บทที่ 19: หลงจิ่วเนตรเทพ “สองหมื่นงั้นรึ... หึหึหึ” จั๋วฝานลูบคางพลางส่ายหน้าก่อนจะเอื้อมมือไปคว้าคัมภีร์กลับมา “ในเมื่อคุณหนูหลงไม่จริงใจ ก็ไม่มีความจำเป็นต้องเจรจากันต่อ” ร่างบางรีบถอยกรูดพลางกอดม้วนคัมภีร์ไว้แนบอกด้วยความตื่นตระหนก ราวกับเกรงว่าจั๋วฝานจะฉกชิงมันไป “ท่านเจ้าสำนักจ้าว... สองหมื่นไม่ใช่จำนวนน้อยเลยสำหรับค่ายกลระดับหนึ่ง อีกอย่างนี่เป็นเพียงภาพวาด ไม่ใช่หยกบันทึก ราคาที่ข้าเสนอถือว่ายุติธรรมที่สุดแล้ว” “ฮ่าฮ่าฮ่า คุณหนูหลง ข้าอาจจะไม่ใช่ผู้มีความรู้กว้างขวาง แต่ข้าดูออกนะว่าท่านกำลังคิดจะต้มข้า ส่งคัมภีร์มา” จั๋วฝานยื่นมือออกไป ทว่ายังไม่รีบร้อนจะกระชากมา เขาจ้องมองนางด้วยสายตากดดัน หลงขุยกัดริมฝีปากแน่น มือยังคงกำภาพวาดไว้ไม่ยอมปล่อย นางเค้นเสียงลอดไรฟัน “ถือว่าข้าขาดทุนให้ท่านก็แล้วกัน... สามหมื่น!” “คุณหนูหลง ท่านยังจริงใจไม่พอ” จั๋วฝานส่ายหน้าอย่างผิดหวังก่อนจะโน้มตัวเข้าไปเพื่อคว้าคัมภีร์ หลงขุยรีบเอนกายหลบหลีกกรงเล็บปีศาจของจั๋วฝานด้วยท่าทีลนลาน อันที่จริงภาพวาดนี้เป็นเพียงค่ายกลระดับหนึ่ง และนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่นางได้เห็นของเช่นนี้ ราคาเริ่มต้นที่นางเสนอคือสองหมื่นก็ถือว่ายุติธรรมดี เพราะนางรู้อยู่เต็มอกว่าไม่อาจหลอกล่อคนฉลาดปราดเปรื่องอย่างจั๋วฝานได้ง่ายๆ ทว่าในโลกกว้างใหญ่นี้ ค่ายกลมีมากมายเหลือคณานับ นางย่อมไม่อาจรู้จักได้หมดสิ้น แม้ตระกูลขุนนางนักประเมินอันดับหนึ่งแห่งจักรวรรดิจะมีค่ายกลเก็บรักษาไว้มากมาย แต่นี่นับเป็นโอกาสหายากที่นางจะได้พบของแปลกตาที่นางไม่เคยเห็นมาก่อน ด้วยเหตุนี้ ต่อให้ต้องยอมขาดทุน นางก็ยินดีจะทำทุกวิถีทางเพื่อครอบครองค่ายกลนี้ น่าเสียดายที่จั๋วฝานผู้ไร้ความปรานีขวางทางนางอยู่ เขาไม่ยอมถอยหลังให้แม้แต่ครึ่งก้าว หลงขุยจึงหันไปหาคุณหนูแห่งตระกูลลั่วที่ถูกเมินเฉย “คุณหนูตระกูลลั่ว ภาพวาดนี้มีค่าสูงสุดแค่สามหมื่นเท่านั้น ในจักรวรรดินี้คงมีเพียงศาลาพยัคฆ์เร้นลับเท่านั้นที่มีทรัพย์พอจะซื้อค่ายกลชิ้นนี้ ท่านหาที่อื่นไม่ได้ราคาดีกว่านี้อีกแล้ว” “เอ่อ...” หญิงสาวลังเลพลางเหลือบมองจั๋วฝาน หลงขุยรู้ว่าตนพบช่องโหว่จึงรุกคืบเพื่อล่อลวง “คุณหนูตระกูลลั่ว หากท่านตกลงทำการค้ากับศาลาพยัคฆ์เร้นลับ ท่านจะกลายเป็นแขกผู้ทรงเกียรติของเรา ประตูของเราจะเปิดต้อนรับท่านเสมอ” แขกผู้ทรงเกียรติ? ลั่วอวิ๋นซางพึมพำ “นั่นไม่เท่ากับว่าเราได้ผู้สนับสนุนมาหรือ?” หัวใจนางพองโตด้วยความยินดีพลางหันไปหาจั๋วฝาน “หากว่า...” “หุบปาก!” จั๋วฝานคำรามก้องพร้อมจ้องเขม็งใส่หญิงสาวผู้โง่เขลา นังผู้หญิงซื่อบื้อนี่ถูกกล่อมจนใจอ่อนในไม่กี่วินาที ศาลาพยัคฆ์เร้นลับจะยอมเอาคอมาขึ้นเขียงรับผิดชอบให้แขกไร้ค่าพวกนี้ได้อย่างไร? การจะใช้อำนาจของพวกเขา การจะได้รับการคุ้มครองจากพวกเขา มีเพียงการแลกเปลี่ยนด้วยผลประโยชน์ที่เท่าเทียมเท่านั้น “คุณหนูหลง ข้าคือพ่อบ้านของตระกูลลั่ว เป็นผู้ดูแลกิจการทุกอย่างของตระกูล โปรดคืนภาพวาดมาให้ข้าด้วย” รอยยิ้มของจั๋วฝานเลือนหาย แทนที่ด้วยสายตาเย็นเยียบ ลั่วอวิ๋นซางยืนงุนงงสลับมองจั๋วฝานกับหลงขุย แม้คำพูดของเขาจะฟังดูสมเหตุสมผล แต่นับตั้งแต่เมื่อไหร่ที่อำนาจพ่อบ้านเหนือกว่าเจ้านาย? และเขากลายมาเป็นพ่อบ้านตั้งแต่ตอนไหนกัน? [ดูท่าแล้ว คุณหนูตระกูลลั่วนี่คงคุมพ่อบ้านของตัวเองไม่อยู่เสียแล้ว] หลงขุยทอดถอนใจ นางจำใจต้องส่งคัมภีร์คืนด้วยท่าทีอ้อยอิ่ง “น่าเสียดายยิ่งนักท่านจั๋วฝาน ข้อเสนอของท่านสูงเกินไป ข้าไม่อาจตกลงได้ แต่ข้าขอรับประกันด้วยชื่อเสียงของศาลาพยัคฆ์เร้นลับว่า ค่ายกลระดับหนึ่งชิ้นนี้ไม่มีทางมีมูลค่าเกินสามหมื่นเด็ดขาด” เมื่อได้คัมภีร์มาอยู่ในมือ จั๋วฝานก็ลุกขึ้นยืนแล้วโน้มตัวเข้าไปหาหลงขุยจนนางชะงักงัน ก่อนที่นางจะได้เอ่ยปากสิ่งใด จั๋วฝานก็กล่าวขึ้น “เสียใจด้วย ดูเหมือนข้าจะประเมินคุณหนูสูงเกินไป ท่านไม่เข้าใจอะไรเลยจริงๆ ที่นี่ไม่มีนักประเมินคนอื่นแล้วหรือ?” “ว... ว่าอย่างไรนะ ท่านบอกว่าข้าไม่เข้าใจ?” ใบหน้าของหลงขุยแดงก่ำด้วยความโกรธจัด หัวใจของนางสั่นสะท้านด้วยความอัดอั้น ไม่มีสมบัติชิ้นใดที่ผ่านมือนางแล้วจะถูกประเมินพลาด การที่นางสามารถระบุได้ว่าหยกดำนั่นเป็นของปลอมแม้จะอธิบายเหตุผลไม่ได้ นั่นคือพรสวรรค์ของนาง และด้วยเหตุนี้เองนางจึงก้าวขึ้นมาเป็นนักประเมินระดับสูงสุดได้ กล่าวสั้นๆ คือ นางคือผู้เชี่ยวชาญ! ทว่าจั๋วฝานกลับมาเยาะเย้ยพรสวรรค์และปฏิเสธฝีมือการประเมินของนาง นี่มันยิ่งกว่าการทำร้ายร่างกาย แต่มันคือการดูหมิ่นศักดิ์ศรีของนางโดยตรง “ท่านจั๋วฝาน ดวงตาของท่านอาจจะแม่นยำ แต่การโอหังเกินตัวไม่ใช่เรื่องดีนัก” หลงขุยเผยรอยยิ้มที่ไม่ได้มาจากความโกรธเพียงอย่างเดียว ทุกคนได้ยินเสียงกัดฟันของนางดังกึก แต่จั๋วฝานเพียงยิ้มตอบ “ที่นี่มีนักประเมินคนอื่นอีกหรือไม่?” หลงขุยจ้องเขม็ง “ได้! งั้นก็รออยู่นี่แหละ” นางสะบัดหน้าเดินจากไป ลั่วอวิ๋นซางรู้สึกกังวลกับความโกรธของหลงขุย “เราทำศาลาพยัคฆ์เร้นลับขุ่นเคืองเข้าแล้วหรือ?” จั๋วฝานส่ายหน้าพร้อมรอยยิ้มแปลกประหลาด ครู่ต่อมา หลงขุยก็ปรากฏตัวอีกครั้งด้วยฝีเท้าที่มั่นคง ทว่าคราวนี้มีชายชราคนหนึ่งเดินเคียงข้างนางมาด้วย “หลงจิ่วเนตรเทพ?” ลั่วอวิ๋นซางอุทานด้วยความตกใจก่อนจะหันไปทางจั๋วฝาน “เขาคือผู้ดูแลศาลาพยัคฆ์เร้นลับประจำเมืองกังวานลม นักประเมินใหญ่ หลงจิ่วเนตรเทพ” “อ้อ นั่นคุณหนูตระกูลลั่วนี่เอง” แม้จะอยู่ห่างออกไปร้อยก้าว เสียงของหลงจิ่วก็ดังกังวานชัดเจน “ข้าพบท่านพ่อของเจ้าเมื่อยี่สิบปีก่อน ตอนนั้นเขายังเปี่ยมไปด้วยความฮึกเหิม ไม่นึกเลยว่าตระกูลของเจ้าจะต้องถึงขั้นนำสมบัติออกมาขาย” หัวใจของจั๋วฝานกระตุกวูบ คิ้วขมวดเข้าหากัน พลังฝีมือของชายชราผู้นี้เหนือกว่าไช่หรงไปอีกระดับ หนึ่งที่แม้แต่จั๋วฝานก็ยังมองทะลุไม่ได้ ไม่ใช่เพราะสายตาเขาแย่ หรือชายชราซ่อนพลัง แต่เพราะระดับความต่างระหว่างพวกเขาห่างกันเกินไป [เข้าใจแล้ว ที่แท้ศาลาพยัคฆ์เร้นลับก็มีผู้เชี่ยวชาญระดับนี้อยู่] จั๋วฝานครุ่นคิด ไม่นานนัก หลงจิ่วที่ถูกประคองโดยหลงขุยก็มาถึงตรงหน้า ลั่วอวิ๋นซางรีบคำนับ “ท่านปู่จิ่ว” คนอื่นๆ รีบทำตามทันที มีเพียงจั๋วฝานที่ยังคงยืนนิ่ง หลงจิ่วกวาดสายตามองเขาด้วยตาข้างเดียวที่ดูขุ่นมัว “เจ้าคือพ่อบ้านตระกูลลั่วรึ?” “ใช่!” “ดี! ใครก็ย่อมดีกว่าตาเฒ่าซุนนั่น” หลงจิ่วเหลือบมองพวกเขาอย่างมีความหมายก่อนจะนั่งลง “ข้าได้ยินมาว่าเจ้ากังขาในฝีมือของเสี่ยวขุยงั้นรึ?” “ใช่” จั๋วฝานตอบอย่างไม่อ้อมค้อม ทำให้นางพ่นลมหายใจใส่ด้วยความไม่พอใจ “ฮ่าฮ่าฮ่า เสี่ยวขุยนางอาจจะยังใหม่ในวงการนี้ แต่ดวงตาของนางนั้นเที่ยงตรง คำประเมินของนางย่อมไม่ผิดพลาดไปมากนัก แต่ในเมื่อเจ้ากังขา คนตาบอดอย่างข้าจะขอดูให้เอง” “เชิญ” จั๋วฝานยื่นคัมภีร์ให้ รอยยิ้มของหลงจิ่วหายวับไปเมื่อเขาสอดส่ายสายตามองดูเนื้อหาข้างใน จ้องเขม็งไม่วางตา “ท่านอาจิ่ว ข้าพูดไม่ผิดใช่ไหมล่ะ?” หลงขุยแสยะยิ้ม “ค่ายกลระดับหนึ่ง สามหมื่นศิลาวิญญาณ” หลงจิ่วจ้องมองภาพวาดต่อไปอยู่นาน ก่อนจะเอ่ยปากด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “ข้านึกไม่ถึงเลยว่าตระกูลลั่วจะซุกซ่อนของล้ำค่าเช่นนี้ไว้ได้ เจ้าหนู เจ้าคิดอย่างไรกับราคาหนึ่งล้านแปดแสนศิลาวิญญาณ?” อะไรนะ? ทุกคนอ้าปากค้าง โดยเฉพาะหลงขุย นางไม่เคยฝันมาก่อนเลยว่าวันหนึ่ง ผู้ดูแลศาลาพยัคฆ์เร้นลับอย่างหลงจิ่ว จะเอ่ยวาจาถึงตัวเลขที่สูงเสียดฟ้าเช่นนี้ออกมา...