# บทคั่น: บันทึกวิบากกรรมแห่งดักแด้ — โกบุตะ สวัสดีขอรับ! กระผมโกบุตะ รายงานตัว! ในเพลานี้... ข้ากำลังเผชิญกับบทลงโทษอันแสนสาหัสจากท่านริมุรุ ในสิ่งที่ถูกขนานนามว่า **"ขุมนรกดักแด้"** มันคือพันธนาการทรงกลมที่ถักทอขึ้นจากเส้นไหมอสูรอันเหนียวแน่น โอบล้อมร่างของข้าเอาไว้ก่อนจะถูกแขวนทิ้งไว้ให้โดดเดี่ยวเดียวดายบนเพดานสูง แต่จะว่าไป... มันก็ไม่ได้สร้างความเจ็บปวดทรมานให้แก่ร่ายกายข้าสักเท่าไหร่นัก แม้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีจะมิอาจฉีกกระชากเส้นไหมเหล่านี้ให้ขาดสะบั้นได้ แต่มันกลับให้ความรู้สึกที่นุ่มนวลและสบายตัวอย่างน่าประหลาด ด้วยคุณสมบัติของเส้นไหมที่ยืดหยุ่น ข้ายังพอขยับเขยื้อนกายได้บ้าง ทว่าไม่ว่าข้าจะดิ้นรนขัดขืนอย่างรุนแรงเพียงใด เส้นไหมนี้ก็หามีทีท่าว่าจะขาดออกไม่ มันทำเพียงแค่แกว่งไกวไปมาตามแรงเหวี่ยงเท่านั้น เมื่อตระหนักได้เช่นนั้น ข้าจึงตัดสินใจสงบนิ่งเพื่อรักษาเรี่ยวแรงเอาไว้ ทอดทิ้งกันได้ลงคอ... ช่างเป็นความเจ็บปวดทางจิตใจที่ยากจะหยั่งถึงเหลือเกิน ท่านริมุรุและพรรคพวกพากันออกไปสำราญ ณ ร้านเริงรมย์ยามค่ำคืน ทิ้งข้าไว้ให้เผชิญกับความอ้างว้างเช่นนี้ ช่างใจร้ายใจดำยิ่งนัก! ข้าเองก็อยากจะไปที่นั่น... อยากจะไปสัมผัสบรรยากาศอันรื่นรมย์นั้นใจจะขาด........ อย่างไรเสีย ตอนนี้ข้าก็มีเวลาว่างเหลือเฟือ ในเมื่อการจะหลุดพ้นจากพันธนาการนี้ด้วยกำลังตนเองดูจะเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ ข้าจึงลองเสี่ยงดวงด้วยการตั้งจิตอธิษฐาน... พยายามอัญเชิญ **"เทมเพสต์วูล์ฟ"** คู่หูของข้ามาเพื่อขอความช่วยเหลือ แต่อนิจจา! นั่นคือสิ่งที่ข้ามิมิอาจกระทำได้ในยามนี้ แม้แต่ท่านริกุรุที่เป็นถึงหัวหน้าหน่วยก็ยังมิอาจทำได้โดยง่าย การอัญเชิญอสูรรับใช้นั้นไม่ใช่เรื่องที่จะสำเร็จได้เพียงแค่ชั่วเคี้ยวหมากแหลกจริงๆ ข้าสัมผัสได้เลยว่า... นี่คือบทลงโทษอันชาญฉลาดที่ท่านริมุรุจงใจมอบให้ ข้าคิดว่าท่านริมุรุช่างขี้เหนียวเสียนี่กระไร ข้าแค่แอบงีบหลับไปเพียงชั่วครู่เดียวแท้ๆ แต่ก็นั่นแหละ... ทั้งท่านริกุรุและท่านริกุรุโดะต่างก็โกรธเกรี้ยวด้วยเหตุผลเดียวกัน นั่นคือเท่าที่ข้าพอจะเล่าให้ฟังได้เกี่ยวกับเรื่องราวที่ผ่านมา ถึงกระนั้น ในเมื่อมันไม่ได้สร้างความเจ็บปวดหรือความลำบากกาย ข้าก็สามารถใช้เวลาว่างนี้ไปได้อย่างไร้ปัญหา... ในคราแรกน่ะนะ ทว่าหากมองอีกมุม ท่านริมุรุช่างเป็นผู้ที่เปี่ยมไปด้วยเมตตา นั่นคงเป็นเหตุผลที่ทุกคนต่างพากันเลื่อมใสศรัทธาในตัวท่านอย่างสุดหัวใจ เอาเถิด... ข้าจะเฝ้ารอจนกว่าท่านจะกลับมาในวันพรุ่งนี้ ข้ามั่นใจว่าท่านจะต้องปล่อยข้าลงมาอย่างแน่นอน คืนนี้ข้าจักต้องอดทนอดกลั้นเอาไว้ให้จงได้ ...แต่แล้ว สิ่งผิดปกติก็เกิดขึ้น ราตรีกาลผ่านพ้นจนรุ่งสางสว่างแจ้ง ทว่าท่านริมุรุและคนอื่นๆ กลับยังไร้ซึ่งวี่แววของการหวนคืน เกิดเหตุร้ายอันใดขึ้นหรือไม่? หรือบางที พวกเขาอาจจะเพลิดเพลินกับการเดินเที่ยวชมเมืองจนตัดสินใจพักค้างอ้างแรมที่อื่นกันหมด พูดตามตรง... ตอนนี้พยาธิในท้องของข้าเริ่มแผดคำรามด้วยความหิวโหยแล้ว ข้าปรารถนาให้พวกเขาเร่งกลับมาโดยเร็ววัน.......... และแล้ว... วิกฤตการณ์ที่แท้จริงก็คืบคลานเข้ามา...... ล่วงเข้าสู่วันที่สาม ท่านริมุรุและคณะก็ยังไม่ปรากฏกาย ความกังวลเกาะกินหัวใจข้าเหลือเกิน ทว่า... ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาห่วงใยผู้อื่นแล้ว ยามนี้... ณ วินาทีนี้! ตัวข้าเองกำลังเผชิญกับสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวาน! ความหิวโหยนั้นนับเป็นเรื่องยุ่งยาก แต่ปัญหาที่แสนจะซีเรียสและสำคัญยิ่งยวดกว่านั้นกำลังปะทุขึ้นภายใน *ครืนนนนน... โครกคราก..........* ลำไส้ของข้าบิดมวนส่งเสียงประท้วงอย่างรุนแรง....... ข้าพยายามอดทนอดกลั้นต่อความต้องการที่ยากจะอธิบาย ข้าฝืนทนต่อการ "ปลดทุกข์เบา" มาเนิ่นนาน ทว่าบัดนี้... "มหันตภัยครั้งใหญ่หลวง" กว่านั้นกำลังจะมาเยือน จิตวิญญาณของข้าถูกเคี่ยวกรำจนถึงขีดสุดจากการรับมือกับการโจมตีทั้งน้อยใหญ่ที่โหมกระหน่ำอยู่ภายในร่ายกาย ยิ่งไปกว่านั้น! ในห้องที่ข้าถูกแขวนทิ้งไว้นี้ พื้นเบื้องล่างถูกปูลาดด้วยพรมหรูหราสง่างาม หากพื้นห้องเป็นเพียงแผ่นหินเย็นเฉียบก็คงจะดีกว่านี้ เพราะหากข้าบังอาจทำให้พรมผืนงามนี้ต้องแปดเปื้อน... ท่านไคจินที่เป็นช่างฝีมือเอกแห่งเผ่าคนแคระจะต้องโกรธจนหน้าดำหน้าแดงเป็นแน่..... ท่านริมุรุเองที่ผ่านมามักจะกล่าวเสมอว่าเรื่อง "ห้องสุขา" หรือ "การอาบน้ำ" นั้นเป็นเรื่องไม่จำเป็น ราวกับท่านไม่ได้ใส่ใจกับมันเท่าใดนัก บางที... ท่านอาจจะไม่โกรธเคืองหากข้าเผลอทำห้องนี้เลอะเทอะไปบ้าง...... แต่ไม่ว่าอย่างไร ยามนี้สถานการณ์ได้ก้าวเข้าสู่ภาวะวิกฤตถึงที่สุดแล้ว เอาละ... ข้าควรจะทำเช่นไรดี...... ดะ... เดี๋ยว... อันตรายแล้ว......! เมื่อข้าบิดส่ายร่ายกายไปมาเพื่อพยายามอดทนอดกลั้น แรงสั่นสะเทือนนั้นก็ส่งผ่านไปยังเส้นไหม ทำให้ดักแด้ยักษ์นี้แกว่งไกวโอนเอนไปมาอย่างน่าหวาดเสียว ในสภาพการณ์เช่นนี้... มันเหลือเพียงแค่เวลาเท่านั้นก่อนที่ "โศกนาฏกรรม" จะอุบัติขึ้น การจะตัดเส้นไหมนั้นเป็นไปไม่ได้ และการจะรอให้ท่านริมุรุกลับมาช่วยก็ดูจะเลือนลางเต็มที โธ่เอ๊ย! การทำได้เพียงนิ่งเฉยรอรับชะตากรรมเช่นนี้มันช่างน่าหงุดหงิดใจยิ่งนัก! หยาดเหงื่อกาฬไหลซึมออกมาไม่ขาดสาย สายตาของข้าเริ่มพร่ามัวเลือนราง ไร้ซึ่งหนทางหลบหนี ข้าปลดปล่อยพลังทั้งหมดที่มีพร้อมกับความสิ้นหวัง ----- ไม่สิ ช้าก่อน? ลองตรองดูอีกที...... ในเสี้ยววินาทีที่ข้าเกือบจะยอมจำนนต่อโชคชะตา ข้าก็ได้ยิน "สุรเสียงจากสวรรค์" แว่วดังขึ้นในมโนสำนึก 『ถ้าไม่ชอบใจนัก... ก็จงขอความช่วยเหลือด้วยการอัญเชิญคู่หูของเจ้าออกมาซะสิ!』 จริงด้วยสิ! ท่านริมุรุเคยลั่นวาจาไว้เช่นนั้น! ข้าจึงรวบรวมสมาธิแน่วแน่และลองเสี่ยงอัญเชิญอีกครั้ง! และช่างน่าอัศจรรย์ใจยิ่งนัก... คู่หูของข้าปรากฏกายออกมาในทันที! (คู่หู! เจ้ามาแล้ว! หากมาช้ากว่านี้อีกเพียงนิดเดียว... โลกใบนี้คงได้เผชิญกับหายนะครั้งใหญ่เป็นแน่!!) ข้าร่ำร้องในใจด้วยความตื้นตันใจอย่างถึงที่สุด ทั้งที่ก่อนหน้านี้ไม่ว่าจะพยายามเพียงใดข้าก็สัมผัสไม่ได้ถึงแรงกระเพื่อมจากการอัญเชิญเลยแม้แต่น้อย แต่ทว่ายามนี้ "เทมเพสต์วูล์ฟ" กลับยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าข้าแล้ว แม้ตัวมันเองจะดูงุนงงสับสนกับสถานการณ์ก็ตาม แต่เพราะเสียงเพรียกอันแสนสิ้นหวังของข้าที่โหยหาอย่างรุนแรง ในที่สุดสติสัมปชัญญะของข้าก็หวนคืนมาหลังจากที่ "ทำหลุด" ไปแล้วถึงสามคราว เสียงเพรียกแห่งวิญญาณนั้นกึกก้องกัมปนาทขึ้นเรื่อยๆ หลังจากผ่านพ้นอุปสรรคทั้งปวงมาได้ในวันนี้... พลังจิตที่ถูกฝึกฝนจนถึงขีดจำกัดบัดนี้ได้มาถึงขอบเหวแห่งความสำเร็จแล้ว! หลังจากการอัญเชิญที่สำเร็จผลในวินาทีสุดท้าย ข้าก็ถูกอุ้มชูโดยคู่หูผู้ซื่อสัตย์มุ่งตรงไปยังห้องสุขาอย่างรวดเร็วปานกามนิต ทว่าความเหนื่อยล้าทั้งมวลกลับถูกปลดปล่อยออกมาพร้อมกับ "ความลับ" ที่เก็บงำไว้ นับว่าเป็นโชคดีมหาศาล เพราะกว่าท่านริมุรุและคนอื่นๆ จะกลับมาก็อีกหลายวันให้หลัง ร่องรอยแห่งวิบากกรรมทั้งหมดจึงถูกชำระล้างและปกปิดไว้อย่างมิดชิดจนถึงที่สุด และการที่ข้าสามารถอัญเชิญคู่หูออกมาได้สำเร็จนั้น สร้างความประหลาดใจให้แก่ท่านริมุรุเป็นอย่างยิ่ง นั่นทำให้จิตใจของข้าสดชื่นแจ่มใสขึ้นมาบ้าง ไม่ต้องบอกก็รู้... หามีเหตุผลอันใดที่ข้าจะต้องป่าวประกาศเรื่องราวที่ข้าได้กระทำลงไปให้ใครล่วงรู้ไม่ ข้าจึงหาได้มีความกังวลใจแต่อย่างใด เพราะฉะนั้น... ข้าจะขอเก็บงำความลับนี้ไว้ และนำมันติดตัวลงไปในหลุมฝังศพพร้อมกับข้าชั่วนิรันดร์!