม่จบ! ไว้เจอกันคราวหน้า ข้าจะฆ่าเจ้าแน่!” เมื่อประกาศกร้าวเช่นนั้น หยางไค่ก็พุ่งร่างออกจากภูผาปราณหยางไป เขาต้องการจะสังหารหยุนเฟยไป๋ แต่การต่อสู้อันดุเดือดเมื่อครู่ได้ปลุกให้เหล่าสุดยอดฝีมือของภูผาปราณหยางตื่นตัวแล้ว เขาสัมผัสได้ว่าเหล่าเจ้าภูผาขอบเขตเปิดสวรรค์ขั้นที่หกกำลังใกล้เข้ามา หากเขายังอยู่ที่นี่นานกว่านี้ เขาจะถูกล้อมโจมตีอย่างแน่นอน “ฆ่ามันให้ข้า! ฆ่ามัน!” หยุนเฟยไป๋ที่ซีดเผือดอย่างยิ่งกระทืบเท้าอย่างแรง และเสียงคำรามของเขาก็ดังก้องสะท้อนไปทั่วทั้งภูผาปราณหยาง ร่างเงาที่กำลังมุ่งหน้ามาหาหยุนเฟยไป๋พลันหันกลับและไล่ตามหยางไค่ไปทันที รวมถึงเจ้าภูผาลำดับสามและลำดับสี่ของภูผาปราณหยางด้วย มีเพียงคนเดียวที่ร่อนลงเบื้องหน้าโถงใหญ่ที่พังทลาย เป็นบุคคลผู้มีผิวขาวนวลและดูอ่อนโยนราวกับชายหนุ่มผู้บริสุทธิ์ ทว่าความหลักแหลมที่ซ่อนอยู่หลังดวงตาของเขาบ่งบอกว่าเขาแก่กว่าที่เห็น “ท่านเจ้าภูผาใหญ่!” พี่น้องตระกูลเว่ยรีบก้มศีรษะลง ชายหนุ่มผู้ดูอ่อนวัยคนนี้แท้จริงแล้วคือเจ้าภูผาใหญ่แห่งภูผาปราณหยาง เหมาเจ๋อ เจ้าภูผาทั้งสี่แห่งภูผาปราณหยางล้วนอยู่ในขอบเขตเปิดสวรรค์ขั้นที่หก แต่เขาคือผู้นำที่ไม่มีใครโต้แย้งได้ เพราะเขาอยู่ห่างจากขั้นที่เจ็ดเพียงแค่ก้าวเดียว ในแง่นี้ เจ้าภูผาอีกสามคนรวมถึงสามหัวหน้าของสมาคมไร้เทียมทานและสองเจ้าเกาะแห่งเกาะวิญญาณแฝดก็มิอาจเทียบเคียงได้ ในแดนสวรรค์ถ้ำไร้เงา ผู้ฝึกตนยังคงสามารถทะลวงสู่ขอบเขตต่อไปได้ ทว่าเนื่องจากทรัพยากรที่ขาดแคลนและการดำรงอยู่ของลมดาราไร้เงา ผู้ฝึกตนที่ตกลงมาในสถานที่แห่งนี้ต่างถือว่าโชคดีแล้วหากสามารถรักษาระดับพลังของตนไว้ได้ ไม่มีใครกล้าหวังที่จะบรรลุการทะลวงขอบเขตที่นี่ การเลื่อนระดับจากยอดฝีมือขั้นที่หกสู่ขั้นที่เจ็ดต้องใช้ทรัพยากรจำนวนมหาศาล ดังนั้น แม้ว่าเหมาเจ๋อจะคงอยู่ในระดับปัจจุบันมานานกว่า 10,000 ปี เขาก็ยังไม่สามารถก้าวกระโดดไปสู่ขอบเขตเปิดสวรรค์ขั้นที่เจ็ดได้ อย่างไรก็ตาม ทุกคนเชื่อว่าหากเขาไม่ได้ตกลงมาในแดนสวรรค์ถ้ำไร้เงา เขาคงไปถึงขอบเขตนั้นในโลกภายนอกนานแล้ว “น้องรอง เกิดอะไรขึ้น?” เหมาเจ๋อมองไปรอบๆ แล้วเอ่ยถาม ด้วยดวงตาที่ราวกับจะพ่นไฟออกมาได้ หยุนเฟยไป๋กัดฟันพูด “ข้าถูกเจ้าเด็กนั่นลอบโจมตีจนไม่ทันตั้งตัว” เหมาเจ๋อมองไปยังทิศทางที่หยางไค่จากไปพร้อมกับขมวดคิ้วเล็กน้อย “หากข้าเข้าใจไม่ผิด คนผู้นั้นอยู่เพียงขอบเขตเปิดสวรรค์ขั้นที่ห้าใช่หรือไม่?”