Chapter 20
20 / 417
7 min read
Intermission ~Bagworm Gobuta~
Published Apr 7, 2026, 04:53 AM
# บทคั่น: บันทึกวิบากกรรมแห่งดักแด้ — โกบุตะ
สวัสดีขอรับ! กระผมโกบุตะ รายงานตัว!
ในเพลานี้... ข้ากำลังเผชิญกับบทลงโทษอันแสนสาหัสจากท่านริมุรุ ในสิ่งที่ถูกขนานนามว่า **"ขุมนรกดักแด้"** มันคือพันธนาการทรงกลมที่ถักทอขึ้นจากเส้นไหมอสูรอันเหนียวแน่น โอบล้อมร่างของข้าเอาไว้ก่อนจะถูกแขวนทิ้งไว้ให้โดดเดี่ยวเดียวดายบนเพดานสูง
แต่จะว่าไป... มันก็ไม่ได้สร้างความเจ็บปวดทรมานให้แก่ร่ายกายข้าสักเท่าไหร่นัก แม้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีจะมิอาจฉีกกระชากเส้นไหมเหล่านี้ให้ขาดสะบั้นได้ แต่มันกลับให้ความรู้สึกที่นุ่มนวลและสบายตัวอย่างน่าประหลาด
ด้วยคุณสมบัติของเส้นไหมที่ยืดหยุ่น ข้ายังพอขยับเขยื้อนกายได้บ้าง ทว่าไม่ว่าข้าจะดิ้นรนขัดขืนอย่างรุนแรงเพียงใด เส้นไหมนี้ก็หามีทีท่าว่าจะขาดออกไม่ มันทำเพียงแค่แกว่งไกวไปมาตามแรงเหวี่ยงเท่านั้น เมื่อตระหนักได้เช่นนั้น ข้าจึงตัดสินใจสงบนิ่งเพื่อรักษาเรี่ยวแรงเอาไว้
ทอดทิ้งกันได้ลงคอ... ช่างเป็นความเจ็บปวดทางจิตใจที่ยากจะหยั่งถึงเหลือเกิน ท่านริมุรุและพรรคพวกพากันออกไปสำราญ ณ ร้านเริงรมย์ยามค่ำคืน ทิ้งข้าไว้ให้เผชิญกับความอ้างว้างเช่นนี้ ช่างใจร้ายใจดำยิ่งนัก! ข้าเองก็อยากจะไปที่นั่น... อยากจะไปสัมผัสบรรยากาศอันรื่นรมย์นั้นใจจะขาด........
อย่างไรเสีย ตอนนี้ข้าก็มีเวลาว่างเหลือเฟือ
ในเมื่อการจะหลุดพ้นจากพันธนาการนี้ด้วยกำลังตนเองดูจะเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ ข้าจึงลองเสี่ยงดวงด้วยการตั้งจิตอธิษฐาน... พยายามอัญเชิญ **"เทมเพสต์วูล์ฟ"** คู่หูของข้ามาเพื่อขอความช่วยเหลือ
แต่อนิจจา! นั่นคือสิ่งที่ข้ามิมิอาจกระทำได้ในยามนี้ แม้แต่ท่านริกุรุที่เป็นถึงหัวหน้าหน่วยก็ยังมิอาจทำได้โดยง่าย การอัญเชิญอสูรรับใช้นั้นไม่ใช่เรื่องที่จะสำเร็จได้เพียงแค่ชั่วเคี้ยวหมากแหลกจริงๆ
ข้าสัมผัสได้เลยว่า... นี่คือบทลงโทษอันชาญฉลาดที่ท่านริมุรุจงใจมอบให้
ข้าคิดว่าท่านริมุรุช่างขี้เหนียวเสียนี่กระไร ข้าแค่แอบงีบหลับไปเพียงชั่วครู่เดียวแท้ๆ แต่ก็นั่นแหละ... ทั้งท่านริกุรุและท่านริกุรุโดะต่างก็โกรธเกรี้ยวด้วยเหตุผลเดียวกัน นั่นคือเท่าที่ข้าพอจะเล่าให้ฟังได้เกี่ยวกับเรื่องราวที่ผ่านมา
ถึงกระนั้น ในเมื่อมันไม่ได้สร้างความเจ็บปวดหรือความลำบากกาย ข้าก็สามารถใช้เวลาว่างนี้ไปได้อย่างไร้ปัญหา... ในคราแรกน่ะนะ
ทว่าหากมองอีกมุม ท่านริมุรุช่างเป็นผู้ที่เปี่ยมไปด้วยเมตตา นั่นคงเป็นเหตุผลที่ทุกคนต่างพากันเลื่อมใสศรัทธาในตัวท่านอย่างสุดหัวใจ
เอาเถิด... ข้าจะเฝ้ารอจนกว่าท่านจะกลับมาในวันพรุ่งนี้ ข้ามั่นใจว่าท่านจะต้องปล่อยข้าลงมาอย่างแน่นอน คืนนี้ข้าจักต้องอดทนอดกลั้นเอาไว้ให้จงได้
...แต่แล้ว สิ่งผิดปกติก็เกิดขึ้น
ราตรีกาลผ่านพ้นจนรุ่งสางสว่างแจ้ง ทว่าท่านริมุรุและคนอื่นๆ กลับยังไร้ซึ่งวี่แววของการหวนคืน
เกิดเหตุร้ายอันใดขึ้นหรือไม่? หรือบางที พวกเขาอาจจะเพลิดเพลินกับการเดินเที่ยวชมเมืองจนตัดสินใจพักค้างอ้างแรมที่อื่นกันหมด
พูดตามตรง... ตอนนี้พยาธิในท้องของข้าเริ่มแผดคำรามด้วยความหิวโหยแล้ว ข้าปรารถนาให้พวกเขาเร่งกลับมาโดยเร็ววัน..........
และแล้ว... วิกฤตการณ์ที่แท้จริงก็คืบคลานเข้ามา......
ล่วงเข้าสู่วันที่สาม ท่านริมุรุและคณะก็ยังไม่ปรากฏกาย
ความกังวลเกาะกินหัวใจข้าเหลือเกิน ทว่า... ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาห่วงใยผู้อื่นแล้ว
ยามนี้... ณ วินาทีนี้! ตัวข้าเองกำลังเผชิญกับสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวาน!
ความหิวโหยนั้นนับเป็นเรื่องยุ่งยาก แต่ปัญหาที่แสนจะซีเรียสและสำคัญยิ่งยวดกว่านั้นกำลังปะทุขึ้นภายใน
*ครืนนนนน... โครกคราก..........*
ลำไส้ของข้าบิดมวนส่งเสียงประท้วงอย่างรุนแรง.......
ข้าพยายามอดทนอดกลั้นต่อความต้องการที่ยากจะอธิบาย ข้าฝืนทนต่อการ "ปลดทุกข์เบา" มาเนิ่นนาน ทว่าบัดนี้... "มหันตภัยครั้งใหญ่หลวง" กว่านั้นกำลังจะมาเยือน
จิตวิญญาณของข้าถูกเคี่ยวกรำจนถึงขีดสุดจากการรับมือกับการโจมตีทั้งน้อยใหญ่ที่โหมกระหน่ำอยู่ภายในร่ายกาย
ยิ่งไปกว่านั้น!
ในห้องที่ข้าถูกแขวนทิ้งไว้นี้ พื้นเบื้องล่างถูกปูลาดด้วยพรมหรูหราสง่างาม
หากพื้นห้องเป็นเพียงแผ่นหินเย็นเฉียบก็คงจะดีกว่านี้ เพราะหากข้าบังอาจทำให้พรมผืนงามนี้ต้องแปดเปื้อน... ท่านไคจินที่เป็นช่างฝีมือเอกแห่งเผ่าคนแคระจะต้องโกรธจนหน้าดำหน้าแดงเป็นแน่.....
ท่านริมุรุเองที่ผ่านมามักจะกล่าวเสมอว่าเรื่อง "ห้องสุขา" หรือ "การอาบน้ำ" นั้นเป็นเรื่องไม่จำเป็น ราวกับท่านไม่ได้ใส่ใจกับมันเท่าใดนัก บางที... ท่านอาจจะไม่โกรธเคืองหากข้าเผลอทำห้องนี้เลอะเทอะไปบ้าง......
แต่ไม่ว่าอย่างไร ยามนี้สถานการณ์ได้ก้าวเข้าสู่ภาวะวิกฤตถึงที่สุดแล้ว
เอาละ... ข้าควรจะทำเช่นไรดี......
ดะ... เดี๋ยว... อันตรายแล้ว......!
เมื่อข้าบิดส่ายร่ายกายไปมาเพื่อพยายามอดทนอดกลั้น แรงสั่นสะเทือนนั้นก็ส่งผ่านไปยังเส้นไหม ทำให้ดักแด้ยักษ์นี้แกว่งไกวโอนเอนไปมาอย่างน่าหวาดเสียว
ในสภาพการณ์เช่นนี้... มันเหลือเพียงแค่เวลาเท่านั้นก่อนที่ "โศกนาฏกรรม" จะอุบัติขึ้น
การจะตัดเส้นไหมนั้นเป็นไปไม่ได้ และการจะรอให้ท่านริมุรุกลับมาช่วยก็ดูจะเลือนลางเต็มที
โธ่เอ๊ย! การทำได้เพียงนิ่งเฉยรอรับชะตากรรมเช่นนี้มันช่างน่าหงุดหงิดใจยิ่งนัก!
หยาดเหงื่อกาฬไหลซึมออกมาไม่ขาดสาย สายตาของข้าเริ่มพร่ามัวเลือนราง
ไร้ซึ่งหนทางหลบหนี ข้าปลดปล่อยพลังทั้งหมดที่มีพร้อมกับความสิ้นหวัง -----
ไม่สิ ช้าก่อน? ลองตรองดูอีกที......
ในเสี้ยววินาทีที่ข้าเกือบจะยอมจำนนต่อโชคชะตา ข้าก็ได้ยิน "สุรเสียงจากสวรรค์" แว่วดังขึ้นในมโนสำนึก
『ถ้าไม่ชอบใจนัก... ก็จงขอความช่วยเหลือด้วยการอัญเชิญคู่หูของเจ้าออกมาซะสิ!』
จริงด้วยสิ! ท่านริมุรุเคยลั่นวาจาไว้เช่นนั้น!
ข้าจึงรวบรวมสมาธิแน่วแน่และลองเสี่ยงอัญเชิญอีกครั้ง! และช่างน่าอัศจรรย์ใจยิ่งนัก... คู่หูของข้าปรากฏกายออกมาในทันที!
(คู่หู! เจ้ามาแล้ว! หากมาช้ากว่านี้อีกเพียงนิดเดียว... โลกใบนี้คงได้เผชิญกับหายนะครั้งใหญ่เป็นแน่!!)
ข้าร่ำร้องในใจด้วยความตื้นตันใจอย่างถึงที่สุด ทั้งที่ก่อนหน้านี้ไม่ว่าจะพยายามเพียงใดข้าก็สัมผัสไม่ได้ถึงแรงกระเพื่อมจากการอัญเชิญเลยแม้แต่น้อย แต่ทว่ายามนี้ "เทมเพสต์วูล์ฟ" กลับยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าข้าแล้ว
แม้ตัวมันเองจะดูงุนงงสับสนกับสถานการณ์ก็ตาม
แต่เพราะเสียงเพรียกอันแสนสิ้นหวังของข้าที่โหยหาอย่างรุนแรง ในที่สุดสติสัมปชัญญะของข้าก็หวนคืนมาหลังจากที่ "ทำหลุด" ไปแล้วถึงสามคราว
เสียงเพรียกแห่งวิญญาณนั้นกึกก้องกัมปนาทขึ้นเรื่อยๆ หลังจากผ่านพ้นอุปสรรคทั้งปวงมาได้ในวันนี้... พลังจิตที่ถูกฝึกฝนจนถึงขีดจำกัดบัดนี้ได้มาถึงขอบเหวแห่งความสำเร็จแล้ว!
หลังจากการอัญเชิญที่สำเร็จผลในวินาทีสุดท้าย ข้าก็ถูกอุ้มชูโดยคู่หูผู้ซื่อสัตย์มุ่งตรงไปยังห้องสุขาอย่างรวดเร็วปานกามนิต
ทว่าความเหนื่อยล้าทั้งมวลกลับถูกปลดปล่อยออกมาพร้อมกับ "ความลับ" ที่เก็บงำไว้
นับว่าเป็นโชคดีมหาศาล เพราะกว่าท่านริมุรุและคนอื่นๆ จะกลับมาก็อีกหลายวันให้หลัง ร่องรอยแห่งวิบากกรรมทั้งหมดจึงถูกชำระล้างและปกปิดไว้อย่างมิดชิดจนถึงที่สุด
และการที่ข้าสามารถอัญเชิญคู่หูออกมาได้สำเร็จนั้น สร้างความประหลาดใจให้แก่ท่านริมุรุเป็นอย่างยิ่ง นั่นทำให้จิตใจของข้าสดชื่นแจ่มใสขึ้นมาบ้าง
ไม่ต้องบอกก็รู้... หามีเหตุผลอันใดที่ข้าจะต้องป่าวประกาศเรื่องราวที่ข้าได้กระทำลงไปให้ใครล่วงรู้ไม่ ข้าจึงหาได้มีความกังวลใจแต่อย่างใด
เพราะฉะนั้น... ข้าจะขอเก็บงำความลับนี้ไว้ และนำมันติดตัวลงไปในหลุมฝังศพพร้อมกับข้าชั่วนิรันดร์!
React
Discussion
Comments and community activity load when this section is in view.
Scroll a little further or use the button above to open the discussion panel.