## แปลภาษาไทย (Epic Full Prose): **บทที่ 9: สมาคมนักเล่นแร่แปรธาตุ** **ผู้แปล:** BornToBe ตูม! เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว ทำเอาผู้คนทั้งสนามถึงกับตะลึงงันไปตามๆ กัน ไม่มีใครทันสังเกตว่า ณ เสี้ยววินาทีใด จู่ๆ 'หลงเฉิน' (Long Chen) ก็ปรากฏกายอยู่เบื้องหน้า 'หลี่หาว' (Li Hao) ดุจภูตผีปีศาจ ทั้งหมดนี้เป็นเพราะวิชา 'ลมกรีดย่าง' (Windchasing Steps) ของเขา วิชาที่เสริมความเร็วถึงขีดสุด โดยเฉพาะระยะประชิด และสัมผัสแห่งการระเบิดอันยากจะป้องกันได้ กรงเล็บทั้งสองของหลี่หาววาดออกไปอย่างไร้ผล ขณะที่ขาของหลงเฉินเหวี่ยงเข้าใส่เป้าหมายอันอ่อนแอระหว่างขาอย่างโหดเหี้ยม ด้วยแรงที่รุนแรงเสียจนร่างทั้งร่างของหลี่หาวลอยละลิ่วขึ้นสู่อากาศ หลังเสียงระเบิดสงบลง วัตถุกลมเล็กๆ ก็พุ่งหลุดออกมาจากกางเกงของหลี่หาว และถูกเหวี่ยงลอยละลิ่วไปทางฝูงชน ขณะที่ 'หวังหมั่ง' (Wang Mang) ยังคงเพลิดเพลินกับการจินตนาการภาพหลี่หาวทรมานหลงเฉินให้สาหัสยิ่งกว่าตาย แต่สถานการณ์ปัจจุบันกลับทำลายภาพลวงตานั้นจนสิ้น ชะงักงันปากอ้าค้าง เขาไม่ทันรู้ตัวเลยว่าวัตถุขนาดเท่าลูกองุ่นกำลังลอยตรงเข้ามาหาปากของเขา และเมื่อเขาสังเกตเห็น มันก็ได้ลอดผ่านลำคอเข้าสู่กระเพาะไปแล้ว พร้อมกับกลิ่นเหม็นเน่าอันน่าขยะแขยง “อ๊าก!” บัดนี้เองหวังหมั่งจึงได้สติ เขาพยายามใช้นิ้วล้วงคออย่างสิ้นหวัง จนอาเจียนออกมา หลังจากนั้นไม่นาน วัตถุกลมเล็กๆ ก็ถูกอาเจียนออกมา เมื่อ 'โจวย่าหยาง' (Zhou Yaoyang) และคนอื่นๆ ที่อยู่ข้างๆ ได้เห็นลูกกลมๆ นั่น พวกเขาก็เริ่มคลื่นไส้ จะโกน ส่งเสียงขยะแขยง และรีบกระจัดกระจายออกห่างจากมัน “อ๊าก!!!” บนลานประลอง หลี่หาวกุมเป้าหมายอันเจ็บปวดไว้แน่น ใบหน้าบิดเบี้ยวและกระตุกเกร็ง หากมิได้ตั้งค่าปราณศักดิ์สิทธิ์ (Spiritual Qi) คุ้มกันตนเอง เขาคงหมดสติไปนานแล้วด้วยความทรมาน ชั่วขณะหนึ่ง ทั้งผู้ชมต่างตกอยู่ในความเงียบสงัด ทุกสายตาจับจ้องจากหลี่หาวบนเวทีไปยังวัตถุกลมๆ ที่อยู่ไกลออกไปบนพื้น สีหน้าของพวกเขาพลันแปรเปลี่ยนเป็นพิลึกพิลั่นอย่างยิ่ง “นี่แหละ เหมาะสำหรับเจ้า ตอนนี้เจ้าจะได้เดินตัวตรง ไม่เซ ไม่สะดุดอีกต่อไป” หลงเฉินกล่าวพลางพยักหน้า “เจ้า…!” หลี่หาวจ้องมองเขาอย่างบ้าคลั่ง อยากจะฉีกร่างเขาเป็นชิ้นๆ สมบัติล้ำค่าชิ้นสุดท้ายของตระกูลถูกพรากไปจากเขา และบัดนี้ เมื่อมันได้เข้าไปอยู่ในท้องของหวังหมั่ง มันก็ถูกกัดกร่อนจนไม่สามารถนำกลับมาใช้ได้อีกต่อไป อันหนึ่งถูกสุนัขป่าคาบไป ส่วนอีกอันหนึ่งก็ใช้การไม่ได้อีกต่อไป หลี่หาวจึงมีชะตากรรมที่จะกลายเป็นคนหมัน ไม่สามารถสืบพันธุ์ได้ไปตลอดกาล “ไอ้สารเลว! ไปตายซะ! หมัดทลายศิลา (Stone Crushing Fist)!” หลี่หาวคำรามอย่างบ้าคลั่ง พลางเร่งส่งปราณศักดิ์สิทธิ์ (Spiritual Qi) ไปทั่วร่างเพื่อระงับความเจ็บปวดจากส่วนล่าง หมัดของเขาทะยานเข้าใส่หลงเฉิน เสียงลมหวีดหวิวเมื่อมันเคลื่อนผ่าน พลังเต็มกำลังของฐานบ่มเพาะขั้นที่สามแห่งปราณควบแน่น (Third Heavenstage of Qi Condensation) ปะทุออกมา ในตอนนี้ เขาตกอยู่ในห้วงแห่งความบ้าคลั่งจนลืมคำสั่งของโจวย่าหยางไปสิ้น สิ่งเดียวที่อยู่ในใจคือการทำลายล้างหลงเฉินให้สิ้นซาก เมื่อเห็นหลี่หาวตกอยู่ในสภาพบ้าคลั่งอย่างสมบูรณ์ เจตนาฆ่าฟันอันเยือกเย็นก็ปรากฏขึ้นในดวงตาของหลงเฉิน เขาคำรามเสียงดุจฟ้าร้องอันเกรี้ยวกราดราวกับจะฉีกฟ้า ทำลายล้างโสตประสาทของผู้คนรอบข้าง รัศมีอันไร้รูปทรงโอบล้อมหลงเฉิน โดยไม่คิดหลบเลี่ยง เขาเข้าโจมตีด้วยหมัดเช่นกัน “จิตแห่งกระทิง!” ตูม!!! เสียงระเบิดกึกก้อง ตามมาด้วยเสียงกระดูกแหลกละเอียด หลี่หาวกรีดร้องอย่างน่าเวทนา เลือดสาดกระเซ็นไปทั่ว หลงเฉินยังคงอยู่ในท่าชก ดวงตาของเขาเย็นเยียบและไร้ความรู้สึกสิ้นเชิง เจตนาฆ่าฟันอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านจากตัวเขา สั่นคลอนจิตวิญญาณของผู้คน หลงเฉินในยามนี้ดูราวกับเทพมรณะผู้เลือดเย็น ทั่วทั้งร่างเปี่ยมไปด้วยเจตนาฆ่าฟันอันเยือกเย็น จนทุกคนสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว ทั้งฝูงชนตกอยู่ในความเงียบสงัดราวกับความตาย พลังมหาศาลที่เขาปลดปล่อยออกมาเมื่อครู่ เป็นสิ่งที่แม้แต่โจวย่าหยางในขั้นที่เจ็ดแห่งปราณควบแน่น (Seventh Heavenstage of Qi Condensation) ยังรู้สึกหวาดหวั่นอยู่บ้าง “เป็นไปได้อย่างไร?! เขาใช้ 'วิชาการต่อสู้' (Battle Skills) ได้ด้วยหรือ?” “ไหนว่าเขาฝึกฝนไม่ได้ไง! นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน?” “สีหน้าเขาช่างน่าสะพรึงกลัวจริงๆ!” ผู้คนไม่อาจระงับความตกตะลึงได้ ส่วนผู้ที่เคยหัวเราะเยาะและดูหมิ่นหลงเฉินมาก่อน บัดนี้ล้วนเต็มไปด้วยความหวาดผวา เมื่อเห็นหลี่หาวนอนกองอยู่บนลานประลอง ราวกับได้เห็นภาพสะท้อนของตนเอง พวกเขาอดมิได้ที่จะสั่นเทา จิตวิญญาณพลอยเย็นเยียบไปด้วย แม้แต่ตัวหลงเฉินเองก็ยังรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง ดูเหมือนว่าเขาจะประมาท 'วิชาเก้าดาราจักรพรรดิ' (Nine Star Hegemon Body Art) ไปเสียแล้ว มิฉะนั้น หากเป็นคนธรรมดาที่ใช้วิชาการต่อสู้ระดับต่ำ ก็ไม่อาจปลดปล่อยพลังอันน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ได้ ก้าวเดินช้าๆ เข้าหาหลี่หาว ทุกย่างก้าวของหลงเฉินดังชัดเจน เสียงนั้นราวกับอุปรากรแห่งนักฆ่า แต่ละก้าวที่ย่ำลงไปกดทับหัวใจของผู้คน ย่าง... ก้าว... ย่าง... บัดนี้ สีหน้าอันเคยเต็มไปด้วยความโกรธของหลี่หาวได้เลือนหายไป ถูกแทนที่ด้วยความหวาดกลัวอย่างที่สุด ร่างของเขาสั่นเทิ้ม เขากล่าวติดอ่าง “อย่า… อย่าเข้ามา!” หลี่หาวอยากจะหนีไป แต่ด้วยความหวาดกลัวถึงขีดสุด เขาเพิ่งจะสังเกตได้ในตอนนี้ว่าร่างกายไม่สามารถออกแรงได้แม้แต่น้อย สำหรับเขา หลงเฉินที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ช้าๆ ราวกับฝันร้ายที่ไม่อาจหนีพ้น “อย่า… อย่าฆ่าข้าเลย! มันเป็นเพราะคำสั่งของโจวย่าหยาง!” หลี่หาวร้องขอชีวิตอย่างหวาดกลัว เบื้องล่างเวที สีหน้าของโจวย่าหยางเปลี่ยนไป เขาสบถอย่างเกรี้ยวกราด “หลี่หาว เจ้ากำลังพูดเหลวไหลอะไร!” “ข้าไม่ได้พูดเหลวไหล! เจ้าบอกให้พวกเราจัดการหลงเฉิน แล้วหลังจากนั้นเจ้าจะให้ผลประโยชน์พวกเรา! ทั้งหมดนี้เป็นเพราะเจ้า!” หลี่หาวชี้ไปที่โจวย่าหยางพร้อมกับพรั่งพรูคำพูดอย่างบ้าคลั่ง ในหน้าของความตาย เขาลืมทุกสิ่งไปแล้ว “หลี่หาว เจ้ากำลังเรียกหาความตาย!” ใบหน้าของโจวย่าหยางซีดเผือด ดวงตาทั้งสองฉายแววเจตนาฆ่าฟัน “โจวย่าหยาง ไอ้สารเลว! เจ้าใช้ข้าเพื่อผลประโยชน์ของเจ้า! หลงเฉิน ข้าจะบอกเจ้า โจวย่าหยางนั่นเป็นเพียงสุนัขรับใช้เท่านั้น อันที่จริง…” ทันใดนั้น หลงเฉินก็รู้สึกถึงไอเย็นยะเยือกที่บ่งบอกถึงการโจมตี และสัมผัสได้ถึงลมหายใจแห่งความตาย เขาจึงถอยห่างออกไปอย่างรวดเร็วโดยไม่ต้องคิด แต่ถึงแม้หลงเฉินจะถอยห่างออกไป เหตุการณ์ดูเหมือนจะไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่เมื่อหลงเฉินมองหลี่หาวอีกครั้ง เขากลับเห็นว่าดวงตาของหลี่หาวได้เลื่อนลอยไปแล้ว และเขาก็ได้สิ้นลมหายใจไปแล้ว สีหน้าของหลงเฉินเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาหันไปมองฝูงชน สิ่งที่เขาเห็นมีเพียงร่างหนึ่งที่สวมหมวกไม้ไผ่กรวยซึ่งกำลังรีบหนีออกจากที่เกิดเหตุ ด้วยไม่กี่ก้าว เขาก็หายลับไปจากฝูงชนแล้ว เหตุการณ์ไม่คาดฝันทำให้เกิดเสียงอื้ออึงในหมู่ผู้คน เห็นได้ชัดว่าร่างลึกลับตนนั้นได้ปลิดชีพหลี่หาวไปแล้ว! “หลงเฉินเป็นฝ่ายชนะ!” หลังความสับสนเพียงชั่วครู่ ผู้อำนวยการสนามประลองก็ยังคงประกาศผลการตัดสินสุดท้าย ถึงแม้หลี่หาวจะไม่ได้ถูกหลงเฉินสังหาร แต่หลงเฉินก็ได้เอาชนะเขาไปแล้ว หากเขาต้องการปลิดชีพหลี่หาว มันคงง่ายดายดั่งพลิกฝ่ามือ ดังนั้น ในท้ายที่สุด พวกเขาก็ยังคงประกาศว่าเป็นการชนะของหลงเฉิน ตามมาด้วยชัยชนะของหลงเฉิน ผู้คนนับไม่ถ้วนต่างถอนหายใจด้วยความเสียดาย ด้วยผลลัพธ์เช่นนี้ พวกเขาไม่มีทางได้เงินเดิมพันคืน ส่วนคนนับสิบที่วางเดิมพันกับหลงเฉิน ต่างโห่ร้องด้วยความยินดีอย่างบ้าคลั่ง โดยเฉพาะ 'ฟัตตี้หยู' (Fatty Yu) และพวกพ้องที่ตะโกนเสียงดังเป็นพิเศษ หลี่หาวที่นอนกองอยู่บนลานประลอง จะไม่ได้รับความสนใจอีกต่อไป ผู้จัดงานสนามประลองจะส่งข้อความไปยังครอบครัวของเขา และพวกเขาจะมารับศพไป การต่อสู้เพื่อความเป็นความตายทั้งหมดได้รับการคุ้มครองจากเมืองหลวง ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้แก้แค้นอย่างลับๆ หลี่หาวเป็นเพียงขุนนางชั้นต่ำที่สถานะไม่สูงนัก หากเขาตายไปก็ตายไป จะไม่มีคลื่นลมใดๆ ตามมาหลังความตายของเขา นี่คือกฎที่ไม่มีวันแตกหักของเมืองหลวง หลงเฉินเดินลงจากเวที ได้รับการต้อนรับอย่างวีรบุรุษจากฟัตตี้หยูและพวกพ้อง 'ชิเฟิง' (Shi Feng) กอดเขาแน่น “เจ้าหนู เจ้าแข็งแกร่งขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน! แล้วยังไม่บอกใครอีก! หัวใจข้าแทบจะหลุดออกมาตอนดูเจ้าเลย” ชิเฟิงบ่นอุบ “พี่หลง - ไม่สิ พี่ใหญ่หลง ต่อไปนี้พวกเราจะดิ้นรนไปกับท่าน ท่านต้องคอยดูแลพวกเรานะ” ฟัตตี้หยูและคนอื่นๆ กล่าวด้วยดวงตาเป็นประกาย หลงเฉินหัวเราะ “แน่นอน มาเถอะ ไปที่กองอำนวยการเดิมพันกัน” ท่ามกลางสายตาชื่นชมของผู้คนนับไม่ถ้วนและเสียงโห่ร้องยินดีของทุกคน หลงเฉินได้รับเงินทองไม่น้อยกว่าสามล้านเหรียญทอง ในวินาทีที่บัตรคริสตัลมูลค่าสามล้านเหรียญทองตกอยู่ในมือ หลงเฉินกลับรู้สึกตื่นเต้นยิ่งกว่าตอนที่เขากำลังซ้อมหลี่หาวเสียอีก เขารู้ว่าหลี่หาวเป็นเพียงหมาตัวเล็กๆ เท่านั้น แต่คำพูดที่เขาพูดก่อนตาย ทำให้หลงเฉินยิ่งระมัดระวังมากกว่าเดิม เดิมที เขาคิดว่าการถูกรังแกทั้งหมดนั้นเป็นเพราะความบาดหมางกับรุ่นพ่อรุ่นแม่ แต่สิ่งนั้นไม่สอดคล้องกับสิ่งที่หลี่หาวพูด มันดูเหมือนว่าเรื่องนี้จะไม่ใช่เรื่องง่ายอย่างที่เขาคิด เขาอาจเป็นเพียงเบี้ยตัวหนึ่งเท่านั้น เขาเป็นเพียงวัยรุ่นที่ไร้ค่า และครอบครัวของเขาก็ตกยากอย่างสมบูรณ์แล้ว ไม่จำเป็นต้องมีใครมาปองร้ายเขาอย่างจงใจและมีแบบแผน เหตุผลที่ชัดเจนคือการที่ใครบางคนมีปัญหากับพ่อของเขาที่กำลังทำหน้าที่เฝ้าชายแดนของพวกอนารยชน “ดูเหมือนว่ามันจะซับซ้อนมาก…” แต่เมื่อมองดูเหรียญทองสามล้านเหรียญในมือ หลงเฉินก็รู้สึกมั่นใจอย่างไม่มีที่สิ้นสุด นั่นเป็นความมั่นใจที่มาพร้อมกับความร่ำรวยใช่หรือไม่? เขาเดินจากไปพร้อมกับฝูงชนจำนวนมาก หาโรงน้ำชา และชวนเพื่อนๆ ไปกินอะไรก็ได้ตามใจชอบ แล้วคืนเงินให้พวกเขา อย่างไรก็ตาม เงินที่หามาได้ยังคงอยู่ที่เขา หลงเฉินให้สัญญากับเพื่อนๆ ที่ทำให้พวกเขาตื่นเต้นจนแทบคลั่ง: การฝึกฝนในอนาคตของทุกคน จะเป็นความรับผิดชอบของเขาเอง สิ่งนี้ทำให้ฟัตตี้หยูและพวกพ้องต่างพากันดีใจจนเป็นบ้า พวกเขาทั้งหมดไม่สามารถฝึกฝนได้เลย หากมีคนอื่นสัญญาเช่นนี้กับพวกเขา พวกเขาก็คงไม่เชื่อ แต่หลงเฉินก็เหมือนกับพวกเขาในตอนแรก บัดนี้เมื่อเขาสามารถจัดการหลี่หาวได้อย่างรวดเร็วเช่นนี้ พวกเขาจะไม่อดที่จะเชื่อได้อย่างไร? เมื่อได้ยินคำสัญญาของหลงเฉิน ทุกคนก็เปี่ยมด้วยความสุข อย่างไรก็ตาม หลงเฉินบอกให้พวกเขารักษาเรื่องนี้เป็นความลับ และพวกเขาก็พากันพยักหน้าอย่างรีบเร่ง การฝึกฝนในอนาคตของพวกเขาเป็นสิ่งสำคัญยิ่งกว่าชีวิตเสียอีก และเมื่อรวมกับความจริงจังของคำพูดของหลงเฉิน พวกเขาจะกล้าทำเป็นไม่ใส่ใจไม่ได้ หลังจากฟัตตี้หยูและพวกพ้องจากไป หลงเฉินก็ยังคงอยู่เพื่อพูดคุยกับชิเฟิงสักครู่ ชิเฟิงเป็นอัจฉริยะที่มีพรสวรรค์สูงสุดในบรรดาทายาทขุนนางทั้งหลาย เขาอยู่ในขั้นที่แปดแห่งปราณควบแน่น (Eighth Heavenstage of Qi Condensation) แล้ว และสามารถเข้าสู่ขั้นที่เก้าได้ตลอดเวลา การเข้าสู่ขั้นปราณกลั่นเลือด (Blood Condensation stage) ก่อนอายุยี่สิบปีไม่น่าจะเป็นเรื่องยากสำหรับเขา จากการกระทำของชิเฟิงในช่วงสองเหตุการณ์ที่ผ่านมา หลงเฉินรู้ว่าเขาเป็นคนที่คู่ควรแก่การไว้ใจอย่างแน่นอน หลังจากถามถึงขั้นการบ่มเพาะปัจจุบันของชิเฟิงแล้ว หลงเฉินก็แยกทางกับเขา และตรงไปยังสมาคมนักเล่นแร่แปรธาตุทันที สมาคมนักเล่นแร่แปรธาตุตั้งอยู่ทางทิศใต้ของเมืองหลวง มันเป็นส่วนที่ศักดิ์สิทธิ์ที่สุดของเมืองหลวงทั้งหมด แม้แต่สมาชิกในราชวงศ์ก็ไม่กล้าที่จะหยาบคายต่อสมาชิกของสมาคมนักเล่นแร่แปรธาตุ ว่ากันว่าสมาคมนักเล่นแร่แปรธาตุแพร่กระจายไปทั่วโลก และสมาคมในเมืองหลวงก็เป็นเพียงสาขาหนึ่งเท่านั้น สิ่งที่หลงเฉินต้องการในครั้งนี้คือบัตรประจำตัวอย่างเป็นทางการของนักเล่นแร่แปรธาตุ การมีสถานะเช่นนี้จะหมายความว่าในอนาคต เขาจะสามารถทำในสิ่งที่ต้องการได้อย่างง่ายดายและสะดวกสบายเป็นอย่างยิ่ง ไม่ว่าเขาจะไปที่ไหน นักเล่นแร่แปรธาตุก็ةอาชีพที่หายากอย่างยิ่ง ด้วยบัตรประจำตัวนี้ สถานะของหลงเฉินจะเปลี่ยนไป แม้แต่จักรวรรดิฟีนิกซ์คราย (Phoenix Cry Empire) ก็จะต้องคิดทบทวนอย่างรอบคอบก่อนที่จะกระทำการใดๆ ต่อเขา สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ เขาสามารถซื้อวัตถุดิบหายากของสมาคมนักเล่นแร่แปรธาตุได้ในราคาที่เอื้ออำนวยอย่างยิ่ง และได้รับการปฏิบัติเป็นพิเศษ ช่วยให้เขาสามารถประหยัดเงินได้สูงสุด แม้ว่าสมาคมนักเล่นแร่แปรธาตุจะใช้พื้นที่เพียงไม่กี่สิบเอเคอร์ แต่ก็สูงขึ้นไปหลายสิบเมตร ทำให้ดูน่าเกรงขามและทำให้ผู้คนเคารพยำเกรง เมื่อเข้าสู่โถงต้อนรับ หญิงสาวรับใช้สองคนก็เข้ามาต้อนรับหลงเฉิน พวกเขารู้สึกประหลาดใจเมื่อได้ยินว่าเขาต้องการเข้ารับการทดสอบเพื่อรับบัตรประจำตัวนักเล่นแร่แปรธาตุ ท้ายที่สุด หลงเฉินดูเหมือนจะมีอายุเพียงสิบห้าสิบหกปี และไม่มีการเปลี่ยนแปลงของฐานการบ่มเพาะใดๆ เลย อย่างไรก็ตาม หญิงสาวทั้งสองก็ยังคงพาเขาเข้าไปในห้องปรุงยา ในเวลานี้ ห้องปรุงยา มีเพียงชายชราประมาณหนึ่งโหลที่อยู่ข้างใน พวกเขากำลังเร่งเร้าเปลวเพลิงปรุงยาของตนเอง ปรากฏว่ากำลังปรุงยารักษาโรค “หืม? มาทำอะไรที่นี่?” ทันทีที่หลงเฉินก้าวเข้ามา ชายชราคนหนึ่งก็เอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ เมื่อเขาเห็นคนผู้นั้น หัวใจของหลงเฉินก็ปะทุด้วยความโกรธที่ถูกซ่อนเร้น ชายชราผู้นี้คือผู้ที่เคยรักษาบาดแผลให้เขา คนผู้นี้รู้ชัดว่าอาการบาดเจ็บของเขาไม่ใช่อาการหนักหนาอะไร แต่กลับบอกว่าเขาอาจสูญเสียความทรงจำ และหลอกให้แม่ของเขาขายเครื่องประดับ “ข้ามาที่นี่เพื่อสอบเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุ” หลงเฉินสงบความโกรธในใจ เขาจะจ่ายคืนให้ชายชราผู้นี้ทีหลัง “สอบเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุ?” ชายชราสำรวจหลงเฉินตั้งแต่หัวจรดเท้า “ดูเหมือนบาดแผลของเจ้าเมื่อคราวก่อนยังไม่หายดี เจ้าควรกกลับไปพักฟื้น” หลงเฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย และยืนกราน “ข้ามาที่นี่เพื่อสอบเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุจริงๆ” สีหน้าของชายชราหม่นลง “ข้าไม่มีเวลามาเสียเวลากับเด็กน้อย! รีบไปซะ! ไม่อย่างนั้น ข้าจะให้ยามมาลากเจ้าออกไป!” ความโกรธของหลงเฉินปะทุขึ้นอีกครั้ง เขาจ้องมองชายชราและตะโกน “ถ้าหูของเจ้าไม่ได้หนวกสนิท ข้าจะย้ำอีกครั้ง: ข้ามาที่นี่เพื่อสอบเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุ!” เมื่อสิ้นสุดประโยค เสียงของหลงเฉินก็กลายเป็นเสียงคำรามที่สะท้อนไปทั่วทั้งสมาคมนักเล่นแร่แปรธาตุ “ใครกันที่ก่อเสียงดังเช่นนี้?” ทันใดนั้น ชายชราผอมคนหนึ่งก็เดินออกมาด้วยสีหน้าไม่พอใจ เมื่อหลงเฉินหันสายตาไปมองเขา มุมปากก็ปรากฏรอยยิ้มขี้เล่นขึ้น ---