บทที่ 3: เรเวแนนท์ หากยึดตามมาตรฐานทั่วไป การที่ฟินน์ทำเรื่องอุกอาจด้วยการดูดซับมวลวิญญาณโดยปราศจากคำแนะนำหรือกฎเกณฑ์ที่ถูกต้อง ย่อมทำให้เขาถูกจัดว่าเป็น 'เรเวแนนท์' ไม่ต่างจากชายที่พวกเขาเดินทางมาพบในวันนี้ เรื่องคงไม่ลงเอยแบบนี้ หากฟินน์เข้าทดสอบตามปกติและถูกสถาบันออสซัวรี่ทาบทามตัวไป เมื่อเขานึกถึงการทดสอบความสามารถพิเศษ ความทรงจำที่จำเป็นก็ผุดขึ้นมาในหัว ทำให้เขาเข้าใจบริบทต่างๆ มากขึ้นอีกครั้ง การทดสอบความสามารถของเขาควรจะราบรื่นและไม่มีอะไรซับซ้อน ครอบครัวของเขา—ตระกูลสเลด—เคยให้กำเนิดจอมเวทอาร์เคนมาแล้วมากมาย พ่อของเขาเป็นหนึ่งในนั้น เขาเป็นจอมเวทอาร์เคนที่มีพรสวรรค์ด้านเวทมนตร์เสริมพลังกาย ซึ่งเป็นเวทมนตร์ที่พบได้บ่อยที่สุด แต่ก็ทรงพลังอย่างยิ่งตราบเท่าที่มีทรัพยากรเวทมนตร์มาสนับสนุนการเลื่อนระดับอย่างเพียงพอ ซึ่งนั่นไม่เคยเป็นปัญหาสำหรับครอบครัวที่ร่ำรวยของเขาเลย แม่ของเขาก็เป็นจอมเวทอาร์เคนเช่นกัน แต่ต่างจากสามีของเธอ เธอเป็นจอมเวทธาตุ แม้เธอจะไม่เคยเป็นพวกที่ไขว่คว้าหาอำนาจก็ตาม นอกจากพวกเขาแล้ว ก็ยังมีเครือญาติคนอื่นๆ ทั้งลุง ป้า น้า อา ลูกพี่ลูกน้อง ที่ส่วนใหญ่ต่างแสดงพรสวรรค์ในเส้นทางสายจอมเวทอาร์เคนออกมาให้เห็น ดังนั้น การทดสอบความสามารถจึงดูมีอนาคตสดใสสำหรับฟินน์ เขาแสดงให้เห็นถึงสติปัญญาที่เหนือชั้นมาตั้งแต่เกิด ฉลาดกว่าเด็กวัยเดียวกันหลายปี ครอบครัวของเขาจึงถือว่านี่เป็นสัญญาณว่าเขาถูกกำหนดมาให้ยิ่งใหญ่ในโลกแห่งอาร์เคน... แต่แล้วเขากลับไม่มีความสามารถพิเศษใดๆ เลยแม้แต่น้อย ไม่มีเลย ศูนย์สนิท หากฟินน์จะบอกว่าเขาไม่รู้สึกอะไรกับเรื่องนี้เลย นั่นก็เป็นการโกหกคำโต เขาสร้างเกราะกำบังอันแข็งแกร่งราวกับว่าตนเองไม่สะทกสะท้าน และต้องให้เครดิตครอบครัวของเขาด้วยที่ยังคงสนับสนุนเขาเป็นอย่างดี แล้วถ้าเขาถูกลิขิตให้ใช้ชีวิตแบบคนธรรมดาล่ะจะเป็นไรไป? เขาก็แค่ต้องใช้ชีวิตแบบคนธรรมดาที่หรูหราที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้! แต่ฟินน์ไม่พอใจเพียงแค่นั้น ลองจินตนาการถึงความดีใจของเขาดูสิ เมื่อไม่กี่ปีหลังการทดสอบความสามารถ เขาบังเอิญไปรู้เข้าว่าอาณาจักรอื่นๆ ที่ไม่ได้เข้มงวดเรื่องจอมเวทวิญญาณเหมือนอาณาจักรเอเธลอสเขามีวิธีการทดสอบความสามารถกันอย่างไร นอกจากจะมีการทดสอบความสามารถสำหรับเส้นทางสายอาร์เคนแล้ว เขายังมีการทดสอบสำหรับเวทมนตร์วิญญาณอีกด้วย! ซึ่งในการทดสอบที่จัดโดยครอบครัวเขากลับไม่มีการทดสอบส่วนนี้เลย 'ฉันอาจจะเป็นจอมเวทวิญญาณก็ได้!' ฟินน์เคยคิดไว้เช่นนั้น ด้วยความรู้ใหม่นี้ แม้ครอบครัวของเขาจะมีมุมมองเชิงลบต่อจอมเวทวิญญาณ แต่เขากลับแอบทำในสิ่งที่พวกเขาไม่รู้ โดยใช้เวลาหลายปีเพื่อค้นหาวิธีทดสอบความสามารถของตนเอง และผลก็ปรากฏว่า เขามีพรสวรรค์ด้านเวทมนตร์วิญญาณจริงๆ และเป็นพรสวรรค์ที่สูงส่งเสียด้วยสิ ลองจินตนาการถึงความดีใจของฟินน์ดูเอาเถอะ ตลอดทั้งปีถัดมา เขาใช้เวลาไปกับการเรียนรู้ทุกอย่างที่ทำได้โดยไม่ให้ใครรู้ เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหา ดังนั้นเมื่อรู้ว่าเขาไม่สามารถเข้ากับสถาบันออสซัวรี่ ซึ่งเป็นองค์กรทางการของจอมเวทวิญญาณที่ได้รับการยอมรับในระดับสากลได้ เขาจึงลุยเดี่ยวด้วยตนเอง เสาะหาข้อมูลทุกเศษเสี้ยวอย่างเงียบเชียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทุกการกระทำของเขานับจากนั้นนำไปสู่สถานการณ์ปัจจุบัน สถานการณ์ที่เขากำลังจะพังทลายและเต้นรำอยู่บนขอบเหวแห่งการกัดกร่อน ความสงสัยของริคที่มีต่อฟินน์นั้นถูกต้อง เขาได้ดูดซับมวลวิญญาณที่โกลาหลเข้าไป... และไม่ใช่แค่มวลเดียว แท้จริงแล้วมันไม่ใช่สอง สาม สี่ หรือแม้แต่ห้า... ฟินน์ได้ดูดซับมวลวิญญาณที่โกลาหลเข้าไปถึงยี่สิบเอ็ดมวล! และในตอนนี้ พวกมันก็เริ่มออกฤทธิ์แล้ว การที่ริคเขย่าคอเสื้อเขาไม่หยุดไม่ได้ช่วยอะไรเลย ดวงตาของฟินน์เบิกโพลง แสงในดวงตาถูกแทนที่ด้วยความเย็นยะเยือกและดูห่างเหินอย่างสิ้นเชิง "ฉันท้าให้แกกระชากฉันอีกทีสิ..." ฟินน์เลียริมฝีปากพร้อมรอยยิ้มชั่วร้ายบนใบหน้า "ฉันจะสัมผัสแกจริงๆ ด้วย!" ริคถอยกรูดทันที เขาปล่อยมือแล้วเซถอยหลังไปสองสามก้าวด้วยความตกใจ นั่นไม่ใช่เสียงของฟินน์... นั่นไม่ใช่เสียงของเพื่อนเขาเลย! ฟินน์หลุดไปไกลแค่ไหนแล้วกัน?! สีหน้าของฟินน์เปลี่ยนไป แล้วแสงที่คุ้นเคยก็กลับเข้ามาในดวงตาอีกครั้ง ก่อนจะหายไป แล้วกลับมาใหม่ เขาสลับไปมาระหว่างสภาวะคลุ้มคลั่งกับสติอยู่หลายครั้ง พึมพำคำที่ฟังไม่ได้ศัพท์ในแต่ละครั้ง เขาเกร็งและขบกรามแน่นจนเส้นเลือดปูดขึ้นมาบนหน้าผาก พยายามรวบรวมสติให้กลับมาควบคุมตัวเองอีกครั้ง "มันไม่ใช่ะฉัน—! อยู่เฉยๆ สิ! ฉันไม่เคยสั่งให้แกพููด...!" เสียงของเขาเปลี่ยนเป็นโทนเสียงประสาน ราวกับเสียงอึกทึกของคนหลายคนที่กำลังพูดโต้ตอบกัน แย่งกันพูดไปมา ริคพ่นลมหายใจออกมาอย่างสั่นคลอน มองเพื่อนของเขาที่กำลังคลุ้มคลั่งอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว ความตื่นตระหนกท่วมท้นในดวงตา แต่เขาก็กัดฟันแน่นแล้วพุ่งตัวเข้าไปในอาคาร รีบไปตามหาคนที่พวกเขามาพบ อย่างน้อยก็น่าจะรู้วิธีจัดการกับเรื่องนี้... เขาเพิ่งวิ่งเข้าไปในอาคารได้ไม่กี่ก้าว ร่างสูงโปร่งผิวซีดที่คลุมด้วยชุดสีดำก็ปรากฏขึ้นตรงมุมบันไดที่เขากำลังจะพุ่งขึ้นไป ริคเบรกตัวจนหยุดกะทันหันพลางอุทานออกมา แต่ร่างนั้นเพียงแค่เหลือบมองเขาผ่านๆ แล้วหันไปจ้องมองฟินน์ที่ทรุดตัวลงกับพื้นและกำลังหอบหายใจอย่างหนัก "โฮ... น่าประทับใจ... เจ้ายังรักษาการควบคุมไว้ได้หลังจากนั้นเหรอ?" เขาเดินผ่านริคไปราวกับว่าชายหนุ่มไม่มีตัวตน เขาเดินออกไปด้านนอกสู่ที่โล่ง แต่ยังคงระมัดระวังที่จะอยู่ในร่มเงาของอาคาร เขาคุกเข่าลงข้างๆ ร่างที่กำลังสั่นเทาของฟินน์ แล้ววางมือลงบนแผ่นหลังของเขา "คิกๆ... เจ้าคนโง่ ร่างกายของเจ้ากำลังถูกหนี้วิญญาณกัดกินจนคลุ้มคลั่ง" เขากล่าวพลางหัวเราะอย่างขบขัน ราวกับเห็นสิ่งที่แปลกใหม่ "มันดูดซับมวลวิญญาณไปกี่มวลกัน?" เขาไม่ได้ถามฟินน์ แต่ถามขึ้นไปในอากาศ ราวกับว่ามีบุคคลที่สามนอกจากริคกำลังจ้องมองจากระยะที่ปลอดภัยอยู่ด้านหลัง เขาเอียงหูเล็กน้อย ราวกับกำลังฟังเสียงกระซิบ "เป็นไปไม่ได้!" เขาผงะถอยหลังทันทีราวกับร่างกายของฟินน์ร้อนดั่งไฟเผา "เจ้าโกหก! เจ้าโกหก! เจ้าโกหก!" เขารีบวิ่งกลับเข้าไปในอาคารด้วยความตกใจและจ้องมองร่างที่สั่นเทาของฟินน์ที่อยู่บนพื้นด้านนอก ราวกับกำลังตัดสินใจว่าจะทำอย่างไรดี "ม—มีอะไรเหรอครับ คุณไลโอเนล?" ริคถามอย่างลังเล "ค—คุณช่วยเขาได้ไหม?" ชายผู้นั้นสะดุ้งทันทีแล้วหันมาทางริคที่อยู่ด้านหลัง "ตอนที่เจเดนบอกว่าจะส่งนายน้อยบางคนมาหาข้า ข้าไม่เคยคาดคิดเลยว่าจะเจอแบบนี้..." เขากลืนน้ำลายด้วยความโลภและความทะเยอทะยานที่ฉายชัดอยู่ในดวงตา "ข้าช่วยเพื่อนเจ้าได้ แค่ต้องให้เขาตามข้าไปที่ไหนสักแห่ง" ริคกลืนน้ำลาย เขาไม่ใช่คนโง่ และต่อให้เป็นคนโง่ก็ยังดูออกถึงความโลภที่ปิดไม่มิดในดวงตาของไลโอเนล เขาไม่รู้ว่าอีกฝ่ายต้องการอะไร แต่เขารู้ดีว่าเขาไม่มีทางยอมให้ฟินน์ถูกพาตัวไปที่อื่นแน่นอน "จริงเหรอครับ...? เดี๋ยวพวกเราจะลองปรึกษากันดูแล้วจะติดต่อกลับไปนะครับ" เขากำลังจะเดินเลี่ยงเรเวแนนท์คนนั้นไป... แต่ดูเหมือนชายคนนั้นจะไม่ยอมให้เป็นเช่นนั้น "หยุดอยู่ตรงนั้น" เขายื่นมือออกมากั้นทางของริค แล้วหันศีรษะอย่างแข็งทื่อมาสบกับสายตาที่สั่นไหวของริค "อะไรที่ทำให้เจ้าคิดว่าข้ากำลังขอร้อง?" ทันใดนั้น บรรยากาศรอบข้างก็มืดลงและเย็นเยือกอย่างรวดเร็ว ส่งผลให้ริคขนลุกซู่จนรู้สึกได้ถึงความกลัวที่บีบคั้นอยู่ข้างใน มันเป็นปฏิกิริยาสัญชาตญาณของคนทั่วไปที่ต้องเผชิญกับมวลวิญญาณที่โกลาหล เบื้องหลังของเรเวแนนท์ มวลสีดำไร้รูปร่างที่ดูคล้ายวิญญาณร้ายได้ค่อยๆ คืบคลานออกมาจากเงาของเขา พุ่งสูงขึ้นถึงเจ็ดฟุต มันบิดเบี้ยวและเปลี่ยนรูปไปมาอย่างผิดปกติราวกับว่ารูปร่างของมันไม่มั่นคง จุดสีดำลึกสองจุดที่ดูเหมือนดวงตาขยับไปมาบนร่างที่ไม่มั่นคงของมัน ก่อนจะล็อคเป้ามาที่ริค ทำให้เขาแข็งทื่ออยู่กับที่ด้วยความหวาดกลัวสุดขีด เรเวแนนท์แสยะยิ้ม "คนชั้นต่ำอย่างพวกเจ้าน่าจะรู้จักที่ต่ำที่สูงบ้าง เวลาที่ผู้ที่เหนือกว่าพูด ผู้ที่ด้อยกว่าควรจะ—" "เฮ้—" เสียงประสานดังแทรกขึ้นมาข้างๆ เขาอย่างน่าหงุดหงิด ทำให้ขนลุกชันด้วยความตระหนก มันเข้ามาใกล้ขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?!! "เสียงเจื้อยแจ้วของแกทำให้ฉันปวดหู!" ฟินน์พูดขึ้นด้วยดวงตาที่ดำมืดราวกับก้นบึ้งของขุมนรก และริมฝีปากที่เหยียดยิ้มด้วยความดูแคลนอย่างคนคลุ้มคลั่ง