บทที่ 250: เนตรหยั่งรู้ (1) ข้าจ้องมองผู้อาวุโสมอยร่าด้วยลำคอที่ตีบตัน คำถามหนึ่งแผดเผาอยู่ในอกประหนึ่งเปลวเพลิงที่รอคอยการปลดปล่อย "เหตุใดท่านเทพีถึงทรงเมตตาข้านัก?" ถ้อยคำนั้นหลุดออกมาอย่างแห้งผาก แฝงไปด้วยความสิ้นหวังอย่างปิดไม่มิด ข้านึกรังเกียจตัวเองเหลือเกินที่โหยหาคำตอบนี้ถึงเพียงนั้น สีหน้าของผู้อาวุโสมอยร่าอ่อนแสงลง "ยามที่ข้าได้พบพระนาง..." ข้าหยุดชะงัก พลางพิถีพิถันเลือกคำพูดอย่างระมัดระวัง "วาจาของพระนางช่างเป็นปริศนายิ่งนัก" นางส่งสายตาที่บ่งบอกว่า "ก็เป็นธรรมดาของพระนางนั่นแหละ" กลับมา ราวกับมันเป็นความรู้พื้นฐานที่ว่าเหล่าทวยเทพไม่มีทางมอบสิ่งใดให้มนุษย์อย่างง่ายดายโดยไร้เล่ห์กล "ข้าเองก็ไม่อาจล่วงรู้ได้" ดวงตาคู่ฝ้าฟางของผู้อาวุโสสบประสานกับตาของข้า "แต่ทวยเทพจะประทานความเมตตาให้แก่ผู้ที่พระนางทรงเลือก แล้วเราเป็นใครเล่าถึงจะบังอาจไปตั้งคำถาม?" ข้าอยากจะโต้แย้ง อยากจะเค้นเอาคำตอบที่แท้จริงออกมา แต่มันจะมีประโยชน์อันใดกัน? ในเมื่อผู้อาวุโสมอยร่ากล่าวว่าเลดี้เซเลเนมีเหตุผลของพระนางเอง และการที่ข้าจะเข้าใจมันหรือไม่นั้น ดูเหมือนจะไม่ใช่เรื่องสำคัญเลยสักนิด ข้าพยักหน้ารับอย่างจำนน ผู้อาวุโสมอยร่าพิจารณาข้าอีกชั่วครู่ ก่อนจะกวาดสายตาไปรอบห้องสมุด "เจ้าคงมาที่นี่ด้วยเหตุผลบางอย่าง ข้าควรปล่อยให้เจ้าได้จัดการธุระของตนเองเสียที" "นั่นสินะ... ขอบคุณท่านมาก" นางหมุนตัวเตรียมจะจากไป เส้นผมสีเงินยามต้องแสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านบานหน้าต่างนั้นดูงดงามชวนตะลึง ลูกปัดสีน้ำเงินที่ถักทออยู่ภายในทอประกายวับแวมประหนึ่งดวงดาราเม็ดน้อย ฝีเท้าของนางแผ่วเบาไร้สำเนียงยามที่ก้าวเดินไปยังมุมห้อง ทว่าคำถามหนึ่งยังคงติดค้างอยู่ในลำคอ... ทั้งเรื่องในความฝัน ความทรงจำ หรืออะไรก็ตามแต่ที่มันกำลังตามหลอกหลอนข้าอยู่ "ท่านพอจะ..." ข้ากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "ท่านเคยมี 'นิมิตพยากรณ์' บ้างหรือไม่?" หญิงชราหยุดชะงัก นางค่อยๆ หันกลับมาด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนเป็นความฉงนสนเท่ห์ ดูเหมือนนางจะสนใจในสิ่งที่ข้าเอ่ยออกมา และข้าก็บอกไม่ได้ว่าควรจะยินดีกับท่าทางแบบนั้นดีหรือไม่ "แล้วเจ้าล่ะ เคยมีงั้นหรือ?" นางย้อนถาม ข้าไม่รู้จะขนานนามสิ่งที่เกิดขึ้นว่าอย่างไร ถ้อยคำมันพันกันนัวเนียอยู่ในปากจนไม่อาจกลั่นกรองออกมาได้ถูก "ข้าไม่แน่ใจว่าควรเรียกมันว่าอย่างนั้นไหม" ข้าสารภาพ "แต่มันเป็นสิ่งที่แปลกประหลาดที่สุดเท่าที่ข้าเคยเจอมา ราวกับข้าได้เข้าไปสวมรอยเป็นอีกคนหนึ่งและมองผ่านดวงตาของพวกเขา... มันเหมือนกับความทรงจำ" ผู้อาวุโสมอยร่าเดินกลับมาหาข้า นางไม่ได้เดินเข้ามาจนชิด เพียงแค่รักษาระยะห่างให้พอเหมาะเพื่อคุยกัน นางเอียงคอเล็กน้อยอย่างใช้ความคิด "อืม..." นางลากเสียงยาว "นั่นดูไม่เหมือนนิมิตพยากรณ์หรอก หากจะพูดให้ถูก มันก็คือสิ่งที่เจ้าว่านั่นแหละ... ความทรงจำ" "แต่ความทรงจำเหล่านั้นไม่ใช่ของข้า" ข้ารีบละล่ำละลักบอกประหนึ่งต้องการให้นางเข้าใจว่าข้าไม่ได้เสียสติ หรือไม่ใช่แค่ภาพหลอนที่เกิดจากอุบัติเหตุครั้งนั้นที่ข้ารักษาหายได้ด้วยเวทมนตร์ปาฏิหาริย์ "เจ้าเคยได้ยินคำว่า 'ความทรงจำแห่งโลหิต' (Blood Memories) บ้างหรือไม่?" ความทรงจำแห่งโลหิต... ชายในความฝันของข้าก็เคยพูดถึงเรื่องนี้ ในครั้งแรกที่ข้าฝันเห็นเขา ตอนที่ร่างของอาธีน่าถูกมัดติดกับโต๊ะนั่น และเขากำลังตรวจสอบนางประหนึ่งสิ่งของตัวอย่าง "มันคืออะไรกัน?" ผู้อาวุโสกุมมือไว้ข้างหน้า ท่าทางของนางช่างสงบนิ่งและมั่นคง ผิดกับใจของข้าที่กำลังปั่นป่วนในยามนี้ "มีความเชื่อกันว่าประหนึ่งสายน้ำ โลหิตเองก็มีความทรงจำเช่นกัน" น้ำเสียงของนางเปลี่ยนเป็นกังวานประหนึ่งครูผู้ประสาทวิชาที่สะกดให้ผู้ฟังต้องจดจ่อ "นั่นคือเหตุผลที่บุตรหลานสืบทอดรูปลักษณ์จากบรรพชน และบางครั้ง ความทรงจำเหล่านั้นก็อาจเป็นความทรงจำจริงๆ ที่สลักลึกอยู่ในสายเลือด" ข้ารู้สึกมวนในท้องจนบอกไม่ถูก "บางทีนั่นอาจเป็นสิ่งที่เจ้าสัมผัสและมองเห็น" นางกล่าวต่อ "เจ้าเพิ่งผ่านพ้นเหตุการณ์ที่กระทบกระเทือนจิตใจอย่างรุนแรงมา นั่นอาจเป็นเหตุที่ทำให้โลหิตของเจ้าหวนระลึกถึงบางสิ่งที่แสนสาหัสไม่แพ้กัน... แม้ว่ามันจะไม่ใช่ความทรงจำของเจ้าก็ตาม" ข้าอยากจะปฏิเสธมัน อยากจะส่ายหน้าแล้วบอกว่ามันเหลวไหลสิ้นดี แต่ข้าทำไม่ได้ เพราะยิ่งพยายามไม่ใส่ใจคำพูดของนางเท่าไร ข้าก็ยิ่งไม่อาจปฏิเสธความจริงที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าได้เลย... สตรีผู้ปกครองชาวน็อกเทิร์น (Nocturne)... ท่านลูน่าเคยบอกว่าข้ามีเค้าโครงละม้ายคล้ายกับเด็กสาวคนหนึ่งอย่างน่าสงสัย และตอนนี้ข้ากลับมาฝันถึงเด็กสาวคนนั้น มันจะเป็นเรื่องบังเอิญไปได้จริงหรือ? "เจ้ามีคำถามอื่นอีกไหม?" เสียงของผู้อาวุโสมอยร่าฉุดข้ากลับสู่ปัจจุบัน ข้ากะพริบตาถี่ๆ พลางตระหนักได้ว่าตัวเองกำลังเหม่อลอย ข้ายังคงต้องใช้เวลาในการย่อยข้อมูลเรื่องความทรงจำแห่งโลหิต เหล่าเทพี และความฝันที่เหมือนจริงจนน่าขนลุกพวกนี้ "ไม่มีแล้ว... ขอบคุณท่านมาก" ผู้อาวุโสคลี่ยิ้ม มันเป็นยิ้มที่อบอุ่นและเปี่ยมไปด้วยความจริงใจ ก่อนที่นางจะหันหลังเดินจากไป ฝีเท้ายังคงแผ่วเบาจนกระทั่งเงาร่างของนางหายลับไปหลังประตูห้องสมุด ข้ายืนอยู่นิ่งตรงนั้น สูดลมหายใจเข้าออกช้าๆ อย่างตั้งมั่น จากนั้นจึงมองไปยังหนังสือเล่มที่นางเพิ่งเก็บเข้าชั้นไป เล่มเดียวกับที่ข้าช่วยเก็บให้ตอนที่เราต่างคนต่างทำให้อีกฝ่ายตกใจ ความอยากรู้อยากเห็นเริ่มมีชัยเหนือสิ่งอื่นใด ข้าก้าวเข้าไปหยิบมันออกมา ปกหนังของมันเก่าคร่ำคร่าทว่าได้รับการดูแลอย่างดี เมื่อเปิดออกข้าจึงพบว่ามันไม่ใช่หนังสือทั่วไป แต่มันคือ "บันทึก" บันทึกที่นางเขียนเกี่ยวกับการฝึกฝนทางจิตวิญญาณ ทั้งยังระบุถึงสรรพคุณของสมุนไพรต่างๆ ไว้ด้วย ข้าพลิกหน้ากระดาษไปเรื่อยๆ ในนั้นมีแผนผังของพืชพรรณที่แม้แต่ข้าก็ยังไม่รู้จัก มีคำอธิบายพิธีกรรมและงานเฉลิมฉลองมากมาย ลายมือที่บรรจงเขียนบางครั้งก็กลายเป็นหวัดแกมรีบเร่งยามที่ความคิดใหม่ๆ ผุดขึ้นมาในหัวของนาง แล้วข้าก็หยุดชะงักอยู่ที่หน้าหนึ่ง 'จันทร์วิปโยค' (Mourning Moon) ข้าสงสัยว่าเหตุใดมันถึงถูกจัดอยู่ในหมวดหมู่สมุนไพรรักษา แค่ชื่อของมันก็ฟังดูอัปมงคลยิ่งนัก แม้จะยังไม่ล่วงรู้ถึงฤทธิ์ของมันก็ตาม ข้าเริ่มอ่านสิ่งที่ผู้อาวุโสเขียนไว้ 'บางครา ยาพิษก็คือความเมตตาสำหรับผู้ที่ถึงฆาต ในสถานการณ์ที่แม้แต่สมุนไพรที่ดีที่สุดก็ไม่อาจเยียวยาความทุกข์ทน การมอบความตายที่สงบย่อมเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด 'จันทร์วิปโยค' อาจเป็นหนทางที่อันตรายและแสนเจ็บปวดในการจากโลกนี้ไป แต่หากอยู่ในมือของผู้ที่เชี่ยวชาญ มันจะนำมาซึ่งความตายที่ไร้ซึ่งความทรมาน' บางสิ่งในอกข้าพลันแตกสลาย หยาดน้ำตาไหลรินลงอาบแก้มก่อนที่ข้าจะทันรู้ตัวเสียด้วยซ้ำ แล้วหยดอื่นๆ ก็ตามมา ข้ากดสันมือเข้ากับดวงตา พยายามจะสั่งให้มันหยุดไหล แต่มันกลับยิ่งพรั่งพรูออกมาไม่ขาดสาย ครั้งหนึ่งยามที่อาการป่วยของท่านแม่ทรุดหนัก มีคนเคยเสนอให้ใช้ยาที่คล้ายกันนี้เพื่อให้ท่านจากไปอย่างสงบ แต่ข้ากลับรู้สึกขยะแขยงมันอย่างที่สุด... การการุณยฆาตเฮงซวยนั่นแหละ และเหตุผลเดียวที่ท่านแม่ปฏิเสธที่จะแม้แต่จะคิดถึงเรื่องนั้นไม่ว่าท่านจะเจ็บปวดเพียงใด ก็เพียงเพราะข้าคัดค้านมันอย่างรุนแรง ข้าหวนคิดถึงความจริงในตอนนี้... ความจริงที่ว่าข้าอุตส่าห์รักษาท่านแม่ได้สำเร็จในวาระสุดท้าย แต่อิซาเบลก็ยังพรากชีวิตท่านไปด้วยหมอนเฮงซวยนั่นอยู่ดี มือของข้าสั่นเทา ข้าอยากจะกรีดร้อง อยากจะทำลายข้าวของให้พินาศ การได้อ่านเรื่องนี้ย้ำเตือนข้าว่าไม่ว่าชะตากรรมของเฮเซลจะเป็นอย่างไรในตอนนี้ มันก็ยังไม่เพียงพออยู่ดี เพราะข้าต้องการชีวิตแลกด้วยชีวิต... เพื่อเห็นแก่เคียนและเพื่อความปรารถนาอันเห็นแก่ตัวของข้าเอง แต่มันจบสิ้นลงแล้ว ข้าไม่อาจจมปลักอยู่กับมันได้ ไม่ใช่ตอนนี้... ไม่ใช่ในตอนที่ข้ายังมีคำถามที่รอการพิสูจน์ ข้าปาดน้ำตาแล้วเก็บหนังสือคืนที่เดิม จากนั้นจึงเริ่มค้นหาแผนกพงศาวดารวงศ์ตระกูล เมื่อข้าหาพบ ข้าก็ถึงกับลืมหายใจ ส่วนของหอจดหมายเหตุวงศ์ตระกูลนั้นกินพื้นที่ไปทั้งปีกของห้องสมุด ชั้นวางหนังสือที่อัดแน่นไปด้วยบันทึกปกหนังเรียงรายกันแถวแล้วแถวเล่า แยกตามฝูงและภูมิภาค หนังสือบางเล่มดูเก่าแก่โบราณ ในขณะที่เล่มอื่นๆ ยังดูใหม่เอี่ยม สันหนังสือยังคงสภาพดีและอ่านออกได้ชัดเจน ข้ากวาดตาไปตามแถวชั้นวาง จนกระทั่งพบส่วนของเทือกเขาทางเหนือ และในที่สุด ข้าก็พบกับบันทึกของฝูงที่ชื่อว่า 'น็อกเทิร์น' (Nocturne)... ฝูงดั้งเดิมของอิซาเบล