Chapter 17: การฟื้นตัวที่น่าตกใจ ไอซิสเพิ่งจะเช็ดคราบน้ำซุปหยดสุดท้ายออกจากริมฝีปากของฟินน์หลังจากที่เธอป้อนเขาจนเสร็จ โชคยังดีที่นอกจากความจริงที่ว่าเขาไม่สามารถรับรู้ความรู้สึกใดๆ ได้ด้วยตัวเองแล้ว ร่างกายของเขายังคงทำงานเป็นปกติ ซึ่งอย่างน้อยก็ช่วยให้เธอยังสามารถป้อนอาหารเข้าปากเขาได้อย่างระมัดระวังเพื่อประทังชีวิต นี่เป็นหนึ่งใน 'ช่วงเวลาป้อนอาหาร' ตามปกติของเขา และไอซิสก็เพิ่งจะจัดท่าให้เขานอนลงจากท่านั่งตัวตรง เธอเหลือบไปเห็นการเคลื่อนไหวเล็กน้อยจากหางตา นิ้วมือของเขากระตุกเบาๆ จนทำให้เธอหยุดชะงักด้วยความตกใจในทันที เพราะไม่แน่ใจว่าสิ่งที่ตนเห็นนั้นเป็นเรื่องจริงหรือไม่ แต่ความสงสัยของเธอก็หมดไปอย่างรวดเร็ว หลังจากเฝ้ามองอยู่สองสามวินาที เธอก็สังเกตเห็นการกระตุกอีกครั้ง คราวนี้มันชัดเจนและเด่นชัดยิ่งกว่าเดิม นิ้วมือทั้งนิ้วของเขาขยับ และหลังจากนั้น ร่างกายของเขาก็มีอาการกระตุกเกร็ง ช่วงเวลาสั้นๆ ไอซิสรู้สึกว่างเปล่าในหัว อาจเป็นเพราะความกะทันหันของเหตุการณ์ เธอหวังและตั้งตารอวันที่ฟินน์จะฟื้นอยู่เสมอ แม้เพียงเพื่อจะให้เธอหลุดพ้นจาก 'งาน' ที่ทำอยู่นี้ แต่พอเหตุการณ์เกิดขึ้นอย่างไม่คาดฝัน เธอกลับลืมวิธีรับมือไปชั่วขณะ ทว่าเพียงไม่กี่วินาทีต่อมา สมองของเธอก็เริ่มทำงาน เธอรีบวิ่งออกจากห้องและไปตามไมคาห์มาด้วยความเร็วสูง "สาบานได้เลยนะ ถ้าเธอล้อฉันเล่น ฉันจะ—" "หุบปากแล้วเข้าไปดูด้วยตาตัวเองสิ!" ไอซิสพุ่งตัวเข้าไปในห้องโดยมีไมคาห์ตามหลังมา เขากำลังเตรียมใจไว้ล่วงหน้าว่าจะดุไอซิสเผื่อว่านี่จะเป็นแค่การแกล้งกัน แม้ว่าไอซิสจะไม่ใช่คนประเภทที่ชอบล้อเล่นกับเรื่องแบบนี้ แต่ทุกอย่างก็ย่อมมีครั้งแรกเสมอ อย่างไรก็ตาม ความคิดเหล่านั้นก็ถูกปัดตกไปทันทีที่เขาเข้ามาในห้องและเห็นภาพฟินน์ที่กำลังกระตุกอยู่บนเตียงอย่างชัดเจน "ให้ตายสิ... เจ้าเด็กนี่ทำฉันประหลาดใจได้เรื่อยๆ เลยนะเนี่ย..." เขายิ้มกว้าง "แต่ดวงตาของเขายังไม่ตอบสนองต่อแสงเลยนะ..." ไอซิสกล่าวหลังจากตรวจเช็คสัญญาณชีพของฟินน์อย่างรวดเร็วเพื่อหาอาการบ่งชี้ถึงการมีสติสัมปชัญญะเพิ่มเติม "มันคงยังไม่ตอบสนองไปอีกพักใหญ่ ฉันเดาว่าประสาทสัมผัสของเขาจะค่อยๆ กลับมาทีละอย่าง สิ่งที่เราต้องเช็คตอนนี้คือ..." ดวงตาของไมคาห์เบิกกว้างขึ้นทันทีเมื่อสังเกตเห็นรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ มือของฟินน์กำลังเคาะจังหวะลงบนเตียงเป็นรูปแบบบางอย่าง ไมคาห์เงียบลงทันที เขาค่อยๆ เดินไปที่เตียงด้วยความรู้สึกไม่อยากเชื่อ ไมคาห์รู้ดีว่าฟินน์จะต้องฟื้นขึ้นมาในสักวัน และการฟื้นของเขาจะต้องมาพร้อมกับความสับสน หรืออาจจะถึงขั้นสติแตก ความหวาดกลัวของการถูกขังอยู่ในจิตใจของตัวเองเป็นเรื่องที่ประมาทไม่ได้ นั่นคือเหตุผลที่เขาย้ำกับไอซิสว่า ถ้าฟินน์ฟื้นขึ้นมา สิ่งแรกที่เธอต้องทำคือการมาตามหาเขา แต่ในตอนนี้ ฟินน์กลับกำลังใช้นิ้วเคาะเตียงอย่างใจเย็น โดยไม่มีร่องรอยของความตื่นตระหนกหรือสติแตกเลยแม้แต่น้อย การกระทำของเขามั่นคงมากจนแสดงให้เห็นว่าเขาเข้าใจสถานการณ์ปัจจุบันได้เป็นอย่างดี ฟินน์ไม่ได้แค่รู้สึกตัว... แต่เขามีสติสัมปชัญญะเต็มเปี่ยมและกำลังพยายามส่งสารออกมาอย่างใจเย็น "เขาได้ยิน" ไมคาห์ตระหนักได้ทันที "ฟินน์ได้ยินพวกเรา..." เขารีบเดินตรงไปยังเตียงอย่างรวดเร็ว "อะไรนะ? ตั้งแต่เมื่อไหร่?!" ไอซิสถามด้วยความตกใจ "อย่าบอกนะว่า—" ไมคาห์ยกนิ้วขึ้นแตะปากเป็นสัญญาณให้เงียบ พร้อมกับกุมมือขวาของฟินน์ไว้ "ถ้าได้ยินพวกเรา ให้บีบมือฉันนะ ฟินน์" วินาทีต่อมาเต็มไปด้วยความตึงเครียด ทั้งเขาและไอซิสต่างกลั้นหายใจเฝ้ามอง จนกระทั่ง... ด้วยแรงที่มากกว่าคนเพิ่งจะเริ่มขยับร่างกายได้ ฟินน์บีบมือไมคาห์แน่นจนอีกฝ่ายต้องขบฟัน ก่อนจะหัวเราะออกมาดังลั่น "ฮ่าๆๆ! ฉันว่าฉันต้องคำนวณระยะเวลาฟื้นตัวของนายใหม่แล้วล่ะ! นายตื่นมานานแค่ไหนแล้ว? หนึ่งสัปดาห์? หนึ่งเดือน?" ไมคาห์และไอซิสเริ่มรัวคำถามใส่เพื่อทำความเข้าใจสภาพปัจจุบันของฟินน์ โดยใช้การสื่อสารผ่านการบีบมือ การเคาะนิ้ว และการที่ฟินน์ค่อยๆ ใช้นิ้วลากเป็นคำลงบนเตียง การสนทนาดำเนินต่อไปจนถึงช่วงดึก โดยหยุดพักเพียงครู่เดียวในช่วงมื้อเที่ยง และเมื่อถึงเวลาเย็น ทั้งฟินน์และสองออสซูอาริสต์อย่างไมคาห์และไอซิส ต่างก็แลกเปลี่ยนข้อมูลกันมากพอจนต่างฝ่ายต่างเข้าใจสถานการณ์ของกันและกันเป็นอย่างดี ไมคาห์ถอนหายใจเบาๆ หลังจากย่อยข้อมูลที่ได้จากการสื่อสารอันติดขัดกับฟินน์เกี่ยวกับสถานะหนี้วิญญาณของเขา "ไม่เคยคิดเลยว่านายจะฟื้นประสาทสัมผัสอย่างหนึ่งได้เต็มที่ก่อนอย่างอื่น" ไมคาห์เล่นกับบุหรี่ในมือ "ผลลัพธ์มันควรจะกระจายตัวไปตามประสาทสัมผัสทุกส่วนเพราะตอนนั้นนายกำลังต่อสู้อยู่ในจิตใต้สำนึก แต่ไหงนายถึง..." ไมคาห์หยุดพูดแล้วส่ายหัวพร้อมรอยยิ้มกว้าง "ฉันเคยกลัวว่าจิตใจของนายจะรับไม่ไหวในสภาวะนั้น และหวังว่าตอนที่นายค่อยๆ ฟื้นตัว เราจะช่วยประคองนายจากภายนอก ดูท่าว่าฉันจะกังวลไปเอง..." "ไอซิส" ไมคาห์เรียกพลางลุกขึ้นยืน "เธอต้องดูแลฟินน์ไปก่อนคนเดียวนะสักพัก—" "...เหมือนกับว่าฉันไม่ได้ทำแบบนั้นมาตลอดอยู่แล้วงั้นแหละ" ไอซิสบ่นพึมพำดังพอที่ไมคาห์จะได้ยินอย่างแน่นอน แต่อีกฝ่ายก็ยังพูดต่อไปราวกับไม่ได้ยินอะไร "—ฉันจำเป็นต้องไปจัดการบางอย่างเพื่อเร่งกระบวนการให้เร็วขึ้น" "...ไอ้คนหน้าหนา ทำเป็นไม่ได้ยินที่ฉันพูด" "—แค่ไม่กี่วันหรอก แต่ฉันเชื่อว่าเธอรับมือได้ ศิษย์รักของฉัน" เขายกมือขึ้นตั้งใจจะตบไหล่เธอเพื่อเป็นกำลังใจ แต่เปลี่ยนใจกะทันหันแล้วเปลี่ยนเป็นยกนิ้วโป้งให้แทน หลังจากเห็นสายตา 'กล้าลองดีกับฉันเหรอ' ของเธอ "เอาน่า อย่าคิดถึงฉันจนเกินไปล่ะ—" "ไปตายซะ" "ชิ ทำตัวรุนแรงจริงๆ..." เขาพึมพำแล้วรีบเดินออกจากห้องไปทันเวลาพอดีที่จะพูดประโยคสุดท้าย ไอซิสถอนหายใจตามหลังพลางลูบหน้าตัวเอง "ฟินน์ ไม่ว่านายจะกลายเป็นออสซูอาริสต์ที่ประหลาดขนาดไหน ฉันหวังว่านายจะไม่มีวันกลายเป็นเหมือนหมอนั่น..." เธอแนะนำด้วยท่าทางที่ดูชอบธรรมราวกับเพิ่งให้คำแนะนำที่ยอดเยี่ยมที่สุดที่รุ่นพี่พึงให้แก่รุ่นน้อง แต่สำหรับฟินน์ผู้ที่ต้องฟังเธอโวยวายและพร่ำบ่นมานานกว่าหนึ่งเดือน มันไม่ต่างอะไรกับการที่กากี่จะมาว่าหม้อว่าดำ ทั้งคู่ก็ประหลาดพอกันนั่นแหละ ไม่สิ... ที่จริงแล้วเธอนั่นแหละที่ประหลาดกว่า! ร่างของฟินน์สั่นสะท้านเล็กน้อย ซึ่งไอซิสก็สังเกตเห็น "ฉันรู้ มันน่าขนลุกใช่ไหมล่ะ? แค่คิดก็ทำให้ฉันขนลุกเหมือนกัน!" คนที่ฉันขนลุกด้วยน่ะคือเธอต่างหาก ยัยผู้หญิงยันเดเระเอ๊ย—!