**บทที่ 7: ความฝันที่มังกรหยิบยื่นให้** ภายในใจของผมมันพร่าเลือนจนไม่อาจนิยามได้ว่าทำไมถึงได้มาอยู่ในที่แห่งนี้... แต่เดี๋ยวก่อน มันไม่กะทันหันไปหน่อยหรือ? เมื่อสติเริ่มกลับมาเรียบเรียงได้อีกครั้ง ความกระวนกระวายใจที่ไร้ที่มาก็ค่อย ๆ จางหายไป ผมยังคงสวมชุดโดกิฝึกซ้อมและถือคันธนูอยู่ในมือ ใช่แล้ว... นี่คือสถานที่ที่ผมควรจะอยู่ หลังจากส่งทุกคนกลับบ้าน ผมก็มักจะฝึกธนูเพียงลำพังเสมอ แต่บรรยากาศกลับไม่สู้ดีนัก จิตใจของผมเหมือนจะหลุดลอยไปที่อื่น “สงสัยกัปตันคงจะหงุดหงิดใส่ผมอีกแน่ ๆ” ผมพึมพำเพื่อเปลี่ยนอารมณ์ พลางตัดสินใจเริ่มฝึก 'เล็งให้เข้าเป้ากลาง' *ฟิ้ว... ฉึก!* ลูกธนูพุ่งทะยานเข้ากลางเป้าอย่างแม่นยำ ท่ามกลางความเงียบสงัดที่ไร้คู่แข่ง ผมยิงต่อเนื่องไปอีกดอก มันก็ยังเข้าเป้าเดิม “อืม... วันนี้ฟอร์มดีใช้ได้เลย” เมื่อนึกขึ้นได้ว่าช่วงเวลาผลัดเปลี่ยนตำแหน่งรุ่นพี่ใกล้เข้ามา ความกังวลก็เริ่มก่อตัวขึ้นในอกอีกครั้ง “กัปตันคนต่อไปคงเป็นฮิงาชิ แต่ใครกันนะที่จะมาเป็นรองกัปตัน?” จังหวะนั้นเอง ลูกธนูที่ผมยิงออกไปกลับเบี่ยงทิศทางอย่างรุนแรงอย่างที่แทบไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ทำไมกัน? ผมวางคันธนูลงแล้วนั่งคุกเข่าในท่าเซซะ “รองกัปตัน... นั่นมัน... ผมงั้นเหรอ?” ความสับสนตีรื้นขึ้นมา ผมไม่เคยมีความทะเยอทะยานขนาดนั้น หากต้องการจะเป็นกัปตัน ผมคงพุ่งเป้าไปที่ตำแหน่งนั้นตั้งแต่แรกแล้ว แต่นี่... การเปลี่ยนตำแหน่งยังไม่เกิดขึ้นด้วยซ้ำ ตามธรรมเนียมแล้วรุ่นพี่จะประกาศกันในช่วงก่อนเทศกาลโอบ้ง แม้ในกลุ่มพวกเขาจะตัดสินใจกันไว้เนิ่นนานแล้วก็ตาม ผมกวาดสายตาไปรอบ ๆ โดโจ เหมือนเห็นเงาไหววูบไปมา แต่พอมองดูอีกครั้งก็กลับว่างเปล่า... ตาฝาดไปเองงั้นหรือ? ช่างเถอะ ถ้าไม่มีใครล่วงรู้เรื่องนี้ ก็ถือว่าปลอดภัย *ฟิ้ว... ฉึก!* ลูกธนูที่สามปักเข้ากลางเป้าอย่างสมบูรณ์แบบ มันปักทะลุลูกธนูดอกเดิมที่อยู่ก่อนหน้า ผมถอนหายใจและตัดสินใจเลิกฝึกเพียงเท่านี้ ผมหยิบคันธนูส่วนตัวที่คุ้นเคยขึ้นมาลองง้างสายอีกครั้ง ความต้านทานที่มากกว่าคันธนูทั่วไปกลับให้ความรู้สึกสบายใจอย่างประหลาด “ฮึ่ย!” ผมเผลอส่งเสียงออกมาโดยไม่รู้ตัว ทั้งที่ฝึกฝนอยู่ทุกวันแต่ความรู้สึกนี้มันกลับสดใหม่... ลูกธนูที่ยิงไปจากระยะห่างนั้นกลับพุ่งเข้ากลางเป้าอย่างน่าเหลือเชื่อ บ้าจริง ทั้งที่ตั้งใจจะยิงให้พลาดแท้ ๆ “ช่วยไม่ได้แฮะ... ต้องเดินไปเก็บก็ออกจะยุ่งยากอยู่” ผมบ่นพึมพำขณะเดินไปเก็บลูกธนู ก่อนจะจัดการธุระทุกอย่างให้เรียบร้อยและเปลี่ยนชุดเพื่อกลับบ้าน ทว่าตรงทางออกนั้น... กลับมีหญิงสาวคนหนึ่งยืนรออยู่ “รุ่นพี่คะ... ขอบคุณที่เหนื่อยมาทั้งวันนะคะ” เธอคือรุ่นน้องที่เพิ่งเข้าชมรมมาทีหลัง เธอขยันขันแข็งมากจนฝีมือพัฒนาแซงหน้ารุ่นที่เข้าพร้อมกันไปไกล “อ้าว ฮาเซงาว่านี่เอง มีอะไรหรือเปล่า? ทำไมถึงยังไม่กลับบ้านอีก?” “อะ... คือว่า ก่อนจะถึงช่วงวันหยุด มีบางเรื่องที่ฉันจำเป็นต้อง...” เธออึกอัก “หืม? ถ้าเรื่องที่อยากยิงให้เข้าเป้า เธอทำได้แล้วไม่ใช่เหรอ?” ผมจำได้ว่าเธอเคยตั้งเป้าหมายไว้ และเมื่อเดือนกรกฎาคมที่ผ่านมา เธอก็ทำสำเร็จ แม้ในสายตาผมมันจะดูเหมือนโชคช่วย แต่นั่นก็พิสูจน์แล้วว่าเธอมีพรสวรรค์ที่พัฒนาได้เร็วกว่าผมหลายเท่าตัวนัก “ไม่ใช่เรื่องนั้นค่ะ... รุ่นพี่ไม่รู้จริง ๆ เหรอคะ?!” เธอทำไหล่ตกเมื่อเห็นผมทำหน้างง ผมมองผมหางม้าด้านข้างของเธอที่ถูกแสงอาทิตย์ยามเย็นส่องจนเป็นสีแดงเรื่อ อดไม่ได้ที่จะเผลอชมออกไปว่า “ทรงนี้เข้ากับเธอดีนะ” นั่นทำให้เธอเริ่มทำทรงผมนี้บ่อยขึ้นจนผมจำชื่อเธอได้แม่นขึ้นมา “รุ่นพี่มิสุมิคะ” เสียงเรียกของเธอฉุดผมกลับมาจากภวังค์ “มีอะไรเหรอ?” “ฉัน... ชื่นชมรุ่นพี่มานานแล้วค่ะ ฉันชอบรุ่นพี่ ได้โปรดคบกับฉันเถอะนะคะ!” ความเงียบงันแผ่ซ่านราวกับโลกหยุดหมุน... เมื่อกี้เธอว่าอะไรนะ? ผมมองดูรุ่นน้องตรงหน้าด้วยความไม่อยากจะเชื่อ ผมน่ะเหรอจะมีเสน่ห์ดึงดูดขนาดนั้น? ในด้านการเรียนผมก็แค่พอไปวัดไปวา กีฬาก็อยู่ในระดับกลางค่อนบน แถมเด็กคนนี้ยังเคยประกาศตอนเข้าชมรมว่ามีแฟนแล้วด้วย... “นั่นมันเป็นคำโกหกค่ะ! ฉันแค่กลัวว่าเพื่อนจะห่วงเรื่องรุ่นพี่อิบุคิเลยพูดไปส่ง ๆ...” เธอสารภาพพร้อมกับใบหน้าที่แดงก่ำ “ถ้าอย่างนั้น... ฉันก็ต้องขอโทษด้วยนะฮาเซงาว่า ฉันยังไม่มีความคิดที่จะคบกับใครในตอนนี้ ฉันอยากจะเริ่มคบกับใครสักคนหลังจากที่ตกหลุมรักเขาจริง ๆ เท่านั้น” ผมปฏิเสธอย่างนุ่มนวล “ถ้าอย่างนั้นก็ไม่เป็นไรค่ะ! แค่ลองคบกันไปก่อนก็ได้! หลังจากนั้นเดี๋ยวรุ่นพี่ก็จะชอบฉันเอง! ไม่ได้เหรอคะ... มาโคโตะซัง!” คำว่าชื่อต้นของผมที่หลุดออกมาจากปากเธอทำให้ผมหัวใจแทบวาย นี่มันเหตุการณ์อะไรกันเนี่ย?! ความสะดวกสบายที่เกินจริงนี้มันชวนให้หวั่นไหวเหลือเกิน แต่สุดท้ายผมก็ยอมอ่อนข้อให้จนได้ด้วยความไม่เด็ดขาด “...ก็ได้ แต่ถ้าผ่านช่วงทดลองไปแล้วรุ่นพี่ยังไม่ชอบ ฉันจะไม่ร้องไห้หรอกค่ะ!” นั่นมันคำลวงชัด ๆ... ผมถอนหายใจยอมรับ แต่ขณะที่กำลังจะเดินออกไปนั้น ฮิงาชิ เพื่อนร่วมชั้นที่น่าจะได้เป็นกัปตันคนต่อไปก็ปรากฏตัวขึ้น พร้อมกับบทสนทนาที่บีบคั้นหัวใจและกลิ่นอายของเหตุการณ์ที่ผิดเพี้ยนไปจากความจริง... นี่ไม่ใช่ความจริง... ภาพตรงหน้าเริ่มบิดเบี้ยวและแตกร้าว ความรู้สึกที่ถูกจ้องมองจากเบื้องลึกเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ “นี่ไม่ใช่ความจริงของฉัน!” ผมตะโกนก้องในใจเมื่อตระหนักได้ว่านี่คือภาพลวงตาอันโหดร้าย ผมฝืนทนต่อความเจ็บปวดจากเสียงเตือนในหัวที่เริ่มจางลง ก่อนจะรวบรวมพลังทั้งหมดไว้ที่ฝ่ามือขวาจนปรากฏแสงสีแดงฉาน “ฉันเบื่อความงี่เง่าของแกเต็มทีแล้ว! อิบุคิ!!!” *ปัง!!!* ผมระเบิดพลังซัดเข้าใส่กำแพงแห่งภาพลวงตานั้นด้วยความคับแค้นใจทั้งหมดที่มีต่ออดีตเพื่อนเลวที่ชอบเหยียบย่ำความรู้สึกของผม... ทันใดนั้น โลกทั้งใบก็สั่นสะเทือน!