บทที่ 14: การหลอมสร้างทารกโลหิต แปะ... แปะ... ราวกับทารกที่กำลังหยั่งลมหายใจเข้าออก หยดเลือดแต่ละหยดที่ร่วงหล่นลงบนศิลานั้นเลือนหายไปในชั่วพริบตา ศิลาเริ่มสั่นไหวรัวเร้า และความรู้สึกเชื่อมโยงนั้นก็ทวีความรุนแรงขึ้นทุกครั้งที่หยดเลือดสัมผัสลงไป จั๋วฝานยิ้มเหี้ยมเกรียม เขาเค้นเลือดออกจากกายเพื่อป้อนให้กับหยกชิ้นนั้นอย่างไม่หยุดหย่อน หากเขาต้องการหลอมสร้าง 'ทารกโลหิต' เขาจำเป็นต้องอาบมันด้วยเลือดของตนจนกว่าจิตวิญญาณแห่งโลหิตจะประสานจังหวะการหายใจและการเต้นของหัวใจเข้าเป็นหนึ่งเดียวกับเขา เวลาล่วงเลยไปทีละวินาที เลือดในกายของจั๋วฝานเริ่มจางลง แต่จิตวิญญาณแห่งโลหิตกลับไม่มีทีท่าว่าจะอิ่มหนำ มันยังคงกลืนกินทุกสิ่งที่เขามอบให้ด้วยความหิวกระหาย จั๋วฝานเลียริมฝีปากที่แห้งผาก ใบหน้าของเขาซีดเผือดขณะที่สติเริ่มพร่าเลือน เขารู้ดีว่าสูญเสียเลือดมากเกินไป แต่บัดนี้เขาก้าวมาไกลเกินกว่าจะหันหลังกลับ โอกาสในการหลอมสร้างทารกโลหิตมีเพียงครั้งเดียว หากเขาหยุดตอนนี้ มันก็ไม่ต่างอะไรกับการทอดทิ้งบุตรในไส้ ทารกโลหิตจะคิดว่าเขาหันหลังให้และไม่มีวันยอมรับเขาอีกชั่วกาลนาน นี่คือเหตุผลที่ว่าทำไมเมื่อเริ่มกระบวนการนี้แล้ว เขาจึงไม่มีวันหวนกลับ หนึ่งชั่วโมงผ่านไป จั๋วฝานรู้สึกราวกับโลกหมุนคว้าง หากเขายังดันทุรังต่อไป ชีวิตของเขาคงถึงกาลอวสาน และหากเขาสิ้นชีพ จิตวิญญาณแห่งโลหิตก็ไร้ซึ่งความหมายใดๆ ในจังหวะที่เขากำลังจะตัดสินใจล้มเลิก ความรู้สึกที่ไม่อาจบรรยายได้ก็ปะทุขึ้นในใจ จั๋วฝานชะงักงัน ก่อนจะเบิกบานใจสุดขีด จิตของเขาและจิตวิญญาณแห่งโลหิตเชื่อมต่อกันโดยสมบูรณ์แล้ว เขาคว้าก้อนศิลาโลหิตไว้แน่นแล้วขับเคลื่อน 'วิชาเปลี่ยนผ่านมาร' พลังหยวนสีดำสนิทโอบล้อมก้อนศิลา สายธารเลือดหลั่งไหลออกจากศิลาเข้าสู่ร่างของจั๋วฝาน ในที่สุด ศิลาโลหิตก็แตกสลายออกเป็นเสี่ยงๆ ด้วยเสียงดังสนั่น แสงสีแดงฉานพุ่งเข้าสู่ร่างของเขา จั๋วฝานตรวจสอบภายในด้วยความปิติ และได้เห็นทารกสีแดงขนาดเท่าฝ่ามือนอนสงบนิ่งอยู่ในตันเถียนของเขา เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาของจั๋วฝาน ทารกนั้นก็ลืมตาขึ้นมองก่อนจะหลับใหลไปอีกครั้ง “น-นี่คือทารกโลหิต!” หลังจากตกตะลึงอยู่ชั่วขณะ เขาก็กระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าการหลอมสร้างทารกโลหิตจะสำเร็จได้ง่ายดายเช่นนี้ แม้จะทำสำเร็จ แต่เขาก็สูญเสียเลือดไปมากเกินไป เมื่อเขาพยายามลุกขึ้นยืน ขาทั้งสองข้างกลับอ่อนแรงจนทรุดฮวบลงกับพื้น แต่ถึงกระนั้น รอยยิ้มแห่งชัยชนะก็ยังคงประดับอยู่บนใบหน้าของเขาไม่จางหาย “ในเมื่อได้ทารกโลหิตมาครองแล้ว ขั้นตอนต่อไปคือการเลือกฝึกวิชาต่อสู้” 'ฝ่ามือโลหิต' วิชาต่อสู้ระดับมนุษย์ขั้นกลาง พลังฝ่ามือนี้จะกระตุ้นให้โลหิตในร่างของผู้ที่ถูกโจมตีปั่นป่วนและไหลย้อนกลับ ยิ่งไปกว่านั้นด้วยอานุภาพของทารกโลหิตที่เขามี มันจึงมีความโหดเหี้ยมรุนแรงถึงขั้นกัดกินแก่นเลือดของผู้ถูกโจมตีได้ แม้จะเป็นเพียงวิชาระดับมนุษย์ขั้นกลาง แต่อานุภาพของมันกลับเทียบเท่าหรืออาจเหนือกว่าวิชาระดับมนุษย์ขั้นสูงเสียด้วยซ้ำ ... สิบวันต่อมา ประตูห้องเปิดออกพร้อมเสียงเอี๊ยดอ๊าด จั๋วฝานก้าวออกมาด้วยรอยยิ้ม กัปตันผังลุกขึ้นยืนพลางขยี้ตา “ทำไมถึงใช้เวลานานนัก? คนจากจวนไช่ส่งคนมาหาเจ้าตั้งนานแล้ว” เมื่อเห็นกัปตันผังผู้เหนื่อยล้า จั๋วฝานก็ยิ้มตอบ “ท่านลุงผัง ขอบพระคุณที่ท่านตรากตรำทำงานหนัก” “เฮ้อ งานหนักอะไรกันระหว่างพี่น้อง? แต่เราจะปล่อยให้คุณหนูและคุณชายน้อยรอนานเกินไปไม่ได้” “อืม... ท่านไม่สงสัยเลยหรือว่าข้าทำอะไรอยู่ในนั้นตลอดสิบวันมานี้?” “นั่นเป็นเรื่องของเจ้า เจ้าจะบอกเมื่อเจ้าพร้อม” กัปตันผังโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ พลางรีบดึงตัวจั๋วฝานตรงไปยังจวนไช่ จั๋วฝานรู้สึกซาบซึ้งใจกับบุรุษผู้หยาบกระด้างคนนี้ แม้จะไม่รู้จักกันได้ไม่นาน แต่ลุงผังผู้นี้กลับมอบความไว้วางใจให้เขาอย่างหมดหัวใจ สิ่งที่เขาไม่เคยได้รับมาตลอดชีวิตในฐานะจักรพรรดิมาร หนึ่งชั่วโมงต่อมา พวกเขามาถึงหน้าประตูจวนอันโอ่อ่าที่มีป้ายสลักตัวอักษรสีทองว่า 'จวนไช่' ทว่าในจังหวะที่พวกเขากำลังจะก้าวเข้าประตู ยามเฝ้าประตูกลับขวางทางไว้ “หยุด! พวกเจ้าเป็นใครถึงบังอาจบุกรุกจวนไช่?” กัปตันผังประสานมือ “ฮ่า ฮ่า ฮ่า ข้าคือหัวหน้าหน่วยองครักษ์ของตระกูลลั่ว ผังหยู และนี่คือจั๋วฝาน พ่อบ้านของตระกูลลั่ว คุณหนูและคุณชายของเราเป็นแขกของจวนท่าน” จั๋วฝานชะงักไป นี่เขามาเป็นพ่อบ้านของตระกูลลั่วตั้งแต่เมื่อใด? ผังหยูรู้ว่าจั๋วฝานกำลังคิดอะไรอยู่จึงกระซิบเบาๆ “แปดวันก่อน คนของตระกูลไช่มาบอกว่าเจ้าเป็นพ่อบ้านตระกูลลั่ว คุณหนูคงจะเป็นคนจัดการเรื่องนี้ ยินดีด้วยนะน้องจั๋ว ฮิฮิฮิ...” จั๋วฝานส่ายหัวอย่างจนใจพร้อมรอยยิ้มขมขื่น เขาไม่เคยคิดอยากเป็นพ่อบ้านให้ใคร แต่เพื่อฝากฝังความปลอดภัยของสองพี่น้องไว้กับตระกูลไช่และปลดเปลื้องมารร้ายในใจตนเอง จักรพรรดิมารผู้ยิ่งใหญ่จะมาเป็นเพียงพ่อบ้านของตระกูลเล็กๆ ได้อย่างไร? แต่เช่นเดียวกับที่เขามองตระกูลลั่ว ยามของจวนไช่เองก็มองเขาด้วยสายตาเหยียดหยาม ยามทั้งสองปรายตามองด้วยความสมเพช “หึ นึกว่าใคร ที่แท้ก็พวกเหลือบไรที่พยายามจะมาเนียนกินข้าวฟรีอีกแล้ว” “เฮ้ย! เจ้าว่าใครนะ!” กัปตันผังโกรธจัดจนอยากจะเข้าไปเอาเรื่อง แต่จั๋วฝานห้ามไว้และก้าวเดินเข้าไปข้างใน กัปตันผังไม่เข้าใจ “เจ้าห้ามข้าไว้ทำไม?” จั๋วฝานเพียงแต่ทำหน้าเคร่งขรึม ท่าทีของคนเฝ้าประตูสะท้อนให้เห็นถึงตัวตนของผู้เป็นนาย การพูดคุยกับคนพวกนี้รังแต่จะเสียเวลา สิ่งที่เขาต้องทำคือหาตัวลั่วหยุนชางให้พบและดูว่าเกิดอะไรขึ้น จวนไช่แห่งนี้อาจไม่ใช่สถานที่ที่น่าไว้วางใจอย่างที่คิด หลังจากสอบถามทาง พวกเขาก็มาถึงเรือนพักของสองพี่น้อง เมื่อเห็นสภาพที่พักอันซอมซ่อ ยิ่งกว่าห้องในโรงเตี๊ยม กัปตันผังก็สบถออกมาด้วยความเดือดดาล “ทำไมตระกูลไช่ถึงปฏิบัติกับคุณหนูและคุณชายน้อยเช่นนี้? พวกเขาทำราวกับว่าทั้งสองไม่ใช่แขกด้วยซ้ำ!” “ไม่ใช่แค่แขกหรอก พวกเขาไม่เห็นทั้งสองเป็นมนุษย์ด้วยซ้ำ” ความโกรธแค้นพลุ่งพล่านอยู่ในใจจั๋วฝาน ไม่ใช่เพียงเพราะความอยุติธรรมที่สองพี่น้องได้รับ แต่เขารู้สึกหงุดหงิดที่ต้องเสียเวลาและพลังงานไปกับเรื่องไร้สาระเหล่านี้ “เข้าไปกันเถอะ” จั๋วฝานเร่งก้าวตามกัปตันผังที่รีบผลักประตูเข้าไปข้างใน ทันใดนั้นพวกเขาก็เห็นลั่วหยุนไห่นั่งอยู่บนเตียงด้วยความหดหู่ สิ้นไร้ซึ่งความสดใสอย่างที่เคยเป็น ห้องพักนั้นช่างคับแคบ มีเพียงโต๊ะและเก้าอี้ที่ผุพัง กัปตันผังน้ำตาคลอ “คุณชายน้อย... อย่าได้เศร้าไปเลย” “ไอ้หนู พี่สาวเจ้าไปไหน?” จั๋วฝานถามตรงไปตรงมาอย่างไร้ความสงสาร ดูเหมือนการเข้มงวดของจั๋วฝานจะฝังใจเด็กน้อย ลั่วหยุนไห่ที่ไร้ชีวิตชีวาถึงกับสะดุ้งสุดตัวและได้สติขึ้นมา ลั่วหยุนไห่พูดตะกุกตะกักต่อหน้าจั๋วฝานที่กำลังเดือดดาล “พี่... พี่หญิงไปหา... คุณชายไช่ครับ เพื่อขอให้เขาช่วยบูรณะจวนเมฆา” “การไปขอร้องในสถานการณ์เช่นนี้ ก็ไม่ต่างอะไรกับการเอาหน้าไปให้เขาเหยียบย่ำ ตามข้ามา ไปหาพี่สาวเจ้า!” จั๋วฝานกระชากลั่วหยุนไห่ลงจากเตียง ท่าทีของเขาดูดุดันกว่าที่เคย กัปตันผังทำอะไรไม่ถูก พยายามจะห้ามจั๋วฝานไม่ให้เสียมารยาทกับเจ้านาย แต่บรรยากาศที่แผ่ออกมาจากจั๋วฝานทำให้เขาไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยปาก สุดท้าย ลั่วหยุนไห่ที่สั่นเทาด้วยความหวาดกลัวก็จำต้องนำทางพวกเขาออกไป กัปตันผังรีบก้าวตามไปพร้อมกับความคิดในหัว... [ตกลงใครกันแน่ที่เป็นเจ้านายกันละเนี่ย?]