## แปลภาษาไทย (Epic Full Prose): **บทที่ 26 สัตว์ร้ายผู้หฤโหด: ไวลด์** **ผู้แปล:** BornToBe “ไวลด์ เกิดอะไรขึ้นเมื่อครู่นี้? ทำไมพลังของเจ้าถึงได้ระเบิดออกมหาศาลขนาดนั้น?” ทันทีที่กลับถึงบ้าน เฉินหลงก็เอ่ยถามไวลด์ถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ในตอนนั้นเอง ไวลด์ได้ส่งมอบความรู้สึกอันน่าเกรงขามแม้กระทั่งแก่เฉินหลงเอง “ข้าไม่รู้เลย เมื่อเห็นคนผู้นั้นกำลังจะทำร้ายท่าน หัวของข้าพลันอื้ออึง ร่างกายก็พลันร้อนผ่าว ราวกับพลังงานอันไร้ที่สิ้นสุดกำลังหลั่งไหลออกมาจากกายข้า” ไวลด์เอ่ยตอบอย่างไม่แน่ใจ เฉินหลงวางมือบนบ่าของไวลด์ และใช้พลังจิตอันยอดเยี่ยมของตนเองสอดส่องเข้าไปในร่างกายของเขา แต่เมื่อมันหลั่งไหลเข้าไป เขากลับพบกับสถานการณ์ที่น่าตกตะลึงอย่างสิ้นเชิง ร่างของไวลด์แตกต่างจากผู้คนอื่น ๆ ส่วนใหญ่มีเส้นชีพจรที่คดเคี้ยวมากมายในร่างกาย แต่ไวลด์กลับมีเพียงสี่เส้นเท่านั้น เส้นชีพจรทั้งสี่นั้นทอดยาวจากตันเถียนไปยังแขนขาทั้งสี่ นี่เป็นครั้งแรกที่เฉินหลงเคยพบเจอสิ่งเช่นนี้ ยิ่งไปกว่านั้น สิ่งที่น่าประหลาดใจที่สุดไม่ใช่เส้นชีพจรที่แปลกประหลาดเหล่านี้ แต่เป็นร่างกายของเขา เซลล์ส่วนใหญ่ของเขาได้ปิดตัวลง ราวกับว่าพวกมันได้ตายไปแล้ว แต่มันไม่ใช่ความตายที่แท้จริง เฉินหลงสัมผัสได้ว่าเมื่อความร้อนแผ่ผ่าน พวกเซลล์ที่อยู่ในสภาวะพักตัวนั้นจะกลืนกินเซลล์ใด ๆ ที่ผ่านเข้ามา ก่อนจะกลับคืนสู่สภาพของการตายลวงตานั้นอีกครั้ง ไวลด์ช่างเป็นสิ่งมีชีวิตที่แปลกประหลาดเสียจริง เฉินหลงยังคงครุ่นคิดด้วยความสงสัย หลังจากพิจารณาความเป็นไปได้นับร้อย ก่อนที่ในที่สุดเขาจะเกิดทฤษฎีบางอย่างขึ้น “ไวลด์ เจ้าเคยรู้สึกอิ่มอย่างแท้จริงมาก่อนหรือไม่?” เฉินหลงถาม “ข้ากินจนอิ่มมาก ๆ ที่นี่ขอรับ” ไวลด์ตอบ “บอกความจริงข้ามา” “เอ่อ... ก็ แค่ครึ่งอิ่มก็พอสำหรับข้าแล้ว” ไวลด์ไม่กล้าที่จะปิดบังความจริง “ไวลด์ จงจำไว้ ข้าคือพี่หลงของเจ้า เจ้าไม่สามารถโกหกข้าได้อีกในอนาคต มิฉะนั้นข้าจะโกรธ” เฉินหลงตักเตือนอย่างจริงจัง “พี่หลง ข้า... ข้ารู้แล้ว” เมื่อเห็นสีหน้าจริงจังของเขา ไวลด์ก็ตอบตกลงอย่างประหม่า “ให้ข้าถาม เจ้าต้องการอะไรเพื่อที่จะรู้สึกมีพลังมากขึ้น?” “เนื้อ” “เนื้อประเภทไหน?” “เนื้ออะไรก็ได้ แต่เนื้อวัวคือดีที่สุด ข้าเคยลองกินไปบ้างแล้ว” เฉินหลงพยักหน้า สภาพร่างกายพิเศษของไวลด์มีเซลล์เก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์อยู่ในสภาวะพักตัว นั่นเป็นเพราะพลังงานไม่เพียงพอที่จะหล่อเลี้ยงพวกมัน เพื่อปกป้องตนเอง พวกมันจึงต้องเข้าสู่สภาวะเช่นนั้น แม้จะมีบันทึกความทรงจำของเทพยุทธ์ปรุงยา เฉินหลงก็ไม่เคยเห็นร่างกายที่แปลกประหลาดเช่นนี้มาก่อน แม้ว่าจะมีร่างกายที่ทรงพลังอยู่แล้ว แต่เซลล์ที่ทำงานมีเพียงน้อยกว่าหนึ่งเปอร์เซ็นต์เท่านั้น หากเซลล์ทั้งหมดของเขาถูกกระตุ้นขึ้นมา มันจะน่าสะพรึงกลัวเพียงใด? เพียงคิดถึงเรื่องนั้นก็ทำให้เฉินหลงรู้สึกหวั่นใจ แต่ไวลด์คือคนของเขา และยิ่งเขาแข็งแกร่งเท่าไหร่ยิ่งดี “เจ้ากินเนื้อได้เท่าไหร่ในครั้งเดียว?” “ห้ากิโลกรัม...” ไวลด์ลังเล และยกนิ้วขึ้นหนึ่งนิ้ว “ความจริง” “วัวทั้งตัว...” “ความจริง!” “ข้ากินได้ห้าวัว...” “บอกความจริงข้ามา!” เสียงของเฉินหลงตะคอกออกมา “ข้าไม่รู้! แต่ข้าคิดว่าถ้าได้วัวสักสิบตัว ก็น่าจะพอแล้ว” ไวลด์มีสีหน้าขมขื่นเล็กน้อย เขาไม่เคยได้กินมากขนาดนั้น จึงไม่รู้ว่าตนเองจะกินได้มากแค่ไหน เฉินหลงส่ายหัวอย่างงุนงง “เอาล่ะ พรุ่งนี้ข้าจะไปซื้อทุ่งหญ้าทั้งทุ่งให้เจ้า เจ้าจะกินเท่าไหร่ก็ได้ตามใจชอบ” วันต่อมา เฉินหลงบอกให้เป่าเอ๋อร์หาทุ่งหญ้าบริเวณชานเมือง ทุ่งหญ้านั้นไม่ได้ใหญ่มากนัก แต่มีวัวกว่าพันตัวอยู่บนนั้น เฉินหลงปล่อยให้ไวลด์ไปที่นั่น และผลลัพธ์ก็คือในวันรุ่งขึ้น คนงานคนอื่น ๆ ในทุ่งหญ้าต่างวิ่งหนีกันไปหมด พวกเขามารายงานเป่าเอ๋อร์ในภายหลังว่าไวลด์เป็นคนป่าเถื่อน เขาจะคว้าวัวมาตัวหนึ่งแล้วชกมันจนตาย กระชากขาข้างหนึ่งออกมากินทันทีขณะที่เลือดสด ๆ ยังคงไหลย้อย ทุกคนตัวสั่นสะท้านเมื่อนึกถึงภาพนั้น ด้วยความกลัวว่าไวลด์อาจจะสนใจพวกเขาและกินพวกเขา เฉินหลงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากจ้างพ่อครัวโหลหนึ่งให้คอยไปปรุงอาหารให้ไวลด์เป็นประจำ มีเพียงตอนนั้นเองที่ไวลด์จะได้กินอาหารสุก แต่สิ่งที่ทำให้เฉินหลงตกใจคือ ในขณะที่วันแรกไวลด์กินวัวได้เพียงสิบตัว แต่เมื่อวันเวลาผ่านไป ความอยากอาหารของเขากลับเพิ่มพูนขึ้นอย่างตะกละตะกลาม เนื่องจากวัวแต่ละตัวมีราคาเพียงสองสามเหรียญทอง เฉินหลงจึงไม่กังวลว่าจะถูกกินจนยากจน ที่จริงแล้ว เขากลับยินดีกับสิ่งที่เกิดขึ้น การที่ความอยากอาหารของไวลด์เพิ่มขึ้นเป็นสัญญาณบ่งบอกว่าเซลล์ของเขาเริ่มตื่นขึ้นอย่างค่อยเป็นค่อยไป เมื่อเซลล์ทั้งหมดของเขาตื่นขึ้น ไวลด์ก็จะได้รับการเปลี่ยนแปลงอย่างสมบูรณ์ หลังจากจัดการเรื่องของไวลด์เสร็จ เฉินหลงก็เข้าสู่การเก็บตัวอันโดดเดี่ยว การต่อสู้กับบุรุษผู้มีแผลเป็นในครั้งนั้นได้มอบความรู้สึกถึงวิกฤตอันใหญ่หลวงแก่เขาอย่างยิ่ง ความรู้สึกของเขาในวันนั้นคือบุรุษผู้มีแผลเป็นยังคงยั้งมืออยู่ แม้ว่าเขาจะไม่ใช่ภัยคุกคามในขณะนี้ แต่เฉินหลงก็ยังรู้สึกว่าเรื่องนี้จะจบลงไม่ง่ายดายเช่นนี้ หลังจากหลอมรวมกับวิญญาณของเทพยุทธ์ปรุงยา ความสามารถในการรับรู้ภัยอันตรายของเขาก็ยิ่งทวีคูณขึ้น ในครั้งสุดท้าย คู่ต่อสู้ของเขาไม่ได้เตรียมตัวอย่างเหมาะสม เมื่อคู่ต่อสู้เตรียมพร้อม เฉินหลงอาจต้องพบกับความตายอย่างแท้จริง แต่เขาก็ไม่เคยเสียใจ แม้ว่าเขาจะได้รับโอกาสอีกครั้ง เขาก็จะยังคงจัดการสิ่งต่าง ๆ เช่นเดิม มิฉะนั้น การโบยตีที่ไวลด์ได้รับจะยังคงฝังลึกอยู่ในใจตลอดไป หัวใจต้องไม่ให้มีตำหนิ มิฉะนั้นมันจะกลายเป็นปีศาจแห่งใจในที่สุด เฉินหลงเข้าสู่การเก็บตัวด้วยความมุ่งมั่นอันยิ่งใหญ่ในครั้งนี้ และเขาเริ่มดูดซับยาเม็ดเฟิงฟู่ (FengFu Pills) อย่างบ้าคลั่ง เจ็ดวันต่อมา ดาวเฟิงฟู่ (FengFu Star) ที่ฝ่าเท้าของเขาได้เปล่งเสียงระเบิดออกมาในที่สุด ดาวเฟิงฟู่ได้เปลี่ยนแปลงไปอย่างมากภายใต้การดูดซับพลังงานยาอันไร้ที่สิ้นสุดของเฉินหลง เปลือกนอกที่เรียบเนียนหลุดออก และสิ่งที่ทำให้เฉินหลงตกใจคือ ภายในกลับปรากฏเป็นดาวดวงหนึ่ง แต่ดาวดวงนี้ค่อนข้างพร่าเลือน มันเต็มไปด้วยจังหวะแห่งชีวิต ซึ่งเป็นสภาวะที่น่าตกใจ นั่นคือดาวดวงแรกของวิชานพดาราจักรพรรดิ (Nine Star Hegemon Body Art) คือดาวเฟิงฟู่ ในปัจจุบัน เฉินหลงไม่สามารถสัมผัสได้อีกต่อไปว่าเขามีพลังอยู่ในระดับใด และเขาก็เต็มไปด้วยความตกตะลึง ตูม! ดาวเฟิงฟู่ที่กำลังลอกเปลือกนอกออกพลันสั่นสะเทือน และพลังอันน่าสะพรึงกลัวก็ทำให้แม้แต่ห้องก็สั่นคลอน “ชิบหาย! เกิดอะไรขึ้นเนี่ย!” แม้จะกังวล แต่ก็สายเกินไปที่เฉินหลงจะทำอะไรได้ ห้องทั้งห้องระเบิดออกราวกับกระดาษ ในขณะเดียวกัน พลังแห่งฟ้าดินก็เกิดการสั่นสะเทือนครั้งใหญ่และพุ่งเข้าใส่เฉินหลงอย่างบ้าคลั่ง! เปรี้ยง! เฉินหลงพ่นเลือดออกมาหนึ่งอึก ร่างกายเขารู้สึกราวกับกำลังจะระเบิด และเขาก็หมดสติไป เมื่อเฉินหลงได้สติ เขาก็เห็นมารดาของเขากำลังตรวจดูเขาด้วยความเป็นห่วง เมื่อเห็นว่าเขาตื่นแล้ว นางทั้งตกใจและดีใจ “เคน-เอ๋อร์ เจ้าทำให้แม่ตกใจ! เจ้ากำลังทำอะไรอยู่?” เฉินหลงตอบอย่างรวดเร็ว “แม่ มันไม่มีอะไรใหญ่โต การระเบิดของเตาหลอมเป็นเรื่องปกติในการปรุงยา” เขาทำได้เพียงใช้การระเบิดของเตาหลอมเป็นข้ออ้าง การทำให้มารดาของเขาสบายใจไม่ใช่เรื่องง่าย แต่เมื่อทำได้สำเร็จ เขาก็ใช้ประสาทสัมผัสศักดิ์สิทธิ์ของตนเองสำรวจภายในร่างกาย เกือบจะเปล่งเสียงอุทานด้วยความตกใจออกมา เขาได้ครอบครองตันเถียนได้อย่างไร! บริเวณที่ว่างเปล่าแต่เดิม บัดนี้กลับมีพายุหมุนสามลูกกำลังหมุนอย่างเชื่องช้า “เกิดอะไรขึ้นกันแน่?” เมื่อสังเกตเห็นว่าดาวเฟิงฟู่ที่ฝ่าเท้าของเขายังคงอยู่ที่เดิม เขาก็รู้สึกผ่อนคลายลงไปมาก แต่การเห็นพายุหมุนทั้งสามลูกในตันเถียนของเขาก็ยังคงทำให้เขาหยุดคิด เมื่อรากวิญญาณส่วนตัวของเขาถูกดึงออกไป ตันเถียนของเขาก็ได้กลายเป็นดินแดนแห่งความตายที่ไม่มีสิ่งใดเหลืออยู่ นั่นเป็นสิ่งที่ไม่อาจฟื้นฟูได้ เว้นแต่... นี่หมายความว่าหลังจากรวมดาวเฟิงฟู่แล้ว ตันเถียนจะถูกสร้างขึ้นใหม่หรือไม่? เมื่อนึกย้อนกลับไปถึงสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนที่เขาจะหมดสติ เขาตระหนักดีว่าพลังอันน่าสะพรึงกลัวจากฟ้าดินที่หลั่งไหลเข้ามานั้นเป็นสิ่งที่คนธรรมดาไม่อาจทนทานได้ พลังงานนั้นบ้าคลั่งอย่างยิ่งยวด มันไม่ใช่สิ่งที่ผู้คนจะนำมาใช้ได้ สิ่งนี้หมายความว่าพลังงานนั้นถูกนำไปใช้เพื่อทำลายตันเถียนเดิมและสร้างขึ้นใหม่แทนที่หรือไม่? แต่ตามจริงแล้ว เฉินหลงคิดผิด วิชานพดาราจักรพรรดิเป็นสิ่งที่มีอยู่ซึ่งน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าที่เขาจินตนาการเสียอีก หากเขามีตันเถียนจริง ๆ ในตอนนั้น เขาคงตายไปแล้ว แม้ว่าเฉินหลงจะไม่สามารถเข้าใจได้ เขาก็ยังคงตรวจสอบการเปลี่ยนแปลง และพบว่าเขาสามารถโต้ตอบกับพายุหมุนทั้งสามลูกในตันเถียนของเขาได้จริง ๆ “ข้าสร้างตันเถียนขึ้นใหม่จริงหรือ?” เฉินหลงพยายามดึงพลังงานภายในพายุหมุนไปยังส่วนอื่น ๆ ของร่างกาย และพบว่าไม่มีสิ่งกีดขวางใด ๆ เลย เขาสามารถใช้พลังงานนั้นได้อย่างง่ายดาย ด้วยการตอกเท้าลงไป พลังงานจากดาวเฟิงฟู่ก็หลั่งไหลออกมาโดยไม่หยุดชะงักเลย เฉินหลงสับสนอย่างสิ้นเชิง นี่มันหมายความว่าอย่างไร? มันเป็นเพียงเพื่อเพิ่มแหล่งสำรองของปราณวิญญาณอีกหนึ่งหรือ? ด้วยความคิดง่าย ๆ เฉินหลงดึงพลังงานจากดาวเฟิงฟู่เข้าไปในตันเถียนของเขา ทันใดนั้นเขารู้สึกราวกับภูเขาไฟกำลังระเบิดอยู่ภายในตัวเขา พลังอันน่าสะพรึงกลัวนั้นเหมือนกับสึนามิที่ถาโถมเข้าใส่ เขาพ่นเลือดออกมาหนึ่งอึกอย่างรวดเร็ว และเกือบจะหมดสติไปอีกครั้ง เฉินหลงนอนแผ่อยู่บนพื้น หายใจหอบอย่างบ้าคลั่ง เต็มไปด้วยความตกตะลึงและความหวาดกลัว แม้แต่อวัยวะภายในของเขาก็สั่นสะเทือนและฉีกขาด เขากลืนยาฟื้นฟูเข้าไปอย่างรวดเร็ว พลังงานยาได้โอบล้อมร่างกายของเขา ใบหน้าซีดเผือดของเฉินหลงค่อย ๆ กลับคืนสู่สภาพปกติ “นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันแน่!” เฉินหลงคำรามด้วยความโกรธภายในใจ เมื่อครู่เขาเกือบจะฆ่าตัวเองได้สำเร็จ มันคงเป็นเรื่องน่าขันอย่างแท้จริง แต่เขาก็ไม่มีคำตอบใด ๆ ในส่วนของวิชานพดาราจักรพรรดิ สิ่งเดียวที่เขามีในความทรงจำคือวิธีการฝึกฝนมัน ข้อมูลอื่น ๆ ทั้งหมดเกี่ยวกับมันหายไปหมดสิ้น ไม่มีระดับขั้น ไม่มีต้นกำเนิด และไม่มีวิธีการใช้งาน ในแง่หนึ่ง ข้อบกพร่องของมันก็คล้ายคลึงกับเขา เฉินหลงยิ้มขมขื่น เขาไม่มีรากวิญญาณ ไม่มีกระดูกวิญญาณ และไม่มีเลือดวิญญาณ สิ่งทั้งสามนี้ถูกช่วงชิงไปทั้งหมด ดังนั้นเขาจึงคิดว่าตนเองเหมาะสมกับวิชานพดาราจักรพรรดิเป็นอย่างยิ่ง แต่หากเขาไม่สามารถเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นได้หลังจากเหตุการณ์แปลกประหลาดเช่นนี้ เฉินหลงก็คงทนรับไม่ไหว เขากัดฟันกรอด และดำเนินการโต้ตอบกับดาวเฟิงฟู่ของตนเองต่อไป ครั้งนี้ เฉินหลงรู้ว่าจะไม่ใช้ปริมาณมากเช่นนั้น เขาค่อย ๆ ดึงพลังงานออกมาทีละน้อย บิตแล้วบิต ตูม! เมื่อพลังงานเล็กน้อยนั้นเข้าสู่ตันเถียนของเขา เฉินหลงสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าพายุหมุนทั้งสามลูกขยายใหญ่ขึ้นสิบเท่าในทันที สิ่งที่น่าตกใจที่สุดคือ เมื่อพลังงานเพียงเล็กน้อยจากดาวเฟิงฟู่เข้าสู่ พวกมันก็เปลี่ยนจากหมุนช้า ๆ กลายเป็นการหมุนอย่างบ้าคลั่ง ตามการหมุนอย่างบ้าคลั่งของพายุหมุนทั้งสาม พลังงานอันไร้ที่สิ้นสุดก็หลั่งไหลออกไปยังทั่วร่างกายของเฉินหลงทันที ทำให้เขาเต็มไปด้วยพละกำลัง ในที่สุด เฉินหลงก็ได้ค้นพบความลับข้อหนึ่งของวิชานพดาราจักรพรรดิ มันช่างน่าตกใจและน่าสะพรึงกลัวเกินไปเสียจริง แม้แต่ตัวเฉินหลงเองก็ยังหวาดหวั่นเล็กน้อย “นี่คือสิ่งที่การแปลงร่างเก้าดาราในความทรงจำของข้าหมายถึงหรือ? พายุหมุนทั้งสามลูกในตันเถียนของข้า บ่งบอกถึงการแปลงร่างสามครั้งหรือ?” หลังจากเวลานาน เฉินหลงก็ค่อย ๆ สงบสติอารมณ์ลง เนื่องจากตอนนี้เขามีพายุหมุนสามลูก ตามระดับขั้นของโลกทั่วไป เขาจะเป็นมือใหม่ที่อ่อนแอในขั้นที่สามของระดับการรวมปราณ (Qi Condensation) แต่สำหรับคำถามว่าเขาอ่อนแอจริงหรือไม่ นั่นเป็นสิ่งที่เฉินหลงเท่านั้นที่รู้ การค้นพบนี้ทำให้เขาเต็มไปด้วยทั้งความตกตะลึงและความตื่นเต้น ด้วยการแตะแหวนมิติของเขา แผ่นหนังของสัตว์โบราณปรากฏขึ้นในมือของเขา นั่นคือสิ่งที่เขาได้รับจากการติดสินบนผู้เชี่ยวชาญระดับหลอมเลือด “แยกสวรรค์, แยกสวรรค์... เฮะ ๆ ปล่อยให้ข้าได้เห็น ว่ามีความลับอะไรซ่อนอยู่ภายในตัวเจ้าบ้าง”