ความฝัน... ไม่สิ เขาไม่รู้ว่านี่คือความฝัน ความทรงจำ หรือภาพหลอนกันแน่ ในยามที่ชีวิตโลดแล่นอยู่บนเส้นแบ่งระหว่างความเป็นและความตาย เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตนเองตายไปแล้ว กำลังจะตาย หรือยังมีชีวิตอยู่ ทุกภาพที่ฉายชัดในมโนสำนึก... มีเพียงเรื่องราวในอดีต ความทรงจำวัยเยาว์: ภาพของตนเองเมื่อครั้งแรกที่ก้าวเข้าสู่สำนักเขาฮวา ทิวทัศน์ของการฝึกฝนร่วมกับศิษย์พี่ ช่วงเวลาที่เขาหลีกหนีจากกฎระเบียบอันเข้มงวดของสำนักเพื่อออกไปเผชิญโลกกว้าง “ก่อนจะเป็นจอมยุทธ์ เจ้าคือผู้ฝึกตน เจ้าต้องตระหนักไว้เสมอว่าพลังที่ปราศจากคุณธรรมเป็นเพียงความรุนแรงเท่านั้น” เสียงเทศนา... เสียงเทศนาที่ไม่เคยหยุดหย่อน มันทำให้เขารู้สึกเบื่อหน่าย แม้จะเป็นศิษย์ของสำนักเขาฮวา แต่เขากลับไม่เคยปฏิบัติตามคำสอนอย่างเต็มใจ แม้พรสวรรค์ตามธรรมชาติจะส่งให้เขาได้รับสมญานาม "จอมกระบี่บุปผาเหมย" เขาก็ยังเป็นเพียงผู้เริ่มต้นในวิถีแห่งเขาฮวา เหตุใดเขาถึงไม่ตระหนักให้เร็วกว่านี้? แม้ในยามที่คำสอนดูไร้เหตุผล แม้จะรู้สึกแปลกแยก... แต่ทุกสิ่งทุกอย่างที่หล่อหลอมตัวตนของเขาก็ล้วนมาจากสำนักเขาฮวา นั่นคือเหตุผลที่เขายกย่องเทิดทูนสำนักแห่งนี้เหลือเกิน เขาตระหนักได้เมื่อสายเกินไป... สายเกินกว่าจะหวนกลับไปเสียใจ หากเพียงแต่เขาใส่ใจคำสอนอีกสักนิด หากเพียงแต่เขาแข็งแกร่งขึ้นอีกสักหน่อย เขาอาจสามารถเปลี่ยนแปลงจุดจบอันขมขื่นนั้นได้ หากเพียงแต่เขา... “เจ้ากำลังเสียใจกับการตัดสินใจของเจ้ารึ?” ชองมยองได้ยินสุ้มเสียงอันอ่อนโยนของศิษย์พี่จางมุน ชายผู้เป็นทั้งบิดา พี่ชาย และครอบครัว คือเป้าหมายในชีวิตของชองมยอง เขาปรารถนาที่จะติดตามชายผู้นี้ไปจนถึงที่สุด แต่ก็สายเกินไปแล้วเช่นกัน ใช่... ข้าเสียใจ ข้าเสียใจเหลือเกิน ศิษย์พี่ “ไม่จำเป็นต้องเสียใจไปหรอก” น้ำเสียงของเขายังคงเปี่ยมด้วยความอบอุ่น “อย่างไรเสีย ที่นี่ก็คือสำนักเขาฮวา” ...ศิษย์พี่ ดูเหมือนชองมยองจะได้ยินเสียงหัวเราะแผ่วเบาของเขา... ชายผู้ที่อบอุ่นและเปี่ยมเมตตาเสมอ “เพราะนี่คือสำนักเขาฮวา” ตึง! ถึงกระนั้น... ผลัวะ! หืม? อะไรกัน? “อ๊ากกกกกกกกกกกก!” เจ็บ! หัวข้า! นี่มันอะไรกัน! ความเจ็บปวดแบบไหนกันนี่? หรือนี่คือความรู้สึกยามที่แขนขาถูกตัดขาด? “จ-จอมมารฟ้า?” เจ้านั่นยังไม่ตายอีกรึ? ชองมยองยกมือขึ้นป้องกันศีรษะตามสัญชาตญาณ หากมันยังไม่ตาย การโจมตีระลอกนี้คงส่งเขาไปสู่ความตายอย่างสมบูรณ์ “จอมมารฟ้า?” แต่เสียงที่ตอบกลับมาไม่ใช่ของจอมมารฟ้า แต่เป็นเสียงแหบแห้งสะอื้นไห้ที่เขาไม่คุ้นเคย “หะ?” เมื่อเขาลืมตาขึ้น ใบหน้าที่เห็นก็ดูแปลกตาไม่แพ้กัน ขอทาน? ใช่แล้ว ขอทาน... เมื่อดูจากปมเชือกที่ผูกรอบเอว คงเป็นเพียงขอทานระดับเริ่มต้น ขอทานชั้นปลายแถว ขอทานเจ้าของใบหน้าบูดบึ้งมอมแมมจ้องมองมายังชองมยอง อะไรกัน? เขาไม่เข้าใจเลยว่าเกิดอะไรขึ้น “‘จอมมารฟ้า’ – พูดเป็นเล่นไป!” ใบหน้าของขอทานแดงก่ำด้วยความหงุดหงิด “ไอ้ขี้เกียจสันหลังยาว ยังจะละเมออีกรึ! คนอื่นเขาออกไปขอทานกันหมดแล้ว แต่แกยังนอนอยู่ที่นี่เหมือนทำความดีความชอบมางั้นแหละ! เห้ย! ข้าดูน่าขันสำหรับแกรึไงหา?” ขอทานยกไม้ไผ่ในมือขึ้น เดี๋ยวนะ... เด็กนี่กำลังข่มขู่ข้างั้นรึ? เป็นอย่างนี้นี่เอง “หืม?” ขอทานชะงักไปเมื่อเห็นรอยยิ้มมุมปากของชองมยอง มันเป็นสถานการณ์ที่ประหลาด แต่เขาไม่รู้สึกว่าจำเป็นต้องใส่ใจหาที่มาที่ไป ท้ายที่สุดแล้ว ชองมยองคือใครกัน? เขาคือผู้ที่ถูกจัดให้อยู่ในสามอันดับแรกของเหล่าจอมกระบี่ทั่วหล้า ผู้คนต่างยกย่องเพลงกระบี่ของเขาว่าเป็นแก่นแท้ของสำนักเขาฮวา และขนานนามเขาว่าจอมกระบี่บุปผาเหมย แม้แต่สองในสามจอมกระบี่ผู้ยิ่งใหญ่ก็ยังไม่คู่ควรจะเป็นคู่มือให้เขา ยิ่งไปกว่านั้น ในลมหายใจสุดท้ายของจอมมารฟ้า มันยังยอมรับในเพลงกระบี่ของชองมยอง เหล่าศิษย์และเจ้าสำนักต่างต้องก้มศีรษะให้เขา แต่ขอทานผู้นี้กำลังข่มขู่เขางั้นรึ? ข่มขู่...เนี่ยนะ? “หา? อึ๋ง? แกยังจะมาหัวเราะอีกเรอะ?” “ฟังนะ เจ้าหนู” “‘ฟังนะ’?” “ข้ากำลังพยายามทำความเข้าใจสถานการณ์อยู่ แต่ก่อนอื่น... วางของในมือลงซะ” “ฮะ ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!” ขอทานทำได้เพียงระเบิดเสียงหัวเราะ ชองมยองขมวดคิ้ว กล้าดียังไงมามีปฏิกิริยาแบบนี้กับเขา? แล้วทันใดนั้น ขอทานก็หวดไม้ไผ่ลงมาที่ชองมยอง หือ... ชองมยองถึงกับพูดไม่ออก กล้าดียังไงที่ขอทานชั้นต่ำบังอาจทำเช่นนี้ ทั้งที่รู้ว่าชองมยองคือใคร? ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น วันนี้เขาจะต้องดัดสันดานขอทานคนนี้ให้จงได้ ก่อนอื่น ต้องหยุดไม้นั่น! ชองมยองยกแขนขวาขึ้น... ...อะไรกัน? หืม? ช้า? ทำไมแขนของเขาถึงได้เชื่องช้าเช่นนี้? ไม้เท้านั้นรวดเร็ว แต่ทำไมแขนของเขาถึงได้เอื้อมไปรับมันอย่างเชื่องช้าปานนี้? มันไม่สมเหตุสมผลเลย... ด้วยความเร็วของเขา ป่านนี้เขาน่าจะคว้าไม้นั่นไว้ในมือแล้ว อ้อ! อาจเป็นเพราะอาการบาดเจ็บ? ถ้าเช่นนั้นก็แค่ต้องใช้พลังภายใน... เอ๊ะ? นั่นอะไร? ที่หางตา เขาเห็นมือเล็กๆ ข้างหนึ่งปรากฏขึ้น กำลังเคลื่อนเข้าหาไม้เท้าด้วยความเร็วระดับหอยทาก ช้าเกินไปและ... ...สั้นเกินไป? หืม? มือเล็กแค่นั้นหยุดมันไม่ได้หรอก! ไม่ได้การแล้ว! ไม้เท้าฟาดลงกลางกระหม่อมของชองมยองอย่างจัง ชองมยองทรุดลงกับพื้น ชักกระตุก ความคิดทั้งหมดถูกปัดเป่าหายไปสิ้นด้วยความเจ็บปวดราวกับกะโหลกจะแตกเป็นเสี่ยงๆ “อ๊ากกกกก!” ชองมยองกุมศีรษะกลิ้งไปมา แม้แต่ตอนที่แขนเขาถูกฉีกกระชากก็ยังไม่เจ็บปวดเท่านี้! “ไอ้สารเลว!” ขอทานกระหน่ำตีเขาอย่างจริงจัง “สถานการณ์เรอะ? เข้าใจสถานการณ์เรอะ? ข้าจะทำให้แกเข้าใจสถานการณ์เอง! ถ้าจะบ้าก็บ้าไปเลย! ไอ้เวร! โดนแดดเผาจนสมองเน่ารึไง? ยารักษาคนเพี้ยนคือการโดนตีนโว้ย!” “อั่ก! อั่ก! อั่ก! ไอ้ขอทานบ้า! หยุดเดี๋ยวนี้ ไม่งั้น... อั่ก!” “ตาย! ตายซะ!” “อ๊า—เจ็บ! อั่ก!” เสียงร้องของชองมยองค่อยๆ เปลี่ยนไปตามแรงที่ถูกกระหน่ำตี “—แก! ข้าไม่ปล่อยแกไว้แน่! ข้าจะฉีกแกเป็นชิ้นๆ—” ผลัวะ! “—หยุด! ได้โปรดหยุดที ไอ้สารเลว!” ผลัวะ! “—อั่ก! อ๊ากกก! ตีข้าทำไม! อั่ก!” ผลัวะ! “ไอ้—ขอ—อ๊า อั่ก! ข้าขอโทษ!” การหวดกระหน่ำยังคงดำเนินต่อไปอย่างไม่ปรานี “...ช่วย...” ผลัวะ! “ไว้ชีวิตข้าด้วยยยยยย!” ราวกับจะบอกว่าโลกนี้ไม่มีโอกาสครั้งที่สองให้ฟรีๆ ชองมยองถูกซ้อมจนน่วมในพริบตา “...อั่ก... มันหยามศักดิ์ศรีข้า” ชองมยองดึงเศษผ้าที่อุดจมูกไว้ออก “อ่า อ่าาา” ทันทีที่เห็นคราบสีแดงบนผ้า ใบหน้าของชองมยองก็พลันซีดเผือด เลือดกำเดา! ไม่ใช่เลือดกำเดาจากอาการบาดเจ็บภายใน แต่เป็นเลือดกำเดาจากการถูกทุบตี! มันจะเป็นไปได้อย่างไร? ไม่ใช่แค่เลือดกำเดา แต่ทุกอย่างดูผิดเพี้ยนไปหมดตั้งแต่ที่เขาลืมตาขึ้นมา ไม่ต้องพูดถึงเปลือกตาที่บวมช้ำ รู้สึกเหมือนไม่มีส่วนไหนของร่างกายที่ไม่ถูกสัมผัส การทุบตีใครสักคนได้อย่างทั่วถึงขนาดนี้ต้องนับเป็นศิลปะแขนงหนึ่งเลยทีเดียว ถ้าไม่มีคนมาห้าม มันคงจะตีต่อไปไม่หยุด! ทั้งชีวิตนี้เขาเคยโดนตีแบบนี้บ้างไหม? แม้จะสร้างเรื่องแผลงๆ ไว้มากมายในสำนักเขาฮวาที่ขึ้นชื่อเรื่องความเข้มงวด เขาก็ยังไม่เคยถูกตีหนักขนาดนี้ ต้องมาทนทุกข์กับความอัปยศอดสูเช่นนี้เป็นครั้งแรกด้วยน้ำมือของขอทาน... ! “ข้าจะจัดการมัน... ไอ้สารเลว! ข้าจะฉีกมันเป็นชิ้นๆ” ความโกรธและความหงุดหงิดเดือดพล่านอยู่ภายใน ชองมยองนอนแผ่บนพื้น หากเขาทำอะไรวู่วาม มีแต่จะทำให้ร่างกายที่บอบช้ำอยู่แล้วเจ็บหนักกว่าเดิม “ไม่สิ... แทนที่จะคิดเรื่องนั้น” ชองมยองพยุงตัวเองลุกขึ้นและจ้องมองลงไปในแม่น้ำ ใบหน้าของเด็กหนุ่มที่ไม่คุ้นเคยทักทายเขากลับมา เมื่อชองมยองทำหน้าบิดเบี้ยว เด็กหนุ่มในน้ำก็ทำตาม เมื่อชองมยองถอนหายใจ เด็กหนุ่มก็ทำเช่นกัน “...มันเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้ยังไง?” ทำไมถึงมีใบหน้าของเด็กคนอื่นอยู่ในน้ำ? ไม่สิ มันก็เป็นใบหน้าที่ดูดี การเปลี่ยนแปลงของใบหน้าไม่ได้ทำให้เขาทุกข์ใจนัก—อย่างไรเสีย ยิ่งเด็กก็ยิ่งดีไม่ใช่รึ? แต่นี่มันเด็กเกินไปหน่อย แม้ว่า...เด็กก็ยังดีกว่าแก่ล่ะนะ นอกจากนี้ ไม่ว่าจะเปรียบเทียบแค่ไหน ใบหน้านี้ก็มีเสน่ห์และหล่อเหลามากกว่าชองมยองคนเดิมมากนัก เขาไม่มีข้อตำหนิใดๆ เกี่ยวกับใบหน้าใหม่นี้ แต่สิ่งที่ทำให้เขาไม่พอใจ คือร่างกายที่เด็กลงไปด้วยต่างหาก เตี้ย... แขนขาสั้น—ไม่ใช่เพราะเขาเตี้ยโดยธรรมชาติ แต่เพราะเขายังเป็นเด็ก ที่เลวร้ายกว่านั้นคือ ร่างกายนี้มีแต่หนังหุ้มกระดูก แม้แต่ตอนนี้ เขาก็ยังเหนื่อยและหิวเกินกว่าจะยกมือขึ้นไหว อา ช่างมันเถอะ! “ถ้าเช่นนั้น...” สรุปก็คือ... “หมายความว่าข้ารอดชีวิต” บางทีคำว่า “ข้า” อาจไม่เหมาะสม ไม่ว่าจะมองอย่างไร เด็กคนนี้ก็ไม่เหมือนจอมกระบี่บุปผาเหมย ชองมยองเลยแม้แต่น้อย จอมกระบี่ได้จากไปแล้ว: วิญญาณและความทรงจำทั้งหมดของเขา บัดนี้สถิตอยู่ในร่างของขอทานเด็กคนหนึ่ง “นี่ต้องเป็นฝีมือของปิศาจแน่ๆ” หรืออาจเป็นการกลับชาติมาเกิดตามหลักพุทธศาสนา? ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้ เขาน่าจะเข้าร่วมกับเส้าหลินแทนสำนักเขาฮวา เขาอดสงสัยไม่ได้ว่าจอมมารฟ้าอาจใช้มนต์คาถาอันน่าขยะแขยงบางอย่างกับเขา แต่ถ้ามันสามารถทำเรื่องมหัศจรรย์เช่นนั้นได้ ป่านนี้มันคงครอบครองโลกทั้งใบไปแล้ว ชองมยองไม่สนใจจริงๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เขาก็ต้องยอมรับว่าทุกสิ่งรอบตัวเขาเป็นของจริง นี่ไม่ใช่ความฝันหรือภาพมายา ทั่วทั้งร่างของเขาปวดระบมไปหมด—ยิ่งคิดก็ยิ่งโกรธ “นั่งคิดไปก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง อย่างแรก ข้าต้องหาให้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่” ชองมยองกระโดดลุกขึ้นและวิ่งไปยังกระท่อมของเหล่าขอทาน หรืออย่างน้อย... เขาก็พยายามจะวิ่ง “อึก!” เพียงไม่กี่ก้าว เขาก็ล้มลง “แกตีข้าแรงมากนะ ไอ้สารเลว!” ดวงตาของชองมยองฉายแววโกรธเกรี้ยว “ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ข้าจะตอบแทนแกอย่างสาสมแน่นอน” ดูเหมือนว่าแม้แต่ความตายก็มิอาจขัดเกลานิสัยโสมมของเขาได้เลยแม้แต่น้อย